Na de storm

En dan zomaar ineens drie nieuwe stukjes op mijn site…

Dit gedicht heb ik een hele tijd geleden ergens gevonden. Ik heb het in mijn eigen woorden een beetje herschreven. Ik weet niet van wie het origineel is, maar ik wilde het toch even hier neerzetten.

Na de storm
Zopas werd ik door de draaikolk uitgespuwd
lichamelijk en emotioneel gekreukeld en kapot
de wervelwind van chaos is net geluwd
gemene valse kronkel in het lot

Als een parabool heen en weer gesmeten
tussen negatief en positief gedachtegoed
onbezorgde zorgeloosheid is vergeten
spontaniteit en speelsheid in negatief tegoed

Zwevend tussen verwerking en doorgaan
net voorbij de afgrond van de angst
aanslagen en verminking doorstaan
maar de onzekerheid knaagt het langst

Na het hele circus, het medische traject
komt nu wat rust en ruimte, hoewel wat instabiel
het dagelijks leven blijft toch steeds doorspekt
met de ziekte die me ongevraagd ten deel viel

Om me heen pak ik brokjes op van mijn oude leven
gek hoeveel je vergeet, hoe vaak je denkt hoe deed ik dat?
ik probeer de dingen weer als voorheen te beleven
niet meer kleurloos, vlak en mat

Waar is de rode draad, de weg, het pad
waar is mijn richting, wat is mijn doel
als ik me besef dat ik nog niet alles heb gehad
bekruipt me soms een diep ontredderd gevoel

Waar ik me aan vastgrijp en omhoog trek
is de voortgang van de stijgende lijn
hopelijk brengt die me naar een plek
waar ik weer mezelf kan zijn

Maar wie was ik ook weer?

Er was eens... Een bobbeltje

Ik word wakker uit een hele nare droom. Een droom die de laatste tijd vaker voor is gekomen. Ik weet me steeds maar een klein stukje te herinneren, dat ik in het ziekenhuis lig en dat iedereen om me heen verdrietig is.

‘s Avonds onder de douche controleer ik m’n borsten, zoals ik wel vaker doe, en voel een klein bobbeltje. Nou zitten er wel meer bobbeltjes, maar deze valt meteen op. Ik schrik er niet van, denk dat het vanzelf wel weer weg zal gaan. De komende week zal ik er ook niet meer aan denken.