De tweede en derde dag.

Dinsdag overdag komt mamma al voor het bezoekuur met vers fruit van de markt. ‘s avonds komt ze met spaghetti, een stuk beter dan het eten in het ziekenhuis! Bers moeder en Ber zelf komen ook langs, en Ber blijft weer lekker bij me als het bezoekuur al voorbij is. We kijken samen wat onbenullige series op mijn laptop. Ik ben heel blij dat hij bij me is, het voelt fijn en hij masseert wat pijn weg. Voordat ze voor het slapen gaan mijn infuus en morfinepomp verwijderen heb ik deze lekker nog een paar keer ingeklikt. Onder het mom van dan slaap ik tenminste lekker!

Ik heb die nacht dan ook prima geslapen. Om 6 uur werd ik helaas al weer wakker van de verpleegsters, dan begint de dag al in een ziekenhuis.
Bij het wakker worden is de pijn altijd even erg aanwezig. Gelukkig krijg ik meteen een zooi pijnstillers en die beginnen snel te werken.
Daarna mag ik mezelf wassen in de badkamer. Voor het eerst zie ik mezelf recht van voren, naakt, in de spiegel. Dat is toch wel even schrikken. Door de (spier)pijn is mijn hele lijf kromgetrokken en waar ooit 2 borsten zaten zitten nu wat littekens en bulten en deuken. Ook ben ik een soort octopus met al die drainslangetjes die uit mijn lijf steken. Ik moet mezelf echt even toespreken dat het uiteindelijke resultaat over een paar maanden vast mooi zal zijn.

De pijn in mijn rug van het op mijn rug liggen en de rare houding door de aangepakte borstspieren overtreft inmiddels bijna de pijn op mijn borst. Ik wil dan ook graag even bewegen. Dat mag gelukkig ook. Tussen de middag haalt Ber lekkere broodjes die we opeten in de familiewachtkamer in de andere gang. Ik weiger natuurlijk me te laten duwen in een rolstoel, lopen gaat ook wel goed. Maar als ik halverwege de gang ben geschuifeld en ik me besef dat ik ook nog weer helemaal terug moet, en mezelf ook nog eens in de weerspiegeling van de deuren zie, vraag ik me toch wel af wat het verschil is tussen mij en mijn 86 jaar oude oma. En vooral ook vraag ik me af wat die knappe vent naast me doet. Als ik hierover begin tegen Ber krijg ik alleen maar een opgetrokken wenkbrauw en een kus, en de mededeling dat ik me daar nou vooral niet druk om moet gaan maken.
Precies 4 maanden hebben we nog maar een relatie, maar als we deze periode overleven ligt er ook wel meteen een dikke basis!

Na een half uur ben ik eigenlijk alweer terug op mijn kamer en val ik ook uitgeput in slaap.
Als ik wakker word staat Jacqueline (m’n reservemama) voor mijn neus met warme kippevleugeltjes! Heerlijk. Na Jacq komt Yvonne langs. Als zij er is komt ook de mammacare verpleegkundige me een paar nepborsten aanmeten. Ik moet de komende weken 24 u per dag een steunbh dragen om de expanders te ondersteunen. In deze bh zitten ook ruimtes voor vulling, dus ik heb zowaar ineens een gevuld pyamajasje.

‘s avonds komt Ber me pannenkoeken brengen die zijn moeder heeft gebakken. Heerlijk!
Hij blijft weer bij me tot ik in slaap val. ‘s avonds wordt er nog een drainpot verwisseld die verstopt zit, met zijn assistentie. Hij mag weer gewoon blijven, hij ontpopt zich tot een super broeder, de verpleegsters zijn geloof ik wel blij met hem.
Eigenlijk had ik vanavond zelfs al naar huis gemogen omdat het zo goed gaat, maar gek genoeg wil ik dat zelf niet. Van te voren dacht ik dat ik zo snel mogelijk naar huis wilde, maar het valt toch wel mee in het ziekenhuis. En het belangrijkste is, ik heb hier mijn verstelbare bed! Ik kan niet zelf overeind komen. Mijn borstspieren zijn natuurlijk losgemaakt en verlegd, die doen bij de minste aanspanning heel veel pijn. Ook kan ik alleen mijn onderarmen bewegen en kan ik mezelf absoluut niet opduwen of optrekken.
Ik ben dus eigenlijk behoorlijk gehandicapt, en de pijn is toch wel zo heftig dat ik niet naar huis durf.

Verslag van de operatie.

zo. Eindelijk kan ik mijn armen zo ver bewegen dat ik een beetje normaal kan tikken op mijn laptop! Het is ook hoog tijd voor een verslag van de afgelopen dagen. Inmiddels ben ik thuis en heb ik mijn zusjes kamer en bed geconfiskeerd. Maar laten we bij het begin beginnen!

Maandag 27 september, 7.00 uur. Samen met Berry rijd ik naar het ziekenhuis, waar we om 7.15 moeten zijn en waar mijn ouders voor de deur zouden wachten. Berry weet een snellere weg, rijdt de snelweg op en… file. En dus paniek. Ber ziet al snel in dat het hem niet gaat lukken mij rustig te krijgen en rijdt dus maar met alarmlichten over de vluchtstrook. Zodoende komen we alsnog stipt op tijd aan in het ziekenhuis.

De nachtzuster vangt me op, brengt me naar mijn bed begint aan een aantal checks en uitleg en voor ik het goed en wel door heb mag ik al op mijn bed plaatsnemen om naar de OK gebracht te worden. Heerlijk, zo snel. Geen tijd om me druk te maken dus. Mijn bril mag ik gelukkig ophouden tot ik onder zeil ben.
Op de gang komen we dokter Menke tegen. Ze kwam nog even snel een praatje maken en gedag zeggen. Dat geeft me wel een goed gevoel. In de OK maak ik kennis met de anesthesist en haar assistent. Ook hiermee heb ik een fijn gesprek. Gek genoeg ben ik absoluut niet bang of emotioneel, ik ben eigenlijk gewoon rustig. Eindelijk gaat er gebeuren waar ik al zo lang naar toe aan het leven was. De anesthesist vraagt naar mijn vorige narcoses en ik vertel dat de vorige niet zo fijn was, omdat ik toen redelijk in paniek vertrok en omdat ik iets te vroeg wakker werd, ik had de beademingsslang nog in mijn keel. Ze stelt me gerust en we praten over mijn werk en de aankomende operatie. Ze verteld dat de plastisch chirurg die mij gaat opereren zeer goed werk levert, dat ze in het ziekenhuis allemaal erg blij zijn met haar komst. Natuurlijk zal ze haar collega nooit afvallen, maar toch geeft het me een goed gevoel. Beide artsen (chirurg en plastische) komen even later binnen. Ze vertellen nog eens wat er precies gaat gebeuren en de plastisch chirurg kijkt naar mijn borsten. Ze zegt dat de bestraalde borst er erg goed uit ziet, ook zij verwacht niet dat ze de rugspier nodig heeft. In principe gaat ze dus alleen voor de expanders, ze denkt dat mijn huid er goed genoeg uitziet om te kunnen rekken. Ook is het model van mijn borsten een voordeel, mijn borsten zijn vrij breed en daardoor kan ze ook een brede expander plaatsen, waardoor het vullen makkelijker gaat en het resultaat waarschijnlijk ook mooier wordt.
De beide artsen hebben een goed contact met elkaar en in de hele OK hangt een prettige en vriendelijke sfeer. Zoveel anders dan bij mijn vorige operatie, niet dat het daar vervelend was maar dit is gewoon veel fijner. Het zijn maar kleine dingetjes, maar als je zo relaxt een narcose ingaat, kom je er gewoon ook weer fijn uit! En dat was ook zo.

De operatie heeft uiteindelijk 3 uur geduurd. Ik word wakker op de uitslaapkamer van een vriendelijke zuster die me roept. Ik heb mijn bril al op dus ik kan haar meteen aankijken (het zijn de kleine dingetjes!!) Ze vraagt me hoe het gaat en vertelt me dat ze geen rugspier hebben gebruikt. Ik voel geen pijn en voel me eigenlijk heel goed en ben wakker. Ik mag dan ook meteen terug naar mijn kamer. Papa, mama en Berry zijn er ook al. Ik ben er eigenlijk helemaal bij, niet wazig zoals de vorige keer, ook niet moe. Alsof ik helemaal geen narcose gehad heb!
Niet lang daarna komen de artsen aan mijn bed. Ze vertellen dat alles heel goed is gegaan. Ik heb een heel goede huid, de spier eronder was iets beschadigd door de bestraling maar nog goed genoeg. Ze zijn zelf erg tevreden over het resultaat. Ze hebben de expanders zelfs al iets kunnen vullen. Ze hebben ook nog mijn oude litteken mooier gemaakt. Dat is de vorige keer door een gewone chirurg gedaan, en hoewel ik niet ontevreden was, een plastisch chirurg kan dat natuurlijk veel mooier. Ze hadden dat niet van te voren besproken, maar dachten dat ik het vast niet erg zou vinden. Een extra litteken maakt op dit moment natuurlijk ook helemaal niks uit. En het wordt er straks alleen maar mooier van!
Ook zie ik voor het eerst mijn borsten. Nou ja, borsten… Ik was goed voorbereid op hoe het er in het begin uit zou zien, maar het viel me alles mee! Ik had verwacht dat het bont en blauw zou zijn en in het verband, maar dat was niet zo. De littekens waren afgedekt met doorzichtige pleisters, ze zagen er netjes uit en er zat zelfs al wat volume in. Natuurlijk is het nog niet mooi, maar voor wat er gedaan is wel, en ik weet gelukkig dat het uiteindelijk heel mooi zal worden.
Na al deze geruststellingen voel ik me eigenlijk gewoon heel goed. Ik snap het ook niet helemaal, er was gezegd dat ik zelf pas de dag erna een beetje op aarde zou landen.
Maar ik voel me echt goed, ik ben gewoon helder en wakker, ook niet misselijk. Alsof er niets gebeurd is! Ik mis ook geen stukken en zeg ook geen rare dingen zoals de vorige keer.
Wel moet ik ongelofelijk plassen. Tot drie keer toe hebben ze me op een po gehesen, maar plassen lukt gewoon niet met al die mensen erbij. (ik lag op een zaal met nog twee andere mensen)
Uiteindelijk vraagt een verpleegster of ik naar de wc wil. Als ik het aandurf, dan mag het. Drie verpleegsters gaan met me mee. Eentje met mijn infuuspaal en vier drains, twee verpleegsters ondersteunen me aan weerszijden. Als ik rechtop sta (nou ja, rechtop) merk ik toch wel dat er het een en ander gedaan is en dat ik flink onder de morfine zit. Maar, ik kan naar de wc, en dat is zooo fijn!
Daarna val ik na het inklikken van mijn morfinepomp heerlijk in slaap.
Als ik wakker word zijn Frank, Dianne en Renee er. Weer voel ik me goed, ik heb erg honger maar mag nog niks eten. Logisch, want stel dat ik toch misselijk word en moet spugen, dat zou echt ondraaglijk zijn met een borst die al pijn doet als ik te diep ademhaal.
Ondertussen zijn er ook meer artsen langs geweest, allemaal zijn ze zeer tevreden en complimenteren ze me met mijn huid en het resultaat.
Ik begin wel wat pijn te voelen, maar met 1 klik op mijn morfinepomp is dat zo weer weg. Door de morfine voel ik me wel een beetje raar.
‘s avonds voel ik me goed genoeg om ook Annelies en Nabila langs te laten komen. Annelies krijgt de verpleging zover dat ze me een beschuitje hagelslag mag voeren. Heerlijk!
Daarna komen papa, mama en Berry ook nog, mama voert me papa’s groentesoep en die smaakt me ook zeer goed.
Ook zij gaan weer naar huis, Ber blijft bij me tot ik in slaap val. Maar na een klik op m’n morfinepomp zak ik meteen weg en kan hij bijna nog in dezelfde lift mee naar buiten.

De nacht is wat minder. De eerste 24 uur word ik streng in de gaten gehouden, dan is de kans op nabloedingen en afstoten van de expanders het grootst. Dat betekent dus dat ik om het uur wakker word van een verpleegster die: of een thermometer in mijn oor stopt, of mijn pyama open knoopt om naar het wondgebied te kijken of het doorlopen van mijn drains controleert, of mijn infuuszakken vervangt… Ik lig natuurlijk op mijn rug en kan eigenlijk totaal niet op mijn rug slapen, dus voordat ik elke keer weer in slaap val is er weer flink wat tijd voorbij. Zodoende slaap ik dus steeds maar heel kort. Maar goed je komt in het ziekenhuis ook niet voor je rust, het is ergens goed voor!
Al met al kom ik de eerste 24 uur goed door. De pijn is redelijk te doen, maar van de morfine word ik wel een beetje naar. Ze besluiten om ‘s avonds mijn morfine pomp eraf te halen, zodat ook het infuus eraf kan. Daardoor moest ik ook heel vaak naar de wc en dat is geen pretje! Sowieso is het haast een wereldreis te noemen met al die potten en slangen.

SMS van vader:

27 sep. 2010 13:15
“Marloes was om 12.30 weer terug op zaal. Alles is goed gegaan. Ze is alweer goed bij kennis en (nog) niet misselijk. Chirurg ook gesproken, ze is erg tevreden en verwacht dat morgen al beslist kan worden wanneer Marloes naar huis kan.”

SMS van moeder:

27 sep. 2010 08:49
“Nou, ze is al op de OK! Naar verwachting rond 12 u klaar. X”

The end?

Tja daar zijn we dan weer.
Al ruim 2 jaar ben ik bezig met het schrijven van een afsluitend stuk.
Eerst was het ‘geen nieuws is goed nieuws’, daarna was mijn zin om te schrijven weg, daarna was de drempel te hoog geworden…
Er staan 3 concept stukken op mijn laptop, maar geen enkele was goed genoeg.
Misschien lukte een afsluitend stukje niet, omdat ik altijd al wist dat het nog niet helemaal afgesloten was?

Na een heel intensieve, zware, emotionele, maar ook een mooie en leerzame periode, ging het eigenlijk vrij snel al weer gewoon goed. Ik was weer aan het werk, deed veel leuke dingen met vrienden, had een leuk huisje en was kortom gewoon echt gelukkig.
Maar toch was daar altijd de angst. Een angst die zomaar de kop op kon steken. Meestal op momenten dat het gewoon eventjes niet zo lekker ging, wanneer ik weer eens voor controle moest, wanneer er nieuwe ontwikkelingen met mijn lotgenootjes gebeurden, wanneer (borst)kanker gewoon weer even erg dichtbij kwam. Maar soms ook zomaar ineens, wanneer ik het niet verwachtte.
Helaas is deze angst reëel. Ik héb het BRCA-1 gen, ik héb 70 tot 90% kans op terugkeer van de kanker.
Voor mij is het nooit de vraag geweest of de kanker nog een keer terug zou komen, maar wel wanneer het terug zou komen.
Die angst op terugkeer was nu nog mijn enige vijand. En ik heb vanaf het moment dat ik wist dat ik erfelijk belast was, geweten dat er een manier was om ook het gevecht met de angst te winnen. De oplossing is simpel: gewoon al het borstweefsel weghalen zodat er simpelweg geen mogelijkheid meer is voor het vormen van een tumor in dat gebied.
Een gevecht dat ik dus makkelijk kan winnen, maar waar ik wel een flinke prijs voor moet betalen. Want zo simpel als de oplossing lijkt, is hij natuurlijk niet. De prijs die ik hiervoor moet betalen, is flink hoog. Want ondanks dat mijn borsten tijdbommen zijn, het zijn toch mijn borsten…

Dat ik voor een borstamputatie en reconstructie zou gaan, stond eigenlijk al meteen vast. Dat was een van de weinige beslissingen in mijn leven die ik heel makkelijk heb genomen. Voor de acceptatie en verwerking van deze beslissing heb ik ruim de tijd genomen. Ik had een deadline gesteld: Mijn chemo beschermt 5 jaar, voor de zekerheid maak ik daar 4 van, dus over 3 jaar is het tijd om stappen te ondernemen.
En dat heb ik gedaan. Het juiste ziekenhuis is gekozen, de juiste artsen, de juiste methode, de juiste periode… Over werkelijk alles heb ik nagedacht en ik heb een weg gevonden die heel goed voelt.

Nu is de dag waar ik me al bijna 3 jaar op aan het voorbereiden ben, bijna aangebroken. Na wat tegenslag door een ontsteking die tussendoor kwam, waardoor mijn operatiedatum werd verschoven, is het aanstaande maandag 27 september dan zover.

Om 7.15 uur moet ik mij melden in het Daniel den Hoed, waar ik dezelfde dag nog word geopereerd.
In principe zal de operatie inhouden dat al het borstweefsel wordt weggehaald en dat er expanders worden geplaatst. Deze worden nadat mijn huid is hersteld van de operatie, om de zoveel tijd bijgevuld met een vloeistof, totdat de huid zover opgerekt is dat er definitieve siliconen protheses geplaatst kunnen worden.
Deze methode is eigenlijk voor mij niet vanzelfsprekend, doordat ik een hoge dosis chemo en bestraling heb gekregen. Maar doordat ik een hoop puntjes mee heb (niet roken, slank, goede conditie, geen huidbeschadigingen door de bestraling) denkt mijn arts dat deze methode voor mij wel haalbaar is.
Maar mocht nou tijdens de operatie blijken dat mijn huid of de borstspier van mijn behandelde borst toch te beschadigd zijn, wordt er tijdens dezelfde operatie gekozen voor de rugspiermethode. Kort gezegd wordt er dan een spier van mijn rug met een daarbij behorende lap vlees naar voren gehaald om de borst te ondersteunen en vorm te geven.
Mijn arts acht de kans op deze zwaardere methode klein, maar ik heb toch liever dat het besluit in dezelfde operatie genomen kan worden dan wanneer ik wakker word uit mijn narcose en blijkt dat er niks is gedaan!

Ik sta dus aan het begin van een lange periode van ziekenhuis, herstel, spanning, emoties, revalidatie en zeer waarschijnlijk ook wel pijn, maar ik zie er niet tegenop. Ik heb er zelfs bijna zin in, dan heb ik t gewoon maar gehad!
Ik heb me hier zo lang op voorbereid, ik ben allang klaar om weer te vechten.
Mijn legertje is alweer verzameld, dit keer aangevuld met een nieuwe strijder: Berry. Mijn lieve vriendje! Jaja, Marloes heeft zich eindelijk overgegeven aan de liefde. En hoe!
Ik doe het al jarenlang alleen en ik heb het altijd prima gered in mijn eentje, maar het is toch wel erg fijn om in deze periode iemand naast me te hebben die veel om me geeft en waar ik alles mee kan delen. Zodat ik het gewoonweg niet meer allemaal alleen hoef te doen. Het is niet niks, zo aan het begin van een relatie maar hij loopt er niet voor weg en daarom alleen al durf ik er ook volledig voor te gaan.

De verwachting is dat ik een paar dagen tot een week in het ziekenhuis moet blijven. Daarna mag en kan ik nog steeds vrijwel niks, daarom heb ik de oude kamer van mijn studerende zusje ingepikt en wil mijn lieve mama weer de rol van hoofdverpleegster spelen.

Ik zie niet op tegen de komende periode, ik laat het gewoon allemaal maar op me af komen. Via mijn site zal ik (of iemand anders) jullie op de hoogte houden.
Ik hoop zo snel mogelijk mijn Iphone en laptop weer in handen te hebben, dus voel je vrij om berichten te sturen!
Zodra het gaat (en mag van hoofdzuster Tonny…) ben je natuurlijk ook welkom om langs te komen en te helpen de tijd te doden.
Voor nu in ieder geval: Fijn dat je (weer) mee leest!

Ik ging op stap om te gaan stappen toen ik me verstapte.

Tja en dan ineens een snelle update.

Omdat ik een beetje bang was dat ik in een gat zou vallen als ik klaar was met bestralen, heb ik mezelf gisteravond maar in het trappegat gegooid.

Ik was even snel in mijn nieuwe huisje voordat ik gezellig met Annelies en mijn zusje ging stappen. Toen we weggingen wilde ik blijkbaar iets te snel en lag ik ineens beneden, met mijn been in een rare kronkel nog halverwege de trap.

En meteen heel veel pijn dus! Van de buurvrouw kreeg ik een zak ingevroren erwtjes om op mijn voet te houden, die er het meest pijnlijk aan toe was.
Originele manier om kennis te maken met je buren toch??

Dat werd dus uiteindelijk weer een avondje SEH. Eenmaal daar binnen ontdekte ik weer een voordeel van kanker: Ik hoefde niet in de wachtkamer te wachten maar mocht meteen door. De aardige dokter die me verwelkomde zag in de computer mijn hele dossier en had zo met me te doen dat ik meteen door mocht.

Er zijn een boel foto’s gemaakt, maar ik heb gelukkig niks gebroken. Wel flink gekneusd en ik kan je vertellen: Dat is erg pijnlijk!
De komende dagen moet ik rust houden en met m’n pootje omhoog. Niet dat ik iets anders kan, want op krukken lopen gaat niet doordat mijn bestraalde borst pijn doet en mijn polsen ook zeer doen van het vallen.

Gelukkig is mijn bed mijn beste vriend en ben ik weer eens erg blij met mijn laptopje op mijn schoot.

Ik heb best pijn maar kan er stiekem ook wel een beetje om lachen.
Dat konden pappa, Loes en ik gister in het ziekenhuis ook.
Pappa bedacht de titel van dit stukje, en volgens Loes was ik over mijn writers block gestruikeld.

Maar hoe het nou precies kwam? Misschien omdat de trap net gedweild was.
Nooit gedacht dat een wekelijks schoongehouden trappenhuis ook nog in mijn nadeel kon werken, was ik eindelijk blij van die kattepisluchten af te zijn in mijn oude huis…
Alhoewel het waarschijnlijk meer gelegen zal hebben aan mijn goedkope schoenen zonder profiel, of aan een combinatie van die twee.

Maar, terugkijken heeft geen zin, gebeurd is gebeurd. Ik baal wel dat feesten op Vlieland er waarschijnlijk volgend weekend niet in zit.
Maar elk nadeel heb z’n voordeel:
Ik heb een legitieme reden om een nieuw paar schoenen te kopen, hihi.

P.s: Miertje, denk aan je!

Ik ga op vakantie en ik neem mee...

Op de valreep voor mijn vakantie toch nog even een stukje.
Morgen vroeg vertrek ik voor ruim drie weken naar Vlie! Lekker weg, niet al volgende week met bestralen beginnen. Heerlijk, ik kijk er zo naar uit! Er komen allemaal leuke mensen langs en ik mag eindelijk weer feestjes vieren.

Gisteren ben ik voor een simulatie in het Daniel den Hoed geweest. Heel bizar, hoe dat allemaal werkt. Ze hebben nu het gebied gemarkeerd wat ze precies moeten bestralen. Dat wordt op de milimeter nauwkeurig afgemeten.

Ik moest ongeveer een half uur met mijn armen boven mijn hoofd liggen. (Au, dat gaat pijn doen na een tijdje!)
Ondertussen werd er van mijn lichaam een soort landkaart gemaakt. Met stiften en looddraadjes werd er van alles afgetekend en afgeplakt. Ik moest doodstil blijven liggen terwijl er allerlei apparaten in de rondte draaiden en foto’s maakten.

Heel bijzonder hoe dat allemaal werkt, daar kan ik echt met mijn verstand niet bij! De laborante die me alles uitlegde vertelde dat er in oktober een open dag is, waar je dan een kijkje achter de schermen kan nemen. Lijkt me erg leuk!

Toen alles afgetekend was heeft ze vier markeringspunten getatoeerd. Die blijven voor altijd staan, maar het zijn maar hele kleine stipjes. Ik hoop dat ze de goede gaan gebruiken want ik zit onder de stipjes…

De volgende keer kunnen ze me dan precies waterpas leggen en zal een bestraling maar een halve minuut duren.

De eerste bestraling is 20 augustus, vanaf dan mag ik iedere werkdag naar het ziekenhuis. Veel mensen hebben al aangeboden om een keertje met me mee te gaan, dat zou heel fijn zijn! Mail of bel me maar als je een keer mee wil, dan maak ik er een mooie planning van!

Verder gaat het de laatste tijd weer goed met me. Ik zit nog steeds in een kleine overwinningsroes na de laatste chemo. Die is nu echt helemaal achter de rug. De enige bijwerking die ik op de valreep nog even kreeg is dat mijn mond, tong keel en slokdarm vol zitten met kleine blaasjes, die best wel pijnlijk zijn, vooral met eten en drinken. Dat komt doordat mijn slijmvliezen (ook sneldelende cellen) beschadigd zijn. Ik hoop maar dat het snel overgaat.

Verder heb ik af en toe nog wel slapeloze nachten. Ik kom nu (zoals voorspeld) in een wat rustigere fase, waarin ik even niet meer van ziekenhuis naar ziekenhuis hoef en weer gewoon zelf mijn leven kan bepalen. Ik heb dus wat meer het besef van wat er nou eigenlijk allemaal is gebeurd. Je gaat veel nadenken over alles, ook over mijn eigen persoontje. Ik ben me veel bewuster van hoe ik in de wereld sta en hoe andere mensen mij zien.

Dat zie ik als iets positiefs, maar toch ontdek ik ook dingen van mezelf waar ik wat minder vrolijk van word. Ik zit mezelf af en toe echt in de weg, ook omdat de vermoeidheid ervoor zorgt dat ik niet zo heel veel kan. In ieder geval niet dat wat ik allemaal zou willen, dat is meer het probleem.

Maar ach, weer zo’n verschrikkelijk (maar toch stiekem waar) cliché, ik kom hier straks als persoon alleen maar sterker uit!

Vergeet ik alleen nog bijna te vertellen dat mijn huisje definitief van mij is! Maandag was huizendag, eerst voor de laatste keer met de opzichter naar mijn huisje in Ridderkerk en daarna naar de notaris voor het tekenen van mijn koopcontract en de sleuteloverdracht voor mijn nieuwe huis.

Alleen mijn brievenbus sleutel is kwijt dus ik zal mijn nieuwe adres nog maar even niet vermelden. Alle post wordt nu bij mijn broer aan de overkant van de straat bezorgd, die kan al die post dan vast niet aan, hihi. Na de vakantie begint de klusperiode. Wie zin heeft…

Eerst nog maar eens lekker op vakantie. Fijne vakantie allemaal!
En ik neem mijn computer gewoon mee hoor, dus een berichtje sturen hoeven jullie niet te laten. :-)

De laatste!

Ik ben net terug van mijn allerlaatste chemo. Hij verliep helaas niet vlekkeloos, na vier keer prikken zat het infuus pas. En dat zijn echt rotprikken, zeker als ze nog een beetje door gaan porren omdat ‘ie achter een klepje blijft hangen…
En ik moest ook nog eens overgeven tijdens het inlopen.

Maar:

De laatste keer het rode zakje wat je aderen aantast

De laatste keer verplicht ijsklontjes eten om je slijmvliezen te beschermen bij het tweede zakje

De laatste keer die vervelende kriebel en hoofdpijn bij het derde zakje

De laatste keer spanning voor het prikken, zou er nog een goede ader zijn?

De laatste keer ‘pling pling plong’ als het zakje leeg is

De laatste keer met de lift van en naar de oncologie dagbehandeling

De laatste keer ziek worden van troep in je lijf, die je er zelf hebt ingestopt

De laatste keer de wereld wazig zien

De laatste keer last hebben van chemobrains

De laatste keer mijn smaak verliezen

GEWOON DE LAATSTE KEER VAN DEZE STOMME CHEMOTROEP!

De laatste keer, elk uur is de laatste, elke minuut is de laatste. En met die gedachte kom ik er wel door heen. Zodra ik weer opgeknapt ben staan er vier heerlijke weken Vlie in het vooruitzicht, dus het komt zeker goed!

Nu ga ik lekker uitrusten, slapen en (hopelijk niet) uitkotsen.
Ik meld me snel weer, om te zeggen dat ook de laatste echt achter de rug is!

Weer gif in mijn lijf! Hopelijk niet in de grond van mijn nieuwe huis...

Ik heb mijn portie gif weer binnen! Het prikken ging dit keer in één keer goed, dat was erg fijn. Naast me kwam een mevrouw bij wie zelfs de anesthesist die erbij werd gehaald drie keer misprikte. Het kan dus allemaal nog erger.

Daarna hadden we een afspraak bij Dokter Collee, voor het erfelijkheidsonderzoek. Zij heeft onze stamboom uitgetekend, en gekeken naar de relevantie van zo’n erfelijkheidsonderzoek. Gezien mijn extreem jonge leeftijd, en gezien het feit dat (tante) Corien ook erg jong was en zelfs twee keer borstkanker heeft gekregen, vindt ze het een goed plan om DNA onderzoek te gaan doen.

We hebben gepraat over de gevolgen hiervan, waarom zou je het willen of niet willen weten? Ik zou het zelf wel willen weten, is de kans aanwezig dat het weer terugkomt? Maar dan komt een behoorlijk zware beslissing, ga ik preventief mijn borsten en/of eierstokken verwijderen?

Een hoop vragen dus, ook voor de rest van de familie natuurlijk. De komende maanden gaan we daar eens goed over nadenken.

En dan het beste nieuws van de dag: Ik heb zeer waarschijnlijk een huis!!! Ik had een paar stukjes geleden al geschreven dat ik een leuk huisje gezien had. Daar was ik toen net te laat voor. Maar… Het geluk probeert duidelijk iets goed te maken met me!

Die kopers hebben het blijkbaar afgezegd en toen was de beurt aan mij. Vandaag, tussen de verschillende infuuszakjes door, ben ik aan het onderhandelen geweest en uiteindelijk tot een heel goed bod gekomen. Het huis is onder voorwaarde dat ik de financiën rondkrijg, van mij!!!

Spannend spannend… Als alles volgens plan verloopt krijg ik 1 augustus de sleutel. Zet maar vast in je agenda, hihi!

Eerst deze chemo nog maar even door zien te komen. Ik heb er goede hoop op dat het een herhaling van de eerste keer gaat worden, niet van de tweede keer. Ik heb nu andere medicijnen gekregen die beter zouden moeten helpen en ik voel me al wat beter. Wat wil je met zulk nieuws!

Bald and beautiful

Hier een berichtje van een kale Marloes!

Het viel allemaal erg mee. Het scheren gisteren was niet leuk, maar het resultaat valt alles mee. Ik heb een mooi rond koppie en het staat echt niet lelijk! Ik vind het wel erg koud… Mamma heeft mijn haar bewaard zodat we er misschien nog iets leuks van kunnen maken. Ik ben van mezelf echt superdonker! Dat was ik een beetje vergeten.

Vanmorgen kwam de mevrouw van de pruiken. Mijn pruik is helemaal in model geknipt, best eng want het groeit niet meer aan, natuurlijk. Het is heel raar om te zien! Het staat echt heel natuurlijk, mensen die niet weten dat ik een pruik heb zien het denk ik niet. Hij moet nog wel een klein beetje korter geknipt worden, hij is toch nog niet helemaal naar mijn zin.
Ik heb ‘m net afgezet, want het gaat toch wel pijn doen! Hopelijk kan ik daar aan wennen.

Ik ben net terug uit het ziekenhuis. Ik moest bloed laten prikken om te kijken of mijn bloed goed was om de volgende kuur aan te kunnen. En het was goed! Heel goed zelfs, volgens dokter v/d Bosch. Hij was erg blij dat alles zo goed was gegaan. Volgens hem mag ik er bijna vanuit gaan dat de volgende kuren ook zo zullen verlopen, alleen de vermoeidheid zal toenemen.

Hij twijfelde nog even of de Neulasta injectie een dag na mijn kuur nog toegediend moest worden. Daar had ik eigenlijk meer last van dan van de chemo zelf. Die Neulasta zorgt ervoor dat mijn witte bloedlichaampjes op peil blijven, dat mijn weerstand niet te laag wordt dus.

We hebben toch maar wel voor de injectie gekozen, want stel je voor dat ik toch ziek word en een week in het ziekenhuis lig, dan baal ik dat we het niet hebben gedaan. Die injectie kan ook geen kwaad, behalve dat ik me een dag lang behoorlijk rot voel. Maar goed, één dag is wel te overzien.

Op naar de volgende kuur dus! Maandag is het zover. Maar eerst zaterdag mijn verjaardag vieren!