Er is er één jarig hoera, hoera, dat kun je wel zien dat ben IK IK IK IK!!!

Yeah! 26!!

Na 2 weken ultiem genieten op Vlie, staat er nu een feestweekend voor de deur. Heerlijk, ik heb er zin in!

En zo om 2 minuten over 12 op mijn verjaardag wil ik nog maar eens zeggen:

What doesn’t kill you, makes you stronger!

Zie jullie dit weekend?
Voor nu: weltrusten!

Kijken wie het langst kan stralen, ik denk dat ik win!

Ik ben klaaaaar!!!
Vanmorgen heb ik mijn laatste dosis straaltjes opgehaald.

Vanaf nu:

• Niet meer elke dag naar het ziekenhuis.
• Niet meer verplicht luisteren naar alle doemverhalen in de wachtkamer. (Mensen, serieus, het is geen spelletje ‘wie heeft het ‘t ergst’. Zonde van je energie en hoogst irritant.)
• Niet meer op een kleurplaat lijken met al die lijnen.
• Niet meer voorzichtig douchen en afdrogen.
• Niet meer de hele dag onder de talkpoeder zitten.
• Gewoon niet meer niet meer niet meer niet meer!!!

Mijn borst heeft het redelijk goed volgehouden. Het is nog even spannend of mijn huid heel blijft, want de straling zeurt nog ongeveer 2 weken door. Voor de zekerheid dus toch nog even brandzalf meegekregen. Bij de apotheek kreeg ik ook nog een hele pot creme mee, omdat ik dat wel kon gebruiken. Zo lief!

En, nog iets heel leuks… Mamma en ik hebben een saunadag gekregen! Daar kon je je voor opgeven via de stichting Samen Sterk Tegen Kanker, en die hebben wij dus gekregen! Een dagje naar Thermae 2000 in Valkenburg, zooo lekker.

Toen ik me opgaf en een motivatie schreef, voelde dat een beetje als liegen, maar dat is natuurlijk onzin. Het is gewoon allemaal waar, we hebben het hartstikke verdiend. Zo zie je, kanker heeft zo zijn voordelen!

Voor andere (ex-)kanker patiënten die dit lezen, kijk eens op samensterktegenkanker.nl. Ook mensen die juist willen sponsoren, neem eens een kijkje. Een geweldig initiatief!

Met mijn voet gaat het ook iets beter. Ik kan al een klein beetje lopen (Lees strompelen). Als je lievelingskleur blauw is moet je maar eens naar mijn voet komen kijken, ik heb verschillende tinten in de aanbieding.

Daarnet heb ik lekker gebak gegeten met Pappa (O nee, die is meteen naar zijn werk gegaan, die had natuurlijk helemaal geen tijd voor gebak…) Corien en oma. Onder het toeziend oog van een enorme bos zonnebloemen. Voor elke bestraling één. Tweeënderdtig dus, en eentje extra voor de goede afloop. Ze zijn echt ontzettend mooi en vrolijk! Ze stonden me voor de deur toe te stralen toen we thuiskwamen.

Ik dacht nog, jammer! Hebben we Corien net gemist! Maar toen over de bos heen geklommen waren naar binnen, bleken ze prima inbrekers te zijn, hihi. Dankjewel!

En vanavond… Knalt de champagne! Kom maar een glaasje halen hoor!

De bobbelloze borst op Vlieland

Na de lange dag in het ziekenhuis en heerlijk bubbelen in Friesland ben ik met Jonathan doorgereden naar Vlie.
Het was weer super! Het blijft toch thuiskomen. Ik heb weer lekker misbruik gemaakt van Vicky’s gastvrijheid, hihi. Jona en ik hebben Vick zelfs uit haar eigen bed gestuurd, erg he? In ruil hadden we 3 seizoenen friends meegenomen die we ook allemaal gezien hebben, heerlijk! Vicky is lief!

Verder niet zo heel veel gedaan. Wel voor het eerst weer lekker de kroeg in, het was weer ouderwets gezellig in de Zeevaert! Mijn Vlievriendjes waren ook weer zo lief! Ook op de hele avond Spa blauw heb ik me prima vermaakt, beetje jammer dat ik daar nooit eerder achter gekomen ben.

Jona en ik hadden de rollen eens een keer omgedraaid; ik nuchter en hij aangeschoten, erg grappig! Maar toen er iemand met zijn elleboog tegen mijn borst aanknalde en het even zwart werd voor mijn ogen ving ‘ie me toch wel mooi op! (Ja ik weet het, niet heel slim om naar de kroeg te gaan natuurlijk, maar ik heb er heel goed opgelet en iedereen is netjes om me heen gaan staan. Maar goed, het ging toch mis…)

Ik ben nog even langs de huisarts daar gegaan om hem te informeren over wat er aan de hand is, zodat ze goed kunnen reageren mocht er iets mis gaan als ik tussen mijn chemo’s op Vlie ben. Ik hoop dat ik dit jaar nou eindelijk eens een keer met de helicopter mag! Ik doe er elk jaar weer mijn best voor, maar het is nog nooit gelukt, hihi.

Woensdagochtend zijn we weer naar huis gegaan. Ik was op de heenweg mijn sjaal vergeten op de boot, ik dacht die haal ik even op als ‘ie gevonden is. Maar helaas: het kon goed zijn dat ‘ie gevonden was en bij de gevonden voorwerpen lag, maar dat was beneden in het gebouw en dus konden ze daar niet bij. Ik moest een formulier opsturen zodat ‘ie toegezonden kan worden als hij gevonden is. En ik stond er vlakbij. Het leek de paarse krokodil wel… Need I say more about rederij Doeksen?? Grrr..

Gelukkig mocht ik mijn rijbewijs wel meenemen. Die was ik ook verloren in Harlingen, iemand had hem gelukkig afgegeven bij de politie. Omdat het politiebureau dicht was kon ik hem zelf niet ophalen, dat heeft Carmen, de nicht van Vicky, voor me gedaan. (Super he!) Zij heeft hem weer afgegeven bij de informatiebalie van Doeksen. Er gaat toch nog wel iets goed daar!

Een erg rustige thuiskomst was het niet, want…
(zie volgend bericht)

Positivity!!

Hallo lieve mensen! Het gaat nog steeds super!

Ik heb de afgelopen dagen na liggen denken over hoe goed het allemaal gaat de laatste tijd. Vanaf het moment van het slechte nieuws bekeken dan. Ik heb er veel over nagedacht, waarom voel ik me nou zo goed, moet ik me nou niet heel erg rot voelen? Ik voel me namelijk echt goed. Ik heb alle vertrouwen van de wereld dat het ook allemaal goed komt. En dat jullie dat allemaal ook hebben, voelt goed. Natuurlijk zeggen jullie toch niet tegen me: “Nou Marloes, ik heb er echt een ontzettend slecht gevoel over!” Maar toch…

Zelfs mijn vader zei gister dat het leek of alles met een sisser af zou gaan lopen. En dat zegt heel wat als hij zoiets zegt, hihi!
Natuurlijk vergeten we niet dat er nog heel veel wacht, chemotherapie is niet niks en dat zal waarschijnlijk het zwaarste van alles gaan worden. Maar toch, het had allemaal zo veel erger kunnen zijn.

Het gaat nog steeds elke dag beter. Ik kan gewoon weer normaal slapen, op mijn zij. Zelfs op de kant van de littekens, en dat is wel heel erg fijn. Ik kan ook bijna alles alweer, heb nog het meeste last van de spieren in mijn arm die ze flink te pakken hebben gehad bij de operatie. Vanavond ga ik zelfs ook alweer eventjes de stad in! Even lekker eruit, als het niet gaat ben ik zo weer thuis. Ik kan nog niet autorijden, gelukkig ‘bobt’ Yvette toch altijd.

Cees van Denzen, woordgoochelaar, heeft ooit eens gezegd:

Het geluk ligt voor het oprapen, maar als je je poot stijf houdt is het moeilijk bukken.

En daar wilde ik mee eindigen!

(Bent u van mening dat bovenstaand artikel onjuist taalgebruik bevat, of verkeerd gebruikte citaten, dan kunt u zich wenden tot de webmaster middels een email: marloeshartman@mac.com)