De zon is er weer!

Ik heb in mijn hoofd nog wat zonlicht bewaard, dus ik ben de laatste die lacht

Vanaf Vlieland, een hoognodige update.
Geen bericht is goed bericht, en inderdaad: Het gaat goed!
Ik heb geen zin meer om te schrijven, ik heb geen zin meer om te vertellen hoe het gaat. Het gaat goed, ik voel me goed.

De zon schijnt weer! Niet alleen buiten, maar ook in mijn hoofd.
Het is heerlijk in mijn huis, het is heerlijk weer aan het werk.

Ik werk nu drie dagen in de week, weer een eigen groep. Kleuters dit keer! En ik geniet elke dag weer van ze. Ik vind het ook zo fijn weer te werken, weer deel uit te maken van de maatschappij! Na deze meivakantie hoop ik vier dagen te gaan werken, en voor het einde van dit schooljaar weer gewoon fulltime.

En inderdaad, Vlieland is ook weer van de partij. Dit jaar maar eens niet elk weekend heen en weer, ik doe alleen de leuke dingen. Ik heb het seizoen een beetje voorbereid en ik heb de afgelopen week twee geweldige meiden ingewerkt die mijn werk over gaan nemen. Deze zomer ga ik alleen die twee back-uppen, stagiaires begeleiden en natuurlijk Kleine Arena spelen. En verder ga ik stappen, feest vieren en van de zon genieten!! (Als die zich deze zomer net zo laat zien als de afgelopen dagen dan…)

Met Jonathan gaat het ook goed. Ik mis hem niet eens zo erg, ik ben vooral heel jaloers op wat hij doet en meemaakt. Hij heeft een eigen site waarop je zijn belevenissen kunt volgen: Jonathan in Tanzania
Ik doe hard mijn best om bruiner te worden dan hij (ik mag weer in de zon dit jaar!!!) maar hij leeft daar als een echte Mowgli in the jungle dus ik ben bang dat ik het niet zal redden…

Samengevat: Na regen komt zonneschijn!

En ik beloof wederom dat de volgende update sneller volgt…

Ra ra ra, wie ben ik ik... Stoere Sam!!!

Daar ben ik weer! Terug van een bijna 4 weken durende vakantie. Ik weet niet waar ik moet beginnen met vertellen.

Het was heerlijk. De afgelopen periode vloog mijn leven als een razende voorbij, ik leefde in een 3 wekelijkse cyclus. Ik was bang dat de vakantie ook snel voorbij zou zijn, maar dat was gelukkig niet zo.

Het was even heerlijk tot rust komen. Even niks meer hoeven en moeten of niet meer mogen, gewoon weer lekker zelf mijn leven leiden. Opknappen ging snel, de eerste dagen kwam ik de strandovergang echt niet over, de laatste dagen rende ik iedereen voorbij. (Iedereen die stil stond dan, maar dat zeggen we er niet bij hihi)

Het zijn ontzettend gezellige weken geweest, er kwamen heel veel leuke mensen langs. Iedereen ontzettend bedankt voor de gezelligheid, ik heb echt super genoten!

Ik heb me even helemaal nergens druk om proberen te maken, zoals bijvoorbeeld om vriendschappen die niet bleken te zijn wat ze waren. Dat ging me redelijk af.

Doordat ik nu echt even tijd had om zelf mijn leven te leven kreeg ik ook alles wat meer op een rijtje. Alhoewel ik, zoals voorspeld, nu wel ook ineens ging overzien wat er nu in godsnaam allemaal met me gebeurd is. Dat besef is ook wel even goed geweest, ook weer een deel van de verwerking.

En dan was daar natuurlijk de Kleine Arena. Vanaf het begin van de afgelopen periode heb ik voor ogen gehad dat ik daar graag in wilde spelen. Er kon nog een hoop misgaan, kuren die uitgesteld moesten worden, bestralingen die juist niet uitgesteld mochten worden…

Maar het is me gelukt, de laatste 3 weken kon ik meespelen. En het was echt een topjaar! Ik speelde een heerlijk karakter, Stoere Sam. Een ondeugend meisje dat later graag piraat wil worden. Ik kon me ontzettend uitleven en ik barstte op die momenten soms van de energie. Je krijgt zo’n kick van de Arena!

Ook het feit dat ik eindelijk eens iets nuttigs kon doen, ergens mee bezig zijn.

Veel heb ik deze vakantie niet gedaan eigenlijk. Aan het eind van de middag Kleine Arena-vergadering en spelen, ‘s avonds nog even naar de kroeg, overdag heel veel slapen. Op het strand of in mijn tent, heel af en toe met de regen lekker op het doek. Soms ook lekker een terrasje pakken en natuurlijk heel veel spelen met de kids van Vicky. Mijn broodnodige vitamine k (van kids) heb ik weer opgehaald, het zijn ook allemaal zulke leuke kids! Maar ja wat wil je met zo’n geweldige oppas.

Ik kan er nog wel veel meer woorden voor gebruiken, maar ik kan het ook gewoon kort samenvatten:
Het was heerlijk. Een broodnodige vakantie, waar ik mijn accu weer helemaal heb opgeladen. Zelfs de reserve accu zit weer helemaal vol, dus ik kan er weer hard tegenaan.

Ik zie niet echt op tegen de bestralingsperiode die morgen begint. Ik ben er helemaal klaar voor! En vanaf nu lekker aan de slag in mijn huisje, daar heb ik onwijs veel zin in! Als er nog mensen willen rijden naar de bestralingen of willen klussen, graag. Lijkt me erg gezellig.

De thuiskomst vandaag was nogal heftig. Daarover in het volgende berichtje meer…

'Mijn vriendin kreeg borstkanker'

Een tijd geleden las ik op het amazones forum een oproep waarin een vriendin van iemand met borstkanker werd gevraagd voor een interview in het tijdschrift Glamour.

Ik zat toen bij Vicky thuis en gaf dat aan haar door. We hebben op dat berichtje gereageerd en een tijdje geleden kregen we er antwoord op. Eveline, de journaliste, had mijn site gelezen en het leek haar erg leuk om ons, en dan vooral Vicky, te interviewen.

Vandaag heeft Vicky uiteindelijk bijna twee uur met Eveline aan de telefoon gezeten. Een pittig gesprek, waarbij bij Vick toch wel een boel emoties loskwamen. Vicky maakt het allemaal van heel dichtbij mee en heeft mij al door heel wat moeilijke momenten heen getrokken, maar over haar eigen gevoel rond dit hele gebeuren had ze nog nooit echt zo openhartig gepraat.

Als je het allemaal zo op een rijtje zet, dan is het ook wel erg heftig. Als je er middenin zit gaat het prima, het is mijn leven op het moment, maar als je het dan weer even vanaf de zijlijn bekijkt is het toch echt wel een pittig verhaal.

Ik vond het heel bijzonder en ontzettend lief van Vicky dat ze dit heeft gedaan. Het was voor haar niet makkelijk, het is niet zo’n uiter, maar het heeft ons wel weer een stukje dichter bij elkaar gebracht. We hebben het interview net gelezen en het wordt volgens ons erg mooi. Het komt in het oktobernummer van Glamour te staan, eind september in de winkels.

Na het interview hebben we een emotionele maar zeer gezellige dag gehad. Het was stralend mooi weer, genieten! Er moesten foto’s gemaakt worden voor bij het interview. Nou… Wie vanmiddag bij de strandovergang bij de Bolder was en zich afvroeg wat daar in godsnaam aan de hand was: Wij waren het maar! Uit de ruim honderd foto’s hebben we er gelukkig toch nog wel drie leuke kunnen kiezen, haha!

Door dat hele interview ben ik weer erg gaan nadenken. De doktoren hadden me aan het begin van dit hele proces al gewaarschuwd: In het begin kom je om in de aandacht, maar dat ebt later wel weg.

En dat is inderdaad ook zo. Het is een cliché, maar in moeilijke tijden leer je echt je vrienden kennen. Met sommige mensen wordt de band veel hechter, sommige mensen verdwijnen, er komt steun uit onverwachte hoeken, ik leer nieuwe mensen kennen. Je gaat nadenken over vriendschappen, leert het waarderen of vraagt je juist af wat je in iemand zag.

Ik klaag absoluut niet over een tekort aan aandacht, sterker nog, ik voel me af en toe net Maxima. Ik denk dat ik straks ook echt moet gaan afkicken van al die aandacht.

Maar het wordt wel minder; anders. De mensen die aan het begin dagelijks naast mijn bed zaten, zijn nu weer druk met hun eigen leven en dat doet soms wel een beetje pijn. Omdat mijn leven zo stil lijkt te staan af en toe, omdat ik me af en toe zo verschrikkelijk nutteloos voel. Omdat ik me soms machteloos voel omdat ik niet goed kan uiten hoe het nou echt met me gaat.

Ik ben zelf ook wel heel slecht in het ‘om hulp’ vragen. Ik red het allemaal zelf wel, en het gaat ook wel goed. Op de momenten waarop ik het moeilijk heb lukt het ook niet altijd om naar iemand toe te gaan. Het is of een onmogelijk tijdstip, of iedereen is gewoon druk. En de momenten waarop het even wat minder gaat, komen ook zomaar op. Om hulp vragen blijft moeilijk!

Doordat ik zelf zo positief ben, en altijd antwoord dat het prima met me gaat, geef ik misschien zelf ook wel een beetje een verkeerd beeld. Vrij weinig mensen weten eigenlijk hoe het echt met me gaat, veel te weinig. Ook mensen die eigenlijk heel dicht bij me staan. En dat moet ik toch echt een beetje gaan veranderen, want ik merk dat ik me eraan ga ergeren dat mensen om me heen af en toe doen alsof er niks aan de hand is. Ik ‘vervreemd’ een beetje van de mensen die normaal gesproken dicht bij me staan heb ik soms het gevoel. En ik heb die mensen gewoon hard nodig.

Want ondanks dat het heel erg goed gaat en ik prima mijn hoofd boven water kan houden, soms kan ik wel wat mensen gebruiken die me helpen met watertrappelen in de draaikolk die mijn leven op dit moment is.

Het is allemaal niet niks! Ik kan het niet anders omschrijven dan een zware aanslag op je lichaam een geest, waar je uiteindelijk sterker uit komt, maar waar je toch wel even doorheen moet. Al die troep die je binnenkrijgt met die chemo’s, alle bijwerkingen waar ik letterlijk en figuurlijk af en toe doodmoe van word, maar ook alle keuzes die je moet maken en die me nog te wachten staan, en de onzekerheid waar je voortaan mee moet leven. Het feit dat je leven geleefd wordt en dat ineens niet alles meer vanzelfsprekend is.

Sommige mensen kunnen er natuurlijk ook gewoon niet zo makkelijk mee omgaan. Dat neem ik ook niemand kwalijk! Het is ook niet niks, en niet iedereen is even makkelijk met woorden.

Pfew, wat een heftig stukje. Ik heb lang getwijfeld om het ook daadwerkelijk op mijn site te zetten, maar ik doe het toch. Het is tenslotte mijn dagboek, en ook dit hoort bij mij.

De hemel op vlie

De afgelopen dagen zit ik dus weer op Vlie.

Ik heb het idee dat beter worden hier veel sneller gaat dan in de Randstad. Sowieso doe ik hier ook echt iets, lig ik niet alleen maar in bed of op de bank. Het herstellen zal daardoor een stuk sneller gaan.

Ik ben zelfs in de kroeg geweest. Ik zat nog in mijn eerste week, maar voelde me goed. De nacht ervoor had ik ook tot drie uur klaarwakker in mijn bed gelegen, dus ik dacht ‘schijt aan alle regels, op naar de Zeevaert!’

Na lang twijfelen mijn zwarte lange pruik opgezet. Eigenlijk wilde Vicky hem op, die is er mee over de camping gereden. Weten de mensen die ‘s nachts nog steeds nachtmerries hebben van dat rare gedaante ook hoe het zit, hihi!

Maar het was echt gaaf! Ik kreeg echt zoveel complimentjes over mijn ‘haar’, echt supertof. Het deed me echt onwijs goed, ik werd er steeds blijer van. Het was wel even spannend namelijk, normaal gesproken spierwit en kort en dan nu ineens met pikzwart lang haar de kroeg in lopen.
Het was echt een superavond, mensen: Bedankt allemaal!

Afgelopen maandag, een week na mijn eerste kuur, was ik weer even thuis. Een druk dagje! Ik heb namelijk een tijdje geleden een heel leuk koophuisje gezien op de Hoogstraat in Rotterdam, tegenover Frank’s bureau.

Maar ja, kan je wel een huis kopen als je borstkanker hebt? Ik heb in ieder geval tijd genoeg, dus daar lag het niet aan. Na twee hypotheek gesprekken werd duidelijk dat het voor mij niet onmogelijk is een huis te kopen. En na nog een keer het huis gezien te hebben, zag ik het al helemaal zitten!

Ik had er al een optie op willen nemen, maar iemand was me nét een half uurtje voor. Balen! Diegene had tot maandag de tijd om te beslissen, en maandag kwart over 5 hadden ze nog niks laten horen. Om half 6 ging het kantoor dicht, dus ik dacht al zeker te weten dat het huis van mij was. Maar helaas, de volgende dag belden ze dat het huis toch verkocht was. Ik baal er nog steeds van! Hopelijk komt er snel een ander huisje…

Die maandag ben ik ook nog in het NKI-AVL ziekenhuis in Amsterdam geweest. Ik was gevraagd om mee te werken aan een informatieve DVD over keuzes rond borstkanker. Ik werd hiervoor geïnterviewd. Het was erg leuk om mee te maken! Ik had van te voren de vragen al doorgekregen. Het was leuk om mijn verhaal voor de camera’s te vertellen. Ik ben erg benieuwd naar het eindresultaat! Als alles goed gaat wordt de DVD ook uitgezonden op pinkribbontv. Ik hou jullie op de hoogte.

Dinsdagochtend vroeg ben ik weer naar Vlie gereden. Het wordt mooi weer, dus tja… Lekker bij Vicky en d’r kids. Ik weet dat het gezien mijn weerstand niet slim is om hier te slapen, maar lekker puh! Hihi. Lichamelijk is het misschien niet goed, geestelijk wel en dat vind ik ook erg belangrijk.

Dinsdagavond vertrokken we nietsvermoedend naar de Bolder, het restaurant/café op de camping om wat te gaan eten. We dachten heel even dat we in de hemel aangekomen waren… Het hele terras zat vol met mannen!! Brede, gespierde, stoere mannen!!! De ME Friesland had het jaarlijkse trainingskamp op Vlie. Goh, wat vervelend…

Helaas waren ze allemaal eigenlijk te oud om echt interessant te zijn, maar leuk was het wel. Helemaal toen Maaike, Vicky en ik met een groepje aan de praat raakten bij de open haard. Ze waren stuk voor stuk, zonder dat ze me irritant probeerden te versieren, vol lof en complimentjes over hoe ik eruit zag met mijn hoofddoekje en later met mijn kale koppie.

Omdat ik één van hen was zo als GI Jane, heb ik mijn hoofddoekje nog omgeruild voor een echte mobiele eenheid pet, vet! Veel te laat voor een doordeweekse dag gingen we naar ons bedje. Allemaal alleen, ja!

Ik heb heerlijk geslapen, het was echt een super gezellige avond, die heel goed was voor mijn zelfvertrouwen. Ook zonder haar blijft iedereen me mooi vinden, toch wel erg fijn om te horen. Bedankt mannen! Tot van de zomer, of volgend jaar!

Vandaag heb ik de hele dag nagenoten van gister, lekker in de zon in de tuin bij Vick. Kindjes om me heen, boekje lezen, heerlijk! Ik dacht vanmorgen dat ik wel een half uurtje zonder zonnebrand in de zon kon, ik zie een beetje grauw van de chemo, een beetje bijbruinen kan geen kwaad.

Na 10 minuten stond mijn shirtje al op mijn lijf en werd ik rood! Normaal gesproken verbrand ik zelden, en smeer ik me ook nooit in. Dat moet nu dus wel… Meteen maar factor 30 er op gesmeerd en niet meer vol in de zon. Toch zie ik er gelukkig al wel weer wat gezonder uit.

Mijn hoofd begint nu echt glimmend kaal te worden. Vicky heeft vanmiddag met het babyborsteltje van Juultje een boel stekeltjes van mijn hoofd geveegd. Lekker hoor!

Ik blijf hier nog tot 1 juni. Het komende weekend komen Frank en Dianne een weekendje, en ook mijn ouders en Renee zijn er weer. Gezellig Frank’s verjaardag zaterdag vieren!

Je ziet, die paar slechte dagen ben ik alweer vergeten. Nog drie keer te gaan, ik zie er al wat meer tegenop maar het moet lukken!

Laat me maar op Vlieland zijn

Eventjes een korte update vanaf een winderig eiland. Het gaat weer helemaal goed! Ik heb eigenlijk nergens last van. Mijn smaak is nog steeds anders en ik moet continu drinken omdat mijn mond erg droog is. Ook merk ik dat ik duidelijk op de helft van mijn energie zit. Maar een middagdutje is helemaal niet vervelend hier hoor! Ik slaap hier ook weer heerlijk, het is lekker koel ‘s nachts in tegenstelling tot de benauwdheid van de randstad, dus ik heb niet zo’n last van mijn opvliegers.

Ik heb eigenlijk het meeste last van mijn geweten… Want ik wil ook gewoon naar de kroeg en bij Vicky met de kids spelen!
Dat kan eigenlijk niet, ik zit nu in mijn tweede week en ik ben dus extreem vatbaar voor alle ziektes die in de lucht hangen.

Ik heb het tot nu toe volgehouden om niet naar de kroeg te gaan, maar dat duurt niet lang meer. Dan maar een keer ziek worden, dan weet ik meteen waarom ik de volgende keer thuis blijf!

Mijn haar is overigens nog niet uitgevallen. Ik hoop ook dat het daar nog even mee wacht, want met deze wind ligt het dan ook meteen allemaal op Texel!

De bobbelloze borst op Vlieland

Na de lange dag in het ziekenhuis en heerlijk bubbelen in Friesland ben ik met Jonathan doorgereden naar Vlie.
Het was weer super! Het blijft toch thuiskomen. Ik heb weer lekker misbruik gemaakt van Vicky’s gastvrijheid, hihi. Jona en ik hebben Vick zelfs uit haar eigen bed gestuurd, erg he? In ruil hadden we 3 seizoenen friends meegenomen die we ook allemaal gezien hebben, heerlijk! Vicky is lief!

Verder niet zo heel veel gedaan. Wel voor het eerst weer lekker de kroeg in, het was weer ouderwets gezellig in de Zeevaert! Mijn Vlievriendjes waren ook weer zo lief! Ook op de hele avond Spa blauw heb ik me prima vermaakt, beetje jammer dat ik daar nooit eerder achter gekomen ben.

Jona en ik hadden de rollen eens een keer omgedraaid; ik nuchter en hij aangeschoten, erg grappig! Maar toen er iemand met zijn elleboog tegen mijn borst aanknalde en het even zwart werd voor mijn ogen ving ‘ie me toch wel mooi op! (Ja ik weet het, niet heel slim om naar de kroeg te gaan natuurlijk, maar ik heb er heel goed opgelet en iedereen is netjes om me heen gaan staan. Maar goed, het ging toch mis…)

Ik ben nog even langs de huisarts daar gegaan om hem te informeren over wat er aan de hand is, zodat ze goed kunnen reageren mocht er iets mis gaan als ik tussen mijn chemo’s op Vlie ben. Ik hoop dat ik dit jaar nou eindelijk eens een keer met de helicopter mag! Ik doe er elk jaar weer mijn best voor, maar het is nog nooit gelukt, hihi.

Woensdagochtend zijn we weer naar huis gegaan. Ik was op de heenweg mijn sjaal vergeten op de boot, ik dacht die haal ik even op als ‘ie gevonden is. Maar helaas: het kon goed zijn dat ‘ie gevonden was en bij de gevonden voorwerpen lag, maar dat was beneden in het gebouw en dus konden ze daar niet bij. Ik moest een formulier opsturen zodat ‘ie toegezonden kan worden als hij gevonden is. En ik stond er vlakbij. Het leek de paarse krokodil wel… Need I say more about rederij Doeksen?? Grrr..

Gelukkig mocht ik mijn rijbewijs wel meenemen. Die was ik ook verloren in Harlingen, iemand had hem gelukkig afgegeven bij de politie. Omdat het politiebureau dicht was kon ik hem zelf niet ophalen, dat heeft Carmen, de nicht van Vicky, voor me gedaan. (Super he!) Zij heeft hem weer afgegeven bij de informatiebalie van Doeksen. Er gaat toch nog wel iets goed daar!

Een erg rustige thuiskomst was het niet, want…
(zie volgend bericht)

Ik heb meer tranentrekkende pappa's!

Een paar weken geleden, toen ik net de uitslag had gekregen, ging ik naar Vlieland. Het lijkt wel een paar maanden geleden! Ik zat toen op de boot met Jonathan, Sanne, Arjen, Cees en Tonny. (En natuurlijk nog 200 andere mensen, maar om die nou allemaal op te schrijven, doet er niet echt toe. Hihi!)

Cees heeft toen een heel mooi gedicht voor me geschreven. Op dat moment kon ik het niet goed lezen, ik was echt helemaal op van alle emoties. De laatste tijd heb ik dit gedicht er al een paar keer bijgepakt. Omdat ik het zo mooi vind wil ik het graag met jullie delen. Overigens ook omdat mijn tranen de inkt op het papier bijna hebben vervaagd, op deze manier blijft het beter bewaard hihi!

Als je lijf zijn gang maar gaat
en je kopzorg geeft
omring je dan met vrienden
zodat al wat je beleeft
niet alleen gedragen moet
trek je terug zonodig
maar zelfs dan zijn hen die jou omringen
steeds niet overbodig
vertel na terugkomst van je tranen
zodat je je nimmer alleen hoeft te wanen

CEES, tussen Harlingen en Vlie, 16 maart 2007

Het bobbeltje reist weer terug naar Ridderkerk

Gisterochtend moest ik helaas met de 7 uur vanaf Vlie naar huis. (Ik moest ‘s middags in het ziekenhuis zijn voor een MRI scan, daarover in het volgende berichtje meer.) De snelboot van half elf was uitgevallen vanwege het springtij, de dag ervoor waren er ook al problemen met het water. Was spannend! Leuk om ook eens mee te maken. Ik moest vroeg op dus, maar ik besefte me tegelijkertijd dat ik voorlopig niet meer elke ochtend zo vroeg op hoef om achteraan te sluiten in de file! Ziek zijn heeft ook best wel wat positieve puntjes!

Ik had bonje met een medewerkster van rederij Doeksen. Om één of andere idiote reden hebben ze ingesteld dat je bij het kopen van je kaartje meteen de datum van je terugreis op moet geven. Alsof ik vantevoren weet met welke boot ik terug ga! Belachelijk. Dat gaat ook nog leuk worden in het hoogseizoen, straks.

Mijn terugreis stond op zondag en aangezien die dus verlopen was mocht ik de boot niet op. Ik kon hoog en laag springen maar ik moest gewoon een nieuw kaartje kopen! De mevrouw aan de balie kreeg daarom al mijn positieve energie ineens tegen zich gekeerd. Gelukkig kwam Jan (mijn baas van de camping) me redden. Of beter gezegd hij kwam die vrouw redden… Sorry nog, feitelijk kunt u er ook niks aan doen. Haha!

Thuis aangekomen lag er een enorme berg post op me te wachten. Ik was al ingelicht, maar damn wat goed! Echt zo lief allemaal. Ik woon weer even lekker bij m’n ouders. Mijn oude kamer hier is erg saai. (Het is eigenlijk gewoon opgeruimd, maar met al mijn troep was het veel gezelliger.) Ik ga nu dus mijn muren behangen met alle kaarten! Leuk hè mam, dat ik weer thuis woon…

Het is toch ook wel erg fijn om thuis te zijn. Lekker vertrouwd. Maar tegelijkertijd mis ik ook Vlie alweer! Het is eigenlijk allebei thuis. Straks zal ik ook vast nog vaak genoeg op m’n eilandje zijn, waar kan ik nou beter uitrusten dan daar!

Vlieland

Het is heel raar om hier te zijn. Ik schakel normaal altijd al erg tussen Vlie en thuis, de boot is een bufferzone. Zeker het afgelopen jaar heb ik twee verschillende levens geleefd. Ik was bang dat ik alles hier weg zou stoppen, maar dat gaat helemaal niet!

Ook hier heb ik een boel lieve vrienden die erg geschrokken waren en die alles willen weten. Toch vind ik het nog steeds niet vervelend om erover te praten. Het helpt mij ook erg. Als ik even geen zin heb om het erover te hebben neem ik gewoon mijn telefoon niet op.

Bij Vicky is het heerlijk. Gewoon gezellig, lekker ‘down to earth’ en op z’n tijd cynische grappen en veel lachen. Ik merk dat ik zelf af en toe erg hard uit de hoek kom, dat mensen daarvan schrikken. Sorry! Ik kan het wel hebben, dus doe het vooral terug!

Het waait hier erg hard, dus mijn hoofd waait lekker door. Ik krijg alles goed op een rijtje. Af en toe nog een dipje, maar ik sta er nog altijd heel positief tegenover. Ik kan alles goed relativeren.

Ik blijf nog tot dinsdag hier, tenzij het ziekenhuis belt dat ik al eerder terug moet voor de MRI scan.

Lekker naar Vlie!

Ik voel me nog steeds moe, maar tegelijkertijd raast er nog een enorme adrenaline door mijn lijf. Ik merk ook dat niks me meer echt boeit, normaal kon ik enorm stressen als ik haast had, nu niet. Ook wel fijn.

Om één uur was ik in het ziekenhuis voor een gesprek met de mammacare verpleegkundige. Zij gaat mij begeleiden, voor, tijdens en na de operatie. Ik had achteraf het gevoel dat dit gesprek niet echt zin heeft gehad, dat kwam ook doordat Dokter van Nes ons gisteren alles al had verteld. We hebben daar toen bijna anderhalf uur op het spreekuur gezeten. Dat was erg fijn, te weten dat er de tijd voor me wordt genomen. Iedereen in het ziekenhuis leeft erg mee, ik kan overal zo doorlopen en alles wordt geregeld. Je kan merken dat ik toch een ‘speciaal geval’ ben. Dat stelt me ook wel weer gerust, iedereen is nu erg alert natuurlijk.

Dokter van Nes heeft trouwens gister ook verteld dat zij altijd in contact staan met specialisten uit de Daniel den Hoed kliniek. Ik kon kiezen naar welk ziekenhuis ik wilde: Het Albert Schweitzer of Daniel den Hoed. In eerste instantie dacht ik Daniel den Hoed; dat is natuurlijk een gespecialiseerd ziekenhuis. Maar na meerdere verhalen van mensen die ervaringen hadden met beide ziekenhuizen blijf ik toch in het Albert Schweitzer. Ook omdat dit ziekenhuis gewoon goed voelt. Ik dacht dat als er misschien nog iets ineens tevoorschijn zou komen, ik dan beter af was in het Daniel den Hoed. Maar nu weet ik dus dat ze toch samenwerken en dat het dus niets uitmaakt.

Na het ziekenhuis ben ik met Jonathan naar Vlieland gereden. Best wat file gehad, ik was kapot toen we in Harlingen kwamen.
Cees en Tonny en Sanne en Arjen zaten ook op de boot. Cees heeft nog een ontzettend mooi gedicht geschreven. Ik kon er niet eens meer om huilen, zo moe was ik. Ik stond al helemaal op de automatische piloot. Bij Vicky aangekomen heb ik even m’n verhaal gedaan en ben daarna mijn bedje ingekropen. Het is fijn om bij Vick te zijn, ook een heerlijk positief en nuchter persoon.