Het weekend.

Na het besef dat ik simpelweg te snel ging en teveel wilde, doe ik het maar even anders. Ik lig gewoon in bed en ga maar af en toe even rechtop. Het rechtop lopen en zitten gaat nu ook al een stuk beter.
De pijn is nu te doen, het wordt sowieso elke dag minder. Ik kan nu wat makkelijker zelf overeind komen, alleen als ik helemaal plat lig nog niet. Het verschonen van mijn drainingangen en het douchen duurt inmiddels ook niet meer zo lang.
Het enige wat wel lang duurt, is de tijd…
Gelukkig heb ik van al mijn lieve vrienden en familie die allemaal al op bezoek zijn geweest een hoop te lezen gekregen. Bezoek krijgen is sowieso fijn.
En dan maar in het vooruitzicht houden waar ik het ook alweer voor doe, dat het elke dag beter gaat en dat de pijn elke dag minder wordt.
Morgen of overmorgen (maandag of dinsdag) mogen mijn laatste twee drains er hopelijk uit. Die jeuken nu verschrikkelijk. Een teken dat het geneest, maar ik word er echt bijna gek van, die jeuk!
Sowieso ben ik een stuk mobieler als die drains eruit zijn, hopelijk kan ik dan ook iets meer op mijn zij liggen als de pijn in mijn borst ook elke dag meer afneemt.
Dinsdag krijg ik de uitslag van het weefselonderzoek. Het weefsel is natuurlijk opgestuurd voor controle (twee tieten in een envelop, hihi)
Toevallig hoorde en las ik laatst een verhaal van een meisje van 26 die haar borsten preventief had laten verwijderen, waar na onderzoek toch in beide borsten tumoren bleken te zitten…
Ik vind het dus toch nog wel een beetje spannend. Was ik op tijd of toch nog net iets te laat??
Vandaag heb ik een rustig dagje. Ik wilde aan mijn site werken, (yeah, gelukt!) en verder gewoon maar rusten. Vanavond komen Frank en Dianne eten en daarna begint gewoon weer een nieuwe week. En zit de eerste, zware week er dus alweer op!!

vrijwilligers gezocht!

Lieve vrienden en familie,

Het is bijna zover, mijn huisje is bijna af! Het einde is in zicht, het gaat erg hard nu.
Daarom wil ik over 2 weken verhuizen!
Netjes op tijd, zodat ik na precies een jaar deze rotperiode kan gaan proberen achter me te laten, mijn leventje weer rustig krijgen op mijn eigen plekje.
Na mijn verhuizing kan ik op wintersport, daar waar de ellende met het bobbeltje vorig jaar begon.

Veel mensen hebben mij in de loop van de tijd hun hulp aangeboden, vandaar dat ik jullie bij deze vraag of je op donderdagavond 14 februari tijd/ zin hebt om te komen helpen verhuizen.

Alle spullen staan al aan de overkant van de straat, bij mijn broer in de kelder. Het hoeft dus alleen overgestoken te worden, maar helaas woon ik wel 3 hoog en is er geen lift. Ik wil daarom proberen een flink aantal mensen te vinden, zodat we een ketting kunnen maken en het hopelijk, net als het uitruimen van mijn vorige huisje, in 2/3 uurtjes is geklaard.

Natuurlijk zorg ik voor de verzorging en de positieve stimulans, sponsen, extran en sinaasappels zullen onderweg worden uitgedeeld. Wie zich op wil geven voor deze vrijwilligerspost kan zich ook bij mij melden.

Wie geen zin heeft om te sjouwen of niet kan op deze dag, maar toch graag zou willen helpen, laat het me dan even weten. Het weekend ervoor moet mijn hele huis namelijk nog schoongemaakt worden, en er moeten natuurlijk dingen worden uitgepakt en in elkaar gezet het weekend na de 14e.

Inschrijven kan tot 14 februari 18.30 uur, via mijn site, per email, telefonisch of persoonlijk.
Mijn dank zal zeer groot zijn!

Liefs, Marloes

Het einde is in zicht.

Nog 2 bestralingen te gaan!
De laatste loodjes wegen zwaar. Ik ben begonnen aan het laatste traject van mijn bestraling, een boost gericht op het tumor gebied. Ex tumor gebied feitelijk, want die tumor hebben we al een tijd geleden de nek om gedraaid.
De straling richt zich nu op een veel kleiner gebied, en is ook nog eens sterker.

Meteen de eerste bestraling van deze serie hakte er al in, mijn huid was felrood. Alsof ik in slaap was gevallen in de volle zon. Omdat deze plek aan de zijkant en onder mijn oksel zit, schuur ik er langs met kleding en mijn arm, niet echt een fijn gevoel.
Na nog 3 van deze bestralingen is mijn borst erg pijnlijk, veel steken omdat het van binnen ook kapot is.
Maar, mijn huid is nog wel heel, met nog 2 te gaan zal dat hopelijk ook zo blijven.

Het einde is dus heel erg in zicht. Dat maakt me heel erg blij, maar tegelijkertijd ook wel bang.
Vanaf het moment van de uitslag kwam er zo’n enorme drive om te vechten vrij, Kom maar op! Dacht ik. Maak je borst maar nat, hier ben ik. (hihi, flauwe woordgrap, sorry)

Stap voor stap ben ik bezig geweest met strijden. Dat ging me zo goed af, dat het een hobby is geworden. En die hobby is bijna voorbij. Ik wilde me nu gaan inschrijven voor een cursus origami, maar dat verschilt toch iets te veel van elkaar denk ik.

Maar even zonder grapjes: de gedachte dat ik nu bijna klaar ben maakt me soms echt wel bang.
Ik heb alles gedaan wat ik kon, ik heb alles gegeven en me overal behoorlijk goed doorheen geslagen. Nu kán ik niks meer doen. Er ligt niks meer binnen mijn macht om de kanker uit mijn lijf te houden. Ik kan mijn energie niet meer stoppen in alle stappen van kankerbestrijding, ik ben mijn veilige leidraad kwijt.

Ik moet vertrouwen gaan krijgen in mijn eigen lijf.
En dat is moeilijk. Want dan komt die waarom vraag weer. Waarom krijg je kanker? En waarom krijgt iemand het twee keer?
Een vraag waar nog niemand een antwoord op weet, hoeveel dokters en wetenschappers er ook mee bezig zijn.
Ik moet vertrouwen hebben in mijn toekomst, juist ook omdat er zoveel dokters en wetenschappers mee bezig zijn. Als je ziet hoeveel de medische wereld op het gebied van kanker is ontwikkeld in de laatste jaren, dan heeft dat veel hoop voor de toekomst te bieden.

Ik moet proberen die angstige gedachten naast me neer te leggen. De zekerheid of het nou wel of niet terug komt, zal ik nooit krijgen. Maar feitelijk heeft niemand die natuurlijk.

Het is een soort russische roulette. En ik heb nooit zo van gokken gehouden.

Wijze les hier uit is leven op dit moment. Het gaat om nu, dat is de enige zekerheid. En ik moet zeggen dat dat iets is wat ik heb geleerd uit deze periode. Ik leef vandaag, en daar geniet ik van.
Of zoals Loesje zegt: “Pluk de dag, voordat je zelf in een vaas eindigt”.

De komende periode ga ik dus de regie van mijn leven grotendeels weer overpakken van de dokters.
En ik heb graag de touwtjes in handen, dus ik denk dat me dat wel zal gaan bevallen.

De komende 6 weken zijn gericht op herstellen, daarna pas mag ik weer voorzichtig aan werken gaan denken. Nooit gedacht dat een bedrijfarts mensen verbied om aan het werk te gaan, ik dacht altijd dat het andersom was…

Gelukkig verveel ik me nog altijd niet heel erg met al die vrije tijd. In mijn huisje is genoeg te doen en ik doe genoeg andere leuke dingen.
Zoals bijvoorbeeld Bokito kietelen met Jeroen in Blijdorp, en dankzij het weer kijken welke dieren er allemaal kunnen zwemmen.
Ook kan ik weer lekker op stap af en toe, was gezellig he Annelies!
Ik kreeg die avond overigens ontzettend veel complimenten over mijn koppie.
“Mag ik zeggen dat je echt de meest sexy vrouw bent die hier rondloopt? Jij hebt echt lef dat je dat durft, je haar eraf scheren.”
“Nou dat is niet echt een kwestie van lef”
“Nee? Was het een weddenschap?”
“Nou, nee, meer een paar chemokuren…”
“Echt?! Jeetje, vandaar dat je zoveel kracht uitstraalt!”

“Wist je dat je echt mooi bent? Ja als je zonder haar zelfs mooi bent, dan ben je echt knap!”
“straal!!”

Je begrijpt, een goede avond voor mijn ego. Ik ben nooit zo onzeker geweest en deed wel vaker extreme dingen met mijn haar, maar nu is dat vertrouwen toch wel behoorlijk verminderd.
Ik denk van iedereen die iets positiefs tegen me zegt dat dat vast komt uit medelijden, of zelfs doordat ze een weddenschap hebben met vrienden.
Niet echt een verandering waar ik blij mee ben, hopelijk komt het wel weer terug.

Dit weekend mamma’s verjaardag vieren, maandag en dinsdag nog naar het ziekenhuis. En dan het weekend daarna hard feest vieren op Vlie!

Live your life with GLAMOUR!

16 september 2007. Een half jaar en 3 dagen na die verschrikkelijke 13 maart. Een half jaar vol heftige gebeurtenissen en tegenstrijdige emoties. Een half jaar verder in mijn leven.

Ik vraag me af of ik de rest van mijn leven zo blijf doortellen. Operatie voorbij, uitslag gehad, weer een chemo achter de rug, alle chemo’s achter de rug, eerste bestraling gehad, over de helft van de bestralingen…

Door! Door! Door! Want ik leef nog! En ik blijf lekker leven, want het is veel te leuk! Lekker een huis kopen, voor later!
Hoofd naar boven, borst vooruit! Niemand haalt mij ooit nog onderuit. Ik kan alles aan, niet te verslaan!!! Zoals K3 zo leuk zingt, hihi.

Maar dan toch, zo alweer een half jaar later, neem ik even de tijd om ook eens terug te kijken, in plaats van steeds maar vooruit. Want hoe meer tijd er voorbij gaat, hoe meer ik me besef wat er in godsnaam allemaal al is gebeurd.

Ik leefde van moment tot moment, van gebeurtenis tot gebeurtenis. Ik dacht niet aan wat nog zou komen, maar ook niet aan wat al geweest was. Enkel en alleen aan nu, waar ik op dat moment mee bezig was. En dat was goed om mijn koppie boven water te houden, want dat is me wel gelukt.

Maar als je dan ineens stilstaat bij het feit dat er alweer een half jaar voorbij is, terwijl het voelt als een maand, besef ik me dat mijn leven echt even in een stroomversnelling was geraakt die nu langzaam bijna uitgekolkt is.

Het was soms ook wel erg fijn om alleen met de dag van vandaag bezig te zijn. Het gaf houvast. Nu ik voorzichtig wat verder durf te kijken dan vandaag, ben ik soms wel bang voor wat de dag van morgen brengt.

Het zit dan in hele kleine dingetjes. Beslissingen nemen over mijn huis bijvoorbeeld. (Beslissingen nemen gaat me op alle fronten trouwens niet zo heel goed af, heel irritant soms.)

Maar ook als ik weer ergens lees dat iemand na 2 jaar weer opnieuw borstkanker kreeg. Of als ik ineens weer een bobbeltje denk te voelen. Of als ik in spanning ben over de uitslag van iemand anders. Als ik weer ergens een schattig kindje zie of een zwangere vrouw, en me afvraag of dat ooit nog voor mij weggelegd is. Voorzichtig nadenken over de uitslag van het erfelijkheidsonderzoek die nog moet komen, en de consequenties daarvan.

Dingen die er soms voor zorgen dat ik nachten niet kan slapen, maar die ik gelukkig vaak ook goed kan relativeren. Of het de goede manier is weet ik niet, maar ik grijp dan altijd maar weer naar mijn methode: Pluk de dag, leef vandaag! Nu gaat alles goed, dus ik ben nu gelukkig. En wat straks komt, dat komt, maar dat is de volgende stap pas. En we gaan nog altijd stap voor stap vooruit.

Het afgelopen weekend heb ik een heerlijk meidenweekend gehad met mamma, Dianne en Renee. Cadeautje voor mamma’s verjaardag. (Verjaardagen, eigenlijk, hihi) Het was echt super gezellig, en lekker. (Bij deze een eervolle vermelding voor Sven voor de eettip!)

Ik heb vrij weinig last gehad van vermoeidheid, ik had gelukkig een paar goede dagen. Ook heb ik lekker zonder doekje rondgelopen. Ik geloof dat geen enkele Belg doorhad dat die gemillimeterde kop kwam door een paar chemo’s in plaats van dat ik een recalcitrante pot ben, hihi. Maar goed, misschien had ik het eerst op een ander volk moeten uitproberen dan Belgen natuurlijk.

Mijn haar groeit hard, maar niet hard genoeg. Het is dat de mensen om me heen verbaasd blijven kijken hoe snel het groeit als ze me zien, want naar mijn idee groeit het helemaal zo hard niet. Ik kan ook nog steeds niet goed zeggen of het nou krullen worden.

En dan als laatste een mededeling van commerciële aard:
KOOP ALLEMAAL DE GLAMOUR!
Want het interview met Vicky staat er in deze maand. Het is echt een ontzettend mooi verhaal geworden. Ik besefte me maar half dat het verhaal over mij gaat, mijn eigen verhaal. Weer zo’n moment waarop ik me besefte hoe snel de tijd is gegaan, en wat er eigenlijk allemaal gebeurd is.
Maar goed, ga snel de Glamour kopen! En nee, ik sta inderdaad niet op de cover zoals de inhoudsopgave wel doet vermoeden. Zelfs met pruik lijk ik nog niet zo op Angelina Jolie, helaas.

Wie straalt het hardst?

Ik ben alweer aan de derde week van mijn bestralingen bezig. De tijd gaat ontzettend snel!

De eerste twee weken merkte ik er niets van, pas sinds gisteren voelt mijn borst wat gevoelig aan.

Van het bestralen zelf merk je helemaal niks. Je ligt op een tafel met allemaal steunen: onder je hoofd, onder je knieën, onder je armen, die boven je hoofd liggen. Ze leggen je eerst helemaal goed, zeg maar waterpas. Daarvoor gebruiken ze de tattoeage punten die eerder gezet waren.

De ene keer lig ik meteen goed, de andere keer moet er nog wat geschoven worden. Als het apparaat goed is ingesteld verdwijnt iedereen uit de kamer (behalve ik natuurlijk) en begint het bestralen. Het duurt ongeveer 30 seconden, je ziet of voelt er niets van. Je hoort alleen een piep. Na die 30 seconden draait het apparaat, kijken ze of alles nog goed is en begint het bestralen vanaf de andere kant.

Ik vind het helemaal niet vervelend om elke dag naar het ziekenhuis te moeten. Het is soms zelfs gezellig! Je ziet bijna altijd dezelfde mensen die aan het werk zijn en er gaan ook vaak genoeg gezellige mensen met me mee.

Wel merk ik dat ik alweer wat vermoeider begin te worden. Nou zou dat ook goed kunnen doordat ik weer thuis ben en dus ook meer doe.

Het lijkt af en toe ook een ander soort vermoeidheid, ik heb dan gewoon nergens zin in. Geen zin om de telefoon op te nemen, om op mijn site te schrijven, om mail te beantwoorden. Volgens het boekje is dat een veel voorkomend verschijnsel. Leef ik ook eens een keer volgens het boekje, hihi.

Vorige week ben ik ook een paar dagen ziek geweest, een flinke verkoudheid. Mijn weerstand gaat er toch weer aan. Een duidelijke waarschuwing dus dat ik het weer wat rustiger aan moet gaan doen.

Met mijn huis gaat het goed, het staat er nog. Af en toe ga ik eens kijken of er wonder boven wonder een kolonie kabouters aan het werk is gegaan, maar helaas. Tot nu toe heeft mijn vader er een groot deel van de tegels uitgesloopt. Veel zijn we er nog niet bezig geweest, maar daar hebben we dan ook geen tijd voor. Aan de ene kant is het wel heel erg fijn dat het zo relaxed gaat, maar aan de andere kant heb ik zo’n behoefte aan mijn eigen plekje! Ik kijk zo naar het moment uit dat het af is en ik er lekker woon. Maar dat duurt nog wel een hele tijd, helaas.

Mijn haar groeit hard. Tenminste, lang niet hard genoeg natuurlijk, maar elke dag zie je wel dat het weer wat langer is geworden. Het is in ieder geval donker. Ik kan nog niet duidelijk zeggen of het nou krullen worden. Ik ga het maar wassen met krulshampoo, afdwingen!

Met hardlopen ben ik overigens weer gestopt. Ik vond het wel erg leuk, maar het was iets teveel van het goede. Ik bouw volgens het ziekenhuis nu toch nog geen conditie op en mijn borst gaat pijn doen door het lopen. Na het bestralen ga ik weer beginnen.

Het nieuwe schooljaar is deze week ook weer begonnen. Wel raar hoor! Ik probeer nu al af en toe even naar mijn nieuwe school te gaan, mijn collega’s leren kennen. Ik durf het nog niet aan om weer aan het werk te gaan, dat zal nog wel even duren helaas. Maar aan de andere kant bevalt deze vakantie me ook best hoor…

Waar ik me nu nog het meeste zorgen om maak is dat het wel lijkt alsof ik besmettelijk ben… De een na de ander om me heen moet voor controle. Hou daar eens mee op!!

Koos is overigens vandaag geopereerd, we hebben net gehoord dat de operatie goed is verlopen. Sterkte met opknappen Koos, en veel plezier met Ernie!

Een heftige thuiskomst...

Het einde van mijn vakantie en het vertrekken met de boot was dit keer niet zo vervelend als normaal. Ik had namelijk iets heel leuks in het vooruitzicht: Loesje was thuis uit Australië!

Mijn lieve nepzusje die alweer veel te lang weg was! Ik heb haar heel erg gemist, ook heel raar dat ze zo ver weg was. En er is natuurlijk ook zoveel gebeurd. Gelukkig hadden we wel regelmatig contact via onze beide sites.

Ik heb geprobeerd om mijn krullen heel hard te laten groeien zodat we nu eens echt zusjes lijken, maar helaas. Mijn haar is sinds gister wel begonnen met groeien, eerst zat er een soort babydons laagje op, met haartjes die zo wit waren als toen ik het altijd verfde. Vanaf vandaag komt er ook een hele donkere gloed over mijn hoofd en doet mijn hoofdhuid best wel zeer. Het voelt als een soort haarpijn, als wanneer je te lang een staart hebt gehad, en jeuk tegelijk. Maar weer donker haar dus! En maar duimen voor krullen…Misschien helpt het als ik ‘s nachts krulspelden op m’n hoofd plak hihi.

Het was ontzettend fijn om Loes weer te zien. Maar ook zo raar! Zomaar haar weer vast houden. We hebben lekker met zijn allen staan huilen midden op straat.

Daarna zaten we gezellig in de tuin, een soort welkomstborrel voor Loes. Ik zat net lekker Pablo, Loes haar nieuwe liefde, opgedoken en meegenomen uit Australië, uit te horen, totdat ik mijn vader met tranen in zijn ogen zag lopen. Koos en Yvonne waren net binnengelopen en die vertelde iets wat een flinke donderslag voor me was, Koos blijkt een kwaadaardig gezwel op zijn nier te hebben. Hoe of wat is nog niet helemaal duidelijk, hij lijkt er op tijd bij te zijn, maar gadverdamme daar is die kloteziekte weer! Net nu het weer even beter gaat, net nu alles weer wat rustiger is.

Het slaat niemand over, en alles is relatief. Ik blijf de clichés uit mijn mouw schudden, maar bah wat zijn ze waar.

Een van de dingen waar ik op het moment best moeite mee heb, is dat ik bang ben dat het inderdaad erfelijk blijkt te zijn en dat ik de laatste nog niet was in mijn familie. Nu komt er ineens iemand buiten mijn familie! Maar dan wel net zo dierbaar.

En dan blijkt ook wel hoe vers alles nog is, ook al lijkt het allemaal al zo lang geleden. De operatie, de uitslag, de spanning over of het uitgezaaid is, de vele gesprekken in het ziekenhuis… Alle emoties schieten weer voorbij.

Gelukkig is ook Koos nuchter en positief, en heb ik er alle vertrouwen in dat het bij hem ook goed komt. We gaan nu samen op naar een wintersport waar hopelijk alles achter de rug is, toch??

Maar Koos, dat je met skiën mijn bochtjes moest volgen, wil niet zeggen dat je dat nu ook moet doen!! Bij die kankerbocht had je gewoon in een rechte streep door moeten gaan hihi.

Een heftige thuiskomst dus. Daarbij had ik vannacht ook maar een paar uurtjes geslapen omdat ik gister mijn laatste avond goed heb gevierd in de Zeevaert en lekker weer even naast Jonathan heb geslapen.

Ik ga nu nog even een kopje koffie drinken en taart eten.

Mijn laatste taart voorlopig, want vanaf morgen ga ik die kilo’s die eraan zijn gevlogen weer naar huis sturen. Stoppen met snoepen dus en beginnen met hardlopen. Ook lekker om mijn conditie weer wat op peil te gaan brengen. Ik hoop dat ik het volhou, maar ik ben vol goede moed!

Ik ga op vakantie en ik neem mee...

Op de valreep voor mijn vakantie toch nog even een stukje.
Morgen vroeg vertrek ik voor ruim drie weken naar Vlie! Lekker weg, niet al volgende week met bestralen beginnen. Heerlijk, ik kijk er zo naar uit! Er komen allemaal leuke mensen langs en ik mag eindelijk weer feestjes vieren.

Gisteren ben ik voor een simulatie in het Daniel den Hoed geweest. Heel bizar, hoe dat allemaal werkt. Ze hebben nu het gebied gemarkeerd wat ze precies moeten bestralen. Dat wordt op de milimeter nauwkeurig afgemeten.

Ik moest ongeveer een half uur met mijn armen boven mijn hoofd liggen. (Au, dat gaat pijn doen na een tijdje!)
Ondertussen werd er van mijn lichaam een soort landkaart gemaakt. Met stiften en looddraadjes werd er van alles afgetekend en afgeplakt. Ik moest doodstil blijven liggen terwijl er allerlei apparaten in de rondte draaiden en foto’s maakten.

Heel bijzonder hoe dat allemaal werkt, daar kan ik echt met mijn verstand niet bij! De laborante die me alles uitlegde vertelde dat er in oktober een open dag is, waar je dan een kijkje achter de schermen kan nemen. Lijkt me erg leuk!

Toen alles afgetekend was heeft ze vier markeringspunten getatoeerd. Die blijven voor altijd staan, maar het zijn maar hele kleine stipjes. Ik hoop dat ze de goede gaan gebruiken want ik zit onder de stipjes…

De volgende keer kunnen ze me dan precies waterpas leggen en zal een bestraling maar een halve minuut duren.

De eerste bestraling is 20 augustus, vanaf dan mag ik iedere werkdag naar het ziekenhuis. Veel mensen hebben al aangeboden om een keertje met me mee te gaan, dat zou heel fijn zijn! Mail of bel me maar als je een keer mee wil, dan maak ik er een mooie planning van!

Verder gaat het de laatste tijd weer goed met me. Ik zit nog steeds in een kleine overwinningsroes na de laatste chemo. Die is nu echt helemaal achter de rug. De enige bijwerking die ik op de valreep nog even kreeg is dat mijn mond, tong keel en slokdarm vol zitten met kleine blaasjes, die best wel pijnlijk zijn, vooral met eten en drinken. Dat komt doordat mijn slijmvliezen (ook sneldelende cellen) beschadigd zijn. Ik hoop maar dat het snel overgaat.

Verder heb ik af en toe nog wel slapeloze nachten. Ik kom nu (zoals voorspeld) in een wat rustigere fase, waarin ik even niet meer van ziekenhuis naar ziekenhuis hoef en weer gewoon zelf mijn leven kan bepalen. Ik heb dus wat meer het besef van wat er nou eigenlijk allemaal is gebeurd. Je gaat veel nadenken over alles, ook over mijn eigen persoontje. Ik ben me veel bewuster van hoe ik in de wereld sta en hoe andere mensen mij zien.

Dat zie ik als iets positiefs, maar toch ontdek ik ook dingen van mezelf waar ik wat minder vrolijk van word. Ik zit mezelf af en toe echt in de weg, ook omdat de vermoeidheid ervoor zorgt dat ik niet zo heel veel kan. In ieder geval niet dat wat ik allemaal zou willen, dat is meer het probleem.

Maar ach, weer zo’n verschrikkelijk (maar toch stiekem waar) cliché, ik kom hier straks als persoon alleen maar sterker uit!

Vergeet ik alleen nog bijna te vertellen dat mijn huisje definitief van mij is! Maandag was huizendag, eerst voor de laatste keer met de opzichter naar mijn huisje in Ridderkerk en daarna naar de notaris voor het tekenen van mijn koopcontract en de sleuteloverdracht voor mijn nieuwe huis.

Alleen mijn brievenbus sleutel is kwijt dus ik zal mijn nieuwe adres nog maar even niet vermelden. Alle post wordt nu bij mijn broer aan de overkant van de straat bezorgd, die kan al die post dan vast niet aan, hihi. Na de vakantie begint de klusperiode. Wie zin heeft…

Eerst nog maar eens lekker op vakantie. Fijne vakantie allemaal!
En ik neem mijn computer gewoon mee hoor, dus een berichtje sturen hoeven jullie niet te laten. :-)

De laatste!

Ik ben net terug van mijn allerlaatste chemo. Hij verliep helaas niet vlekkeloos, na vier keer prikken zat het infuus pas. En dat zijn echt rotprikken, zeker als ze nog een beetje door gaan porren omdat ‘ie achter een klepje blijft hangen…
En ik moest ook nog eens overgeven tijdens het inlopen.

Maar:

• De laatste keer het rode zakje wat je aderen aantast

• De laatste keer verplicht ijsklontjes eten om je slijmvliezen te beschermen bij het tweede zakje

• De laatste keer die vervelende kriebel en hoofdpijn bij het derde zakje

• De laatste keer spanning voor het prikken, zou er nog een goede ader zijn?

• De laatste keer ‘pling pling plong’ als het zakje leeg is

• De laatste keer met de lift van en naar de oncologie dagbehandeling

• De laatste keer ziek worden van troep in je lijf, die je er zelf hebt ingestopt

• De laatste keer de wereld wazig zien

• De laatste keer last hebben van chemobrains

• De laatste keer mijn smaak verliezen

GEWOON DE LAATSTE KEER VAN DEZE STOMME CHEMOTROEP!

De laatste keer, elk uur is de laatste, elke minuut is de laatste. En met die gedachte kom ik er wel door heen. Zodra ik weer opgeknapt ben staan er vier heerlijke weken Vlie in het vooruitzicht, dus het komt zeker goed!

Nu ga ik lekker uitrusten, slapen en (hopelijk niet) uitkotsen.
Ik meld me snel weer, om te zeggen dat ook de laatste echt achter de rug is!

Wederom met een hoog tranentrekkende pappa's gehalte...

Een marathon
Door gastschrijver Pappa

“Erg zenuwachtig?”, vraag ik als we op weg gaan voor alweer de vierde kuur. Ik merk dat ze gespannen is. “Valt mee, ik hoop dat ze gelijk goed prikken.” Ze glimlacht maar ik zie dat ze zich groot houdt.

Onheilspellende wolkenluchten scheren over het landschap. Hoewel de langste dag net geweest is lijkt het even niet op de zomer. Het wordt een onstuimig, nat en koud weekje volgens de weervrouwen en mannen. Ik parkeer op een plekje vlak naast de ingang van het ziekenhuis, kunnen we zo de auto inrollen als we klaar zijn.

Binnen vinden we snel onze weg. Verdwalen doen we na vier maanden ziekenhuizen aflopen niet meer. “Laat mij nou op al die met virussen besmette liftknoppen drukken,” opper ik als ze weer net iets sneller als ik de lift geactiveerd heeft, “geen risico lopen nu je weerstand zo laag is!” Ik voel me een beetje als een bodyguard van Michael Jackson.

Op de afdeling is het druk, er zijn nog één stoel en twee bedden vrij. Ze kiest voor de stoel. De andere vier stoelen zijn bezet door lotgenoten. Marloes groet ze, ze hebben elkaar al ontmoet op eerdere “chemo maandagen”. Ervaringen over bijwerkingen van medicijnen met ingewikkelde, maar probleemloos uitgesproken Latijnse namen worden uitgewisseld. Vrouwen met borstkanker, het schept een band.

De verpleegster legt het infuus aan en prikt, tot grote opluchting van Marloes, mij en de overige aanwezigen, in één keer goed. Ik kan haar wel zoenen, ik hou van mensen die goed zijn in hun vak.

In anderhalf uur worden 5 zakjes met verschillend gekleurde chemicaliën in haar aderen gelost. We beginnen met een zakje rode vloeistof. Ik vind het een rotgezicht en wordt er zo triest van. Maar dat laat je natuurlijk niet merken.

Om me een beetje nuttig te maken geef ik gedisciplineerd aan Marloes de resterende druppeltijd tussen de verschillende chemozakjes door. Ik haal een fles cola light op in de ziekenhuiswinkel, maak een beschuitje met dik roomboter en hagelslag voor haar klaar en plunder (op haar verzoek) de koekjestrommel van de afdeling.

In de stoel naast haar heeft een lotgenote het heel moeilijk, ze blijft overgeven en moet het vervelende advies van de zuster verwerken: de komende nacht in het ziekenhuis aan het infuus blijven om niet teveel vocht te verliezen. Alle lotgenoten leven met haar mee, de sfeer is ineens anders.

Bij het laatste infuuszakje gaat het ook met Marloes even mis. Ze trekt wit weg en de cola light, het beschuitje, de kaakjes en het ontbijt van die morgen komen er weer uit.
“Ik kan er niet tegen als een ander overgeeft, heb ik in mijn klas ook als één van de kinderen ziek is”, legt ze de verpleegster uit. De zuster vindt het blijkbaar een geldig excuus, want wij hoeven geen nacht aan het infuus te blijven en mogen, nadat het laatste chemozakje is uitgedruppeld en het infuus is verwijderd, naar huis.

Als we thuis zijn kruipt ze in bed, de misselijkheid is weg maar ze voelt zich duizelig en moe. Als de andere meiden thuis zijn van werk en school eten we met elkaar, Marloes eet pasta met garnaaltjes. Ze heeft nog de kleur van haar eerste zakje chemo. Ze voelt zich slecht maar klaagt niet.

Na het eten ga ik naar haar (oude) huisje om de gordijnen, lampen en kasten, die ik een klein jaar eerder heb opgehangen en in elkaar gezet, weer af te breken en verhuisklaar te maken. Ik werk een uurtje door en tijdens het klussen overdenk ik de dag. Waarom gaat het allemaal zo snel, waarom wordt alles niet gewoon normaal?

Als ik na een uurtje weer thuiskom zit ze in de kamer op de bank, ze ziet er echt beroerd uit. Doffe ogen en een wit bekkie, ik zie dat ze zich heel slecht voelt.

Als ik verslag uitbreng en vertel dat alles praktisch verhuisklaar is, glimlacht ze om vervolgens verschrikkelijk over haar nek te gaan. Snel en rustig helpt Tonny haar met een nat washandje en een doos tissues. Ik spoel de emmer om en haal een glas water.
“Ik wil het niet meer, ik kan het niet meer,” snikt ze huilend. We proberen haar te troosten, maar voelen ons eigenlijk machteloos. Ik probeer haar te troosten: “Dit is jouw marathon, daar is de Coolsingel, je bent er bijna, nu moet je door!”

Als de misselijkheid wat gezakt is brengt Tonny haar naar bed. Ik heb erg de behoefte om bij haar te kruipen, het boekje over het Eekhoorntje (als kleuter haar lievelingsboekje) te pakken en haar te knuffelen en voor te lezen, net als vroeger. Maar ik ben te laat, als ik boven kom ligt Tonny al bij haar, ze streelt de stekeltjes op het kale koppie dat nog witter is dan het kussen. Het is zo’n mooi, vertederend moment, moeder en dochter, mijn meiden.

Die nacht slaap ik weer slecht, ik lig te waken. Hoor ik de WC, is er iemand beneden, hoor ik een huilend kind? Als de wekker gaat en ik opsta om te gaan werken is alles rustig, iedereen slaapt.

In de loop van de morgen krijg ik op het werk een SMS-je van Tonny: “Alles OK. Marloes heeft lekker geslapen, voelt zich goed.” Op slag ben ik weer vrolijk, weer gescoord, als dit geen gewonnen wedstrijd meer is! Nog één bocht en we zijn op de Coolsingel.

“Hoe gaat het met Marloes?” vraagt een collega. “Het gaat goed,” is mijn antwoord. Het lukt me te antwoorden met een lach op mijn gezicht, het lukt me zelfs als mijn hart huilt.

Zware week

Nou daar ben ik weer. Na een weekje weer terug in de bewoonde wereld. De kuur viel me zwaar deze keer. Ik kreeg andere medicijnen om de misselijkheid tegen te gaan, maar die bevielen totaal niet!

Ik kan heel moeilijk uitleggen hoe ik me precies voelde. Je voelt je echt goed ziek, maar niet zoals bij een griepje. Je leeft echt een beetje in een chemowaas, heel veel gaat langs me heen. Je voelt het gif bijna door je lijf heen stromen. Alles ruikt anders, smaakt anders, je bent een beetje afgestompt. Van de meest simpele dingen was ik totaal uitgeput, die vermoeidheid is heel zwaar.

Daarbij had ik ook een constante hoofdpijn, die ik ook nog nooit eerder heb gevoeld. Die is helaas nog niet helemaal weg.

Maar het allervervelendste was toch wel dat ik verstopt zat! Ik had vreetbuien, niet normaal meer, ik werd ‘s morgens wakker met trek in andijviestampot met spekjes. Ik bedoel maar! Maar, er kwam dus niks uit… En dat ging toch wel heel erg pijn doen!

Ik was net Billy Turf, of een drachtige potvis. Zelfs met lopen ging het pijn doen, alsof ik uit elkaar klapte. Daarbij had ik ook een constante kramp in mijn middenrif. Alles wat ik at kwam terug. Bah!

Ik had al medicijnen gekregen van het ziekenhuis, nadat ik had gebeld. Die hielpen helaas niet. Ik had net besloten dat ik vandaag naar het ziekenhuis zou gaan, totdat het vannacht eindelijk loskwam.

Voor alle buren hier in Ridderkerk, sorry voor de rioolverstopping! Voor wie in zijn lunchpauze mijn site zit te lezen, sorry! Tjongejonge, onvoorstelbaar hoeveel dat was. Ik ben geloof ik 5 kilo afgevallen.

Maar, het is er dus uit en dat voelt al een heel stuk beter. Ik voel me nog steeds niet optimaal, heb nog steeds een beetje een chemohoofd, maar ik zie het in ieder geval weer zitten.

Ik moet er nog steeds niet aan denken dat ik nog twee chemo’s moet. Ik heb echt even geen zin meer! Maar goed, ik ben al wel over de helft en ik heb nu weer twee weken om bij te komen.

Zometeen ga ik mijn voorlopig koopcontract tekenen, morgen waarschijnlijk weer naar Vlie voor de broodnodige Vlietamientjes!