Work in progress

Over een week ga ik verhuizen!
En dat wordt hoog tijd, want ik zit er eigenlijk wel doorheen. Ik heb zwaar behoefte aan rust, aan de volgende fase. De afgelopen weken hebben volledig in het teken gestaan van mijn huis. Ik merk dat ik ook nog lang niet op het gewenste energieniveau zit. Ik kan er eigenlijk niks anders meer bij hebben. Het gaat goed, zolang ik het overzicht maar blijf houden. En dat is niet altijd makkelijk als je zoveel dingen door elkaar doet.

Gelukkig heb ik drie geweldige mannen die me helpen. Pappa natuurlijk, die zijn ‘ouwemannetjes’-verlof in mijn huisje aan het investeren is. Hij dacht dat ie vanaf dit jaar minder kon gaan werken. Daar dacht ik anders over, hihi. Hij werkt erg hard en het resultaat is er dan ook naar: het huis is echt schitterend! Ik heb straks een keuken waar iedereen jaloers op is, designed bij Hartman keukens en een beetje van Ikea.

Hij vindt het gelukkig erg leuk om te doen, het is ook een beetje therapeutisch werken voor hem. Maar ook hij zal blij zijn als het klaar is. Dan breekt er een nieuwe periode aan, die in het teken van rust zal staan. Hopen we althans, want we hebben wel gemerkt dat de toekomst niet te voorspellen is!

Mijn twee beste vriendjes Joop en Jonathan hebben ook ongelofelijk veel gedaan. Joop heeft een superbadkamer en toilet gemaakt. Van een paar gehavende muren tot twee superstrakke ruimtes, zo mooi is het geworden. Dat vond ik al toen hij net klaar was, maar nu de ruimtes langzaam aangekleed worden, worden ze nog veel mooier.

Jonathan is de afgelopen weken heel hard bezig geweest. Hij heeft de hele vloer gelegd, kasten in elkaar gezet en allerlei andere klusjes die ik niet kan. Nu is hij ook de enige die pappa’s gereedschap mag gebruiken, dus dat komt mooi uit.

Daarnaast is hij er voor de aftercare, lekker filmpjes kijken in bed en bijkomen. Tenzij het vet enge films zijn, zoals Disturbia gisteravond. Wat een k*tfilm! Ik durfde hem niet eens af te kijken! En daarna durfde ik niet naar de WC in mijn kale huis!

Ik slaap al geregeld in mijn huis. De douche en toilet zijn al klaar, alleen de keuken nog niet. Maar met al die lekkere eettentjes in de straat en de AH om de hoek mis je die niet echt.

In de weekenden is het heel handig voor na het stappen (Hè Lies, weekendpartner!), door de weeks als ik de volgende dag weer vroeg ga klussen is het ook wel lekker. Nou ja, klussen is een groot woord, ik ben vooral bezig met klus-shoppen. AH, Gamma, Ikea, ik ken ze bijna helemaal op mijn duimpje. Ook erg belangrijk, natuurlijk, en shoppen werkt ook nog eens therapeutisch. Echt hoor!

Het komende weekend hoopt pappa de keuken af te maken, dan hebben we nog tijd voor allerlei rottige klusjes zoals de stopcontacten ophangen, enzo. Zondag komt er een getrainde schoonmaakploeg mijn huis onder handen nemen, zodat alle spullen volgende week donderdag in een schoon huis staan. Ik heb tot nu toe zeventien mensen die komen helpen, dus dat wordt een mooie slinger naar boven.

Allereerst staat de komende vrijdag nog in het teken van mijn APK... Voor het eerst weer foto’s maken (mammografie) en de uitslag van mijn bloed.

Vorige week heb ik bloed laten prikken. De aders in mijn chemo-arm zijn nog steeds onbruikbaar. Met veel moeite heeft ze een ader op mijn hand kunnen vinden die nèt genoeg bloed gaf voor 4 buisjes. Wat een gedoe! En dat moet ik de komende jaren nog wel even doorstaan, want in mijn andere arm mag niet meer geprikt worden!

Dat ik ook echt nog voorzichtig moet doen met die arm heb ik gemerkt, ik heb hem al een paar keer overbelast. Eigenwijs als ik ben, luisterde ik niet naar de waarschuwingen van niet mogen tillen en niet te zwaar belasten, en dan fluit je lijf je vanzelf terug. Met de oefeningen van Herstel en Balans gaat het nu redelijk goed, maar ik blijf het heel erg moeilijk vinden om niet over mijn grenzen te gaan.

Maar mijn APK, vrijdag. De uitslag van de foto’s krijg ik als het goed is meteen die dag. Ik ben er niet heel erg mee bezig, maar ik merk toch wel dat ik stiekem erg zenuwachtig ben. Ik ben al eerder op controle geweest bij de chirurg, maar die heeft toen alleen maar het littekengebied gevoeld. Nu worden er foto’s gemaakt en wordt mijn bloedbeeld bekeken.

Als er nog iets achter is gebleven, of iets weer is teruggekomen, zullen we dat nu zien. De kans is gelukkig heel, heel klein. Maar goed, over kleine kansen kan ik ondertussen wel een boek schrijven…

Ik hou jullie op de hoogte!

* De oplettende lezers misten inderdaad mijn moeder in dit geheel. Niet bij naam genoemd, maar iedereen weet dat achter elke man een geweldige vrouw moet staan, vandaar.
Zonder mijn moeder had mijn vader nu nog naar zijn gereedschap gezocht, (of was dat nou juist daardoor?!?) hadden de muren niet zo strak in het behang gezeten, de deurposten niet zo netjes in de verf en waren we aan de vloer, tafel en stoelen geplakt van de vuiligheid. Dat dát nog maar even duidelijk mag zijn!

De bobbelloze borst met een bobbel?!

Op Vlie merkte ik dat mijn litteken ging veranderen. Ik had twee avonden in de kroeg gestaan en had best veel gedaan, dus weet ik het daar aan. Ook moet ik voor het eerst sinds 10 jaar weer normaal ongesteld worden. Ik moest namelijk stoppen met de pil vanwege de hormonen die daarin zitten. Ik dacht dat het wel los zou lopen.

Gelukkig dachten Jonathan en mamma Vicky dat niet! Eerst werd ik nog een beetje chagerijnig van ze al bedoelden ze het goed, maar – en dit geef ik niet graag toe – jullie hadden gelijk…

Maandag voelde ik me erg beroerd. Alsof ik een kater had, maar naar mijn weten zit er nog steeds geen alcohol in Spa blauw dus dat kon het niet zijn. Na ‘s ochtends een uurtje wakker te zijn geweest ben ik weer naar bed gegaan en er pas om half 3 weer uit gekomen. De hele dag voelde ik me niet echt lekker. Ik had wel verhoging, maar geen koorts. Ik maakte me nog niet zo druk. Toch kwam voor de zekerheid de buuf van Vicky nog even kijken; zij is verpleegster. Ze raadde me aan om goed mijn temperatuur in de gaten te houden en dat ik zeker naar het ziekenhuis moest als het hoger werd.

De volgende dag ging het weer helemaal goed. Lekker poffertjes gegeten in ‘t poffertjeshuis, jonge poesjes gekeken bij Esther en Dirk (Zooo lief!! Ik was echt blij dat ze allemaal al een thuis hadden, ze pasten namelijk makkelijk in mijn zak!) en gespeeld met Dirkje, het jonge hondje van Mel.

Maar… Mijn borst ging toch wel pijn doen, het litteken werd ook roder. Die nacht sliep ik niet lekker, ‘s morgens voelde het weer net als na de operatie. Alles stond weer strak en het was rood en pijnlijk. Shit…

Het ziekenhuis gebeld. Zolang ik geen koorts had kon ik wachten tot donderdag, dan zou ik al naar het ziekenhuis moeten. Maar als ik het niet vertrouwde moest ik direct naar de eerste hulp komen.

‘s Middags onderweg naar huis begon ik er steeds meer last van te krijgen. Ik moest natuurlijk ook ‘t hele stuk zelf rijden. Het was ondertussen echt goed dik. Bij Jona thuis de bijnaweledelzeergeleerde heer Dokter van Zwol ernaar laten kijken. (Ik zei ‘bijna’! Hihi!) Hij durfde er niet echt een uitspraak over te doen, maar vond dat het absoluut niet raar was als ik naar het ziekenhuis zou willen.

Ik had ergens ook een heel angstige gedachte in mijn hoofd:
Toen het bobbeltje nog een klein bobbeltje was en ik nog niet wist van zijn monsterlijke achtergrond, is hij ‘aangeschoten’ voor een biopsie. Ik voelde de dagen erna het bobbeltje bijna groeien; ik had toen al de beangstigende gedachte dat dat kwam doordat er iets kapot gemaakt was, dat de kankercellen nu ineens vrij waren ofzo. Dat gevoel had ik nu – nadat er in gesneden was – weer, alleen net even iets enger. Er zat namelijk een grote, stevige schijf in mijn borst, ter grootte van twee bobbeltjes…

Een gedachte die ik steeds weer wegstopte. Ik wist helemaal zeker dat de kanker ruim uit mijn lijf gesneden was, maar toch… Ik werd er een beetje eng van, kon het ook niet uit mijn hoofd zetten. Dus toch de SEH (spoedeisende hulp) gebeld. Ik kon langskomen. Sanne en Tonny hebben me thuis afgezet, pappa en mamma zijn meteen met me doorgereden naar het ziekenhuis. Ik had bij de SEH Grey’s Anatomy en ER-achtige ideeën, brancards met bloed en schreeuwende mensen die binnen werden gereden, maar helaas. Er zat alleen een meisje met een (vermoedelijk) gebroken pols en een meneer met een pijnlijke voet. Saai!!!

De dienstdoende arts heeft naar mijn borst gekeken en vastgesteld dat de ‘wannabe bobbel’ een ontsteking is. Geen kanker dus.

Maar wel een onsteking! K*t! Heb ik dan toch teveel gedaan? Had ik dan toch niet mogen bubbelen? Was die elleboog er vol tegenaan toch de boosdoener? Had ik niet zoveel chocolade eieren moeten snoepen?

Achter de oorzaak kom ik niet, klote blijft het wel. Ik heb antibiotica meegekregen, morgen kijkt dokter Plaisier (de chirurg) er naar. Ik hoop nu maar dat het litteken niet weer open gemaakt moet worden en dat het met een antibioticakuur te verhelpen is. Of, en wat voor gevolgen het heeft voor mijn chemo weet ik nog niet. Ik hoop van niet!

Morgen heb ik weer een lange dag in het ziekenhuis: gynaecologe, dokter Plaisier, kaakchirurg… Yeah! Ik ben er niet eens zenuwachtig voor, stom hè? Daarna thuis een pruikenpas-party! We gaan een leuke coupe uitzoeken, hihi. Ik denk dat ik voor lang haar ga!

Vrijdag heb ik dan weer een gesprek met de oncoloog, dokter v/d Bosch, om de rest van mijn programma door te spreken. En dus wanneer mijn eerste chemo begint. Ben benieuwd.

Eerst nu maar lekker naar mijn bedje en hopen dat ik die onsteking de kop (borst) in kan drukken.

Tot slot een mooie uitspraak die ik van een moeder van een kind uit mijn klas kreeg, die de ziekte ook maar al te goed kent:

What doesn’t kill you, makes you stronger…

Hele korte update...

Ik heb net gebeld naar het ziekenhuis, de uitslagen zijn binnen. Straks om 11 uur weet ik het dus!

Nog 2 uur door zien te komen…

Ondertussen bonkt mijn hart de hechtingen uit mijn borst, zijn we daar ook vast vanaf…

NOG 2 UURTJES!!