Work in progress

Over een week ga ik verhuizen!
En dat wordt hoog tijd, want ik zit er eigenlijk wel doorheen. Ik heb zwaar behoefte aan rust, aan de volgende fase. De afgelopen weken hebben volledig in het teken gestaan van mijn huis. Ik merk dat ik ook nog lang niet op het gewenste energieniveau zit. Ik kan er eigenlijk niks anders meer bij hebben. Het gaat goed, zolang ik het overzicht maar blijf houden. En dat is niet altijd makkelijk als je zoveel dingen door elkaar doet.

Gelukkig heb ik drie geweldige mannen die me helpen. Pappa natuurlijk, die zijn ‘ouwemannetjes’-verlof in mijn huisje aan het investeren is. Hij dacht dat ie vanaf dit jaar minder kon gaan werken. Daar dacht ik anders over, hihi. Hij werkt erg hard en het resultaat is er dan ook naar: het huis is echt schitterend! Ik heb straks een keuken waar iedereen jaloers op is, designed bij Hartman keukens en een beetje van Ikea.

Hij vindt het gelukkig erg leuk om te doen, het is ook een beetje therapeutisch werken voor hem. Maar ook hij zal blij zijn als het klaar is. Dan breekt er een nieuwe periode aan, die in het teken van rust zal staan. Hopen we althans, want we hebben wel gemerkt dat de toekomst niet te voorspellen is!

Mijn twee beste vriendjes Joop en Jonathan hebben ook ongelofelijk veel gedaan. Joop heeft een superbadkamer en toilet gemaakt. Van een paar gehavende muren tot twee superstrakke ruimtes, zo mooi is het geworden. Dat vond ik al toen hij net klaar was, maar nu de ruimtes langzaam aangekleed worden, worden ze nog veel mooier.

Jonathan is de afgelopen weken heel hard bezig geweest. Hij heeft de hele vloer gelegd, kasten in elkaar gezet en allerlei andere klusjes die ik niet kan. Nu is hij ook de enige die pappa’s gereedschap mag gebruiken, dus dat komt mooi uit.

Daarnaast is hij er voor de aftercare, lekker filmpjes kijken in bed en bijkomen. Tenzij het vet enge films zijn, zoals Disturbia gisteravond. Wat een k*tfilm! Ik durfde hem niet eens af te kijken! En daarna durfde ik niet naar de WC in mijn kale huis!

Ik slaap al geregeld in mijn huis. De douche en toilet zijn al klaar, alleen de keuken nog niet. Maar met al die lekkere eettentjes in de straat en de AH om de hoek mis je die niet echt.

In de weekenden is het heel handig voor na het stappen (Hè Lies, weekendpartner!), door de weeks als ik de volgende dag weer vroeg ga klussen is het ook wel lekker. Nou ja, klussen is een groot woord, ik ben vooral bezig met klus-shoppen. AH, Gamma, Ikea, ik ken ze bijna helemaal op mijn duimpje. Ook erg belangrijk, natuurlijk, en shoppen werkt ook nog eens therapeutisch. Echt hoor!

Het komende weekend hoopt pappa de keuken af te maken, dan hebben we nog tijd voor allerlei rottige klusjes zoals de stopcontacten ophangen, enzo. Zondag komt er een getrainde schoonmaakploeg mijn huis onder handen nemen, zodat alle spullen volgende week donderdag in een schoon huis staan. Ik heb tot nu toe zeventien mensen die komen helpen, dus dat wordt een mooie slinger naar boven.

Allereerst staat de komende vrijdag nog in het teken van mijn APK... Voor het eerst weer foto’s maken (mammografie) en de uitslag van mijn bloed.

Vorige week heb ik bloed laten prikken. De aders in mijn chemo-arm zijn nog steeds onbruikbaar. Met veel moeite heeft ze een ader op mijn hand kunnen vinden die nèt genoeg bloed gaf voor 4 buisjes. Wat een gedoe! En dat moet ik de komende jaren nog wel even doorstaan, want in mijn andere arm mag niet meer geprikt worden!

Dat ik ook echt nog voorzichtig moet doen met die arm heb ik gemerkt, ik heb hem al een paar keer overbelast. Eigenwijs als ik ben, luisterde ik niet naar de waarschuwingen van niet mogen tillen en niet te zwaar belasten, en dan fluit je lijf je vanzelf terug. Met de oefeningen van Herstel en Balans gaat het nu redelijk goed, maar ik blijf het heel erg moeilijk vinden om niet over mijn grenzen te gaan.

Maar mijn APK, vrijdag. De uitslag van de foto’s krijg ik als het goed is meteen die dag. Ik ben er niet heel erg mee bezig, maar ik merk toch wel dat ik stiekem erg zenuwachtig ben. Ik ben al eerder op controle geweest bij de chirurg, maar die heeft toen alleen maar het littekengebied gevoeld. Nu worden er foto’s gemaakt en wordt mijn bloedbeeld bekeken.

Als er nog iets achter is gebleven, of iets weer is teruggekomen, zullen we dat nu zien. De kans is gelukkig heel, heel klein. Maar goed, over kleine kansen kan ik ondertussen wel een boek schrijven…

Ik hou jullie op de hoogte!

* De oplettende lezers misten inderdaad mijn moeder in dit geheel. Niet bij naam genoemd, maar iedereen weet dat achter elke man een geweldige vrouw moet staan, vandaar.
Zonder mijn moeder had mijn vader nu nog naar zijn gereedschap gezocht, (of was dat nou juist daardoor?!?) hadden de muren niet zo strak in het behang gezeten, de deurposten niet zo netjes in de verf en waren we aan de vloer, tafel en stoelen geplakt van de vuiligheid. Dat dát nog maar even duidelijk mag zijn!

Lekker naar Vlie!

Ik voel me nog steeds moe, maar tegelijkertijd raast er nog een enorme adrenaline door mijn lijf. Ik merk ook dat niks me meer echt boeit, normaal kon ik enorm stressen als ik haast had, nu niet. Ook wel fijn.

Om één uur was ik in het ziekenhuis voor een gesprek met de mammacare verpleegkundige. Zij gaat mij begeleiden, voor, tijdens en na de operatie. Ik had achteraf het gevoel dat dit gesprek niet echt zin heeft gehad, dat kwam ook doordat Dokter van Nes ons gisteren alles al had verteld. We hebben daar toen bijna anderhalf uur op het spreekuur gezeten. Dat was erg fijn, te weten dat er de tijd voor me wordt genomen. Iedereen in het ziekenhuis leeft erg mee, ik kan overal zo doorlopen en alles wordt geregeld. Je kan merken dat ik toch een ‘speciaal geval’ ben. Dat stelt me ook wel weer gerust, iedereen is nu erg alert natuurlijk.

Dokter van Nes heeft trouwens gister ook verteld dat zij altijd in contact staan met specialisten uit de Daniel den Hoed kliniek. Ik kon kiezen naar welk ziekenhuis ik wilde: Het Albert Schweitzer of Daniel den Hoed. In eerste instantie dacht ik Daniel den Hoed; dat is natuurlijk een gespecialiseerd ziekenhuis. Maar na meerdere verhalen van mensen die ervaringen hadden met beide ziekenhuizen blijf ik toch in het Albert Schweitzer. Ook omdat dit ziekenhuis gewoon goed voelt. Ik dacht dat als er misschien nog iets ineens tevoorschijn zou komen, ik dan beter af was in het Daniel den Hoed. Maar nu weet ik dus dat ze toch samenwerken en dat het dus niets uitmaakt.

Na het ziekenhuis ben ik met Jonathan naar Vlieland gereden. Best wat file gehad, ik was kapot toen we in Harlingen kwamen.
Cees en Tonny en Sanne en Arjen zaten ook op de boot. Cees heeft nog een ontzettend mooi gedicht geschreven. Ik kon er niet eens meer om huilen, zo moe was ik. Ik stond al helemaal op de automatische piloot. Bij Vicky aangekomen heb ik even m’n verhaal gedaan en ben daarna mijn bedje ingekropen. Het is fijn om bij Vick te zijn, ook een heerlijk positief en nuchter persoon.