13-03-2008 Lang zullen we leven!!

Morgen is een bijzondere dag.

Allereerst is mijn pappa dan jarig, maar het is ook nog eens mijn kankerverjaardag.

Morgen precies een jaar geleden kreeg mijn vader een kankerbobbeltje voor zijn verjaardag. En nee, dat stond zeker niet op zijn lijstje.

Een jaar voorbij. Soms lijkt het alsof de tijd is gevlogen, maar als ik terugdenk lijkt het soms ook wel eens 10 jaar geleden. Er is zo verschrikkelijk veel gebeurd.
De afgelopen dagen zijn veel van die gebeurtenissen weer even voorbij gekomen. Soms was dat fijn, om te zien wat ik allemaal heb overwonnen, soms was het ook minder fijn.

Ook al kan ik er helemaal niks meer aan veranderen en hebben gedachtes als ‘wat als’ en ‘stel nou dat’ helemaal geen zin, toch stel ik mezelf heel soms weleens de vraag: hoe anders was mijn leven gelopen als we die dag een goede uitslag hadden opgehaald?

Dan had mijn medische kennis niet danig verbeterd geweest.
Dan had mijn lijf niet ruim 10 kilo extra gewicht met zich mee gedragen. (in de vorm van zeer vasthoudende vetcellen)
Dan had ik niet geweten wat ‘doodziek’ betekent.
Dan was ik niet kaal geweest.
Dan had ik niet geweten dat angst iets verschrikkelijks is.
Dan had ik niet geweten wat het is om een erfelijke ziekte te hebben.
Dan had ik niet geweten wat een impact dat heeft.
Dan had ik nog twee mooie borsten gehad.
Dan had mijn toekomst nog onbezorgd geweest.
Dan kon ik nog genieten zonder grijze wolk.
Dan had ik een hele stap verder geweest in mijn carrière.

Maar dan had ik ook:

Niet geweten hoe sterk ik eigenlijk ben.
Niet nog eens goed gezien hoeveel mensen nou eigenlijk van mij houden.
Niet geweten dat ik liefde en vriendschap eigenlijk veel belangrijker vind dan ambitie en carrière.
Niet goed beseft hoe lief Jonathan is en hoeveel hij voor me betekent.
Niet goed beseft uit wat een verschrikkelijk warm nest ik kom.
Niet geweten dat gemillimeterd haar me eigenlijk best goed staat.
Geen donkere krullen gehad.
Niet op mijn 25e al geweten wat mijn leven me waard is.
Niet al die geweldige bondgenotes ontmoet.
Niet goed kunnen genieten van kleine dingen.
Niet van dag tot dag kunnen leven, wat eigenlijk veel lekkerder is dan alles maar ver vooruit plannen.
Niet het mooiste huisje van de wereld gehad.

Maar om nou te zeggen dat die kanker dit alles waard was?
Nee. En daarom geef ik mijn vader dit jaar maar gewoon een paar sokken ofzoiets voor zijn verjaardag.

vrijwilligers gezocht!

Lieve vrienden en familie,

Het is bijna zover, mijn huisje is bijna af! Het einde is in zicht, het gaat erg hard nu.
Daarom wil ik over 2 weken verhuizen!
Netjes op tijd, zodat ik na precies een jaar deze rotperiode kan gaan proberen achter me te laten, mijn leventje weer rustig krijgen op mijn eigen plekje.
Na mijn verhuizing kan ik op wintersport, daar waar de ellende met het bobbeltje vorig jaar begon.

Veel mensen hebben mij in de loop van de tijd hun hulp aangeboden, vandaar dat ik jullie bij deze vraag of je op donderdagavond 14 februari tijd/ zin hebt om te komen helpen verhuizen.

Alle spullen staan al aan de overkant van de straat, bij mijn broer in de kelder. Het hoeft dus alleen overgestoken te worden, maar helaas woon ik wel 3 hoog en is er geen lift. Ik wil daarom proberen een flink aantal mensen te vinden, zodat we een ketting kunnen maken en het hopelijk, net als het uitruimen van mijn vorige huisje, in 2/3 uurtjes is geklaard.

Natuurlijk zorg ik voor de verzorging en de positieve stimulans, sponsen, extran en sinaasappels zullen onderweg worden uitgedeeld. Wie zich op wil geven voor deze vrijwilligerspost kan zich ook bij mij melden.

Wie geen zin heeft om te sjouwen of niet kan op deze dag, maar toch graag zou willen helpen, laat het me dan even weten. Het weekend ervoor moet mijn hele huis namelijk nog schoongemaakt worden, en er moeten natuurlijk dingen worden uitgepakt en in elkaar gezet het weekend na de 14e.

Inschrijven kan tot 14 februari 18.30 uur, via mijn site, per email, telefonisch of persoonlijk.
Mijn dank zal zeer groot zijn!

Liefs, Marloes

En zo varen we lachend, de zon tegemoet!

Vandaag vertrok ik met grijze wolken en af en toe flinke regenbuien richting Vlieland.

In Harlingen was het noodweer, maar eenmaal op de boot bij Robert zagen we in de verte al wat zonnestralen door de wolken komen. Robert zei al: “Let maar op, op Vlie schijnt gewoon de zon!” En inderdaad! Mijn fijne eilandje lag in de stralende zon, met een grote krans van donkere wolken eromheen. Heel bijzonder om te zien.

Een situatie ook die precies mijn leven op dit moment schetst: Een boel donkere wolken met af en toe een fikse regenbui, maar in de verte schijnt de zon.

De afgelopen kuur is weer helemaal achter de rug. Het begon vrij zwaar, zoals in het stukje van mijn vader al te lezen was. Ik zag het ook echt even helemaal niet meer zitten. Het ziek zijn met alle beperkingen die daarbij horen, ik was het zo verschrikkelijk zat en ik voelde me echt beroerd. Maar gelukkig krabbelde ik na de eerste vervelende dagen bijzonder snel weer op, en was de kuur uiteindelijk één van de minst zware.

Het is erg fijn dat ik zo ben ingesteld dat ik de postieve momenten erg goed kan onthouden, maar de rotmomenten vrij snel weer ben vergeten. Als ik er middenin zit is het afzien, maar achteraf valt het dan wel weer mee.

Maandag moest ik naar het ziekenhuis voor een intake gesprek over de komende periode: de bestralingen. Ik had zelf in gedachten dat ik eerst lekker op vakantie zou gaan en dan eind augustus zou starten. Eerst even lekker bijtanken. En niet alleen ik, maar ook mijn ouders zijn daar hard aan toe.

Nu bleek in dat gesprek dat ik 3 tot 4 weken na mijn laatste chemo al moest beginnen. Dat was even schrikken! Dat zou dus geen Kleine Arena worden, en maar kort op Vlie.

En wat doe je dan… Ik mag natuurlijk zelf de beslissing uiteindelijk nemen wanneer ik wil beginnen, maar ga je tegen iemand in die er zijn vak van heeft gemaakt? Ik heb er zelf ook altijd een hekel aan als ouders proberen mijn manier van lesgeven te beïnvloeden.

En waarom zou je gaan discussieren over zoiets onbenulligs als vakantie terwijl je met kanker te maken hebt??

Maar zo onbenullig is die vakantie voor mij niet, ik heb het echt heel erg nodig om weer even op kracht te komen. Er zit een lichamelijke kant en een geestelijke kant aan deze ziekte, ik denk zeker dat het tot nu toe zo goed gaat doordat het geestelijk ook goed met me gaat.

Ik kan nog altijd de zon in de verte zien, zeker met mijn huisje in het vooruitzicht. Maar het wordt echt steeds zwaarder en alle bijkomende dingen beginnen me af en toe best op te breken.

Het constante vergeten van dingen bijvoorbeeld, ik kan soms niet eens meer op de namen van heel normale voorwerpen komen. Het niet meer goed kunnen volgen van gesprekken, omdat ik zo snel afgeleid ben. Het gewoon een uur later alweer vergeten wat iemand heeft verteld. De vermoeidheid, ik word er erg chagerijnig van om te merken dat ik de conditie heb van schildpad die aan een springveer vast zit. Ik wil wel veel maar ik kan het allemaal niet. Mijn geur en smaak die anders zijn. De irriterende wondjes aan mijn slijmvliezen.

Allemaal hele kleine dingetjes waar ik ook helemaal niet over wil zeuren, maar alles bijelkaar zorgt het er wel voor dat ik het redelijk zat begin te worden.

Het is ook gewoon een heel vervelend idee dat je een gezond lichaam, stelselmatig aan het afbreken bent. Ben ik net weer een kleine beetje opgeknapt van die chemische troep, komt de volgende lading gif alweer binnen. Een beetje dweilen-met-de-kraan-open idee.

Maar… Het einde is zo dichtbij! Ik hoef er nog maar één! En het maakt me echt geen ruk uit hoe zwaar die zal zijn, het is de laatste! Elke minuut is de laatste minuut, elke druppel is de laatste druppel. En de emmer loopt lekker niet over, want het gevoel van overwinning komt al naar boven. Ik hoor Lee Towers al zingen! “You’ll never walk alone!!” En dat doe ik zeker niet, jullie zijn allemaal echt super supporters!!

Maar, terug naar de bestralingen: Na overleg met dokter v/d Bosch en met Carla die dezelfde beslissing moest nemen, heb ik besloten dat ik toch lekker op vakantie ga en mijn bestralingen 1 á 2 weken uitstel.
(klik op Carla’s naam voor haar site. Zij loopt 3 dagen voor met haar chemo’s op mij, wel interessant misschien om te zien hoe een ander het ervaart.)

Als er al kankercellen in mijn lichaam achtergebleven waren zitten die nu echt te bibberen in een hoekje na al dat chemische geweld. Die komen daar echt zo snel nog niet uit! Ik geloof ook niet dat het uitstellen veel kwaad kan.

Ik heb tot nu toe het geluk gehad dat al mijn kuren door konden gaan, voor hetzelfde geld was één van de kuren uitgesteld en begon ik dus sowieso later met bestralen. Nou moet je natuurlijk altijd van het optimale genezingsproces uitgaan, maar toch. Ik sta er helemaal achter. Dus gewoon lekker vakantie en hopelijk Kleine Arena dit jaar!

Nu eerst weer lekker een weekje bijtanken, zodat die laatste kuur er ook nog wel even bij kan. Nothing can beat me!

Verhuisdozen en chocoladecake...

De afgelopen dagen heb ik een boel leuke dingen gedaan. Ik had ook een weer prima week, ik voelde me goed. Wel merk ik dat de vermoeidheid nu toch niet meer helemaal weggaat, zoals eerdere kuren wel zo was. het wordt nu natuurlijk ook steeds zwaarder.

Woensdagavond ben ik sinds lange tijd weer op school geweest. Er was een ouderbedankavond voor alle hulpouders die dit jaar actief zijn geweest op school. Ook waren er een boel collega’s. Ik vond het wel een beetje eng, ze hadden mij nog niet gezien met pruik.

Het was uiteindelijk echt supergezellig. Ik besefte wel dat ik het werken toch mis. Ik ben er echt al zo uit! Ook de lol met collega’s mis ik heel erg, al heb ik dat weer redelijk ingehaald toen iedereen deze avond jumples kreeg, hahaha!

Vrijdag ben ik weer eens in mijn klas geweest. Ook dat was erg gezellig. Het was fijn om te merken dat ze me echt wel missen, ze zijn me na ruim drie maanden nog niet vergeten!
Weer even kletsen met vooral mijn meiden deed me erg goed. Ik ben weer helemaal op de hoogte!

Ik heb nog een Juf Marloes Verwenpakket gekregen, zoals jullie in de reactie van Joy op mijn vorige bericht al hebben gelezen. Erg lekker hoor Joy! De chocola is natuurlijk al lang op!

Vrijdagavond was er bij Sanne een Kleine Arena vergadering. Met een beetje geluk kan ik dit jaar nog een paar weekjes meespelen. Ik hoop het wel, want van het spelen krijg ik ook wel weer een boel energie. En het is nu eenmaal verslavend. Het lijkt weer een heel leuk seizoen te gaan worden!

(Voor de mensen die niet weten wat Kleine Arena is:
De Kleine Arena is een duinpan net buiten kampeerterrein Stortemelk op Vlieland, waar elke avond van maandag t/m donderdag een avondverhaal wordt gespeeld voor de kinderen, maar ook een beetje voor de pappa’s en mamma’s. Gemiddeld komen er zo’n 400 kinderen en ouders! De spelers van de Kleine Arena zijn op het eiland dan ook best een beetje plaatselijke beroemdheden.)

Vandaag heb ik in 2,5 uur tijd mijn hele huis ingepakt. Samen met Jacqueline, Karin en mamma, girlpower!!
Het is toch wel raar om zo in mijn huisje bezig te zijn. Het is nog zo mooi! Dat komt dan ook wel omdat de verf nog maar net droog is… Ik heb er maar heel kort gewoond, dus eigenlijk is het heel zonde. Maar, mijn nieuwe huis wordt gewoon nog veel mooier. Zeker nu Jopie het gaat opknappen!

Vanavond hebben we lekker pizza gegeten. Ik mocht mijn galgenmaal uitkiezen, hihi. Daarna volgde er nog een heel lekker toetje! We waren net klaar met eten toen de bel ging. Toen ik open deed stond Joeri, een kind uit mijn klas, voor de deur met zijn vader. Hij had vrijdag op school al gezegd dat hij graag een cake had willen bakken, maarja die kon hij niet opsturen.
Dus kwam hij hem maar brengen! Een heerlijke cake met chocola eroverheen, nog helemaal warm! Hij was echt heerlijk, en zo lief!
Zelfs na een hele pizza kon er nog wel een stukje cake in. En voor vanavond heb ik lekker nog een stukje. Als jullie op school eens wat anders willen eten in de pauze dan moeten jullie het maar aan Joeri vragen dus!

Zometeen ga ik met Jonathan en Renee naar Shrek3. Lekker even heel hard lachen hoop ik. En proberen niet te denken aan morgen… Als ik aan het infuus denk lopen de rillingen alweer over mijn rug. Ik heb wel goede hoop dat het niet zo zwaar wordt als de vorige keer, dit keer heb ik dan ook geen overdosis aan medicijnen zoals de vorige keer wel zo bleek te zijn…

Het gaat weer even een rotweekje worden, hopelijk gaat de tijd snel voorbij. Maar, over een week kan ik wel zeggen dat ik er nog maar één te gaan heb!!

Achter de wolken schijnt de zon!

Gelukkig volgt er na elke kloteperiode ook weer een betere.
al duurde het deze keer wel lang voordat de lijn weer omhoog ging!

Wat een rotperiode was deze chemo, zeg. De eerste twee kuren was ik vrij snel weer helemaal de oude, bij deze laatste kuur kan ik eigenlijk pas sinds een paar dagen zeggen dat het weer helemaal OK gaat.

De afgelopen week had ik het ook helemaal gehad met ziek zijn. Als je me toen gevraagd had hoe het ging had ik gezegd dat ik ermee wilde stoppen. Ik ben dan al wel over de helft, die laatste twee kuren zijn er toch twee teveel.

Nu ben ik er weer zo goed als klaar voor. Natuurlijk sta ik nog steeds niet te springen, maar ik ben er in ieder geval zeker van dat ik het weer aan kan. En ik heb natuurlijk ook niks te willen, het moet gewoon! Gelukkig weet ik heel goed waar ik het voor doe.

Vandaag ben ik in het ziekenhuis geweest. Mijn bloed was weer in orde. Mijn kuur maandag gaat dus gewoon door.

En daar mag ik blij mee zijn, want ik spreek steeds meer lotgenoten bij wie er vervelende bijwerkingen zijn opgetreden, die in het ziekenhuis hebben gelegen na een kuur bijvoorbeeld.
Dat is me tot nu toe allemaal bespaard gebleven! Ondanks dat ik niet heel braaf ben met het volgen van alle voorschriften… Sorry dokter v/d Bosch! Maar het is voor mij echt onmogelijk om die enorme rij onweerstaanbare mannen niet te zoenen hoor! Hihi!

Maar de komende kuur zal ik wel wat meer op moeten letten, aangezien mijn weerstand steeds lager wordt. Dus vanaf nu geen handen en zoenen meer, dan weten jullie dat! En mensen die verkouden zijn of wat dan ook hebben, blijf uit mijn buurt of laat het me even weten! Ik ben er nu bijna, vier van de vijf kuren mochten gewoon doorgaan en ik hoop de laatste ook.

Verder ben ik de afgelopen week druk bezig geweest met mijn huis! Ik ben er echt zo verschrikkelijk blij mee! Echt alles eraan is perfect! Het is ook echt heerlijk om eens met iets anders bezig te zijn dan kanker. Lekker keukens plannen, inrichtingen bedenken. Het gaat allemaal lekker op m’n gemakje zodat ik me er niet druk over hoef te maken. Ik zie wel wanneer ik er in kan. In principe krijg ik 1 augustus de sleutel, maar als het een beetje meezit al eerder.

Dan ben ik dus klaar met mijn chemokuren. Ik ga wel gewoon de maand augustus lekker naar Vlieland, vakantie vieren. En als het meezit een paar weekjes Kleine Arena meepakken!

Als in september mijn bestralingen beginnen ga ik ook meteen lekker klussen. Dus… Wie er in september nog een gaatje vrij heeft in zijn agenda!?

Ik zal het allemaal heel rustig en met veel hulp moeten gaan doen, want ik merk dat mijn energielevel niet meer op het oude peil terugkomt, ook niet in deze derde en dus goede week. Ik moet de dingen die ik doe goed plannen, dat is soms wel erg frustrerend. Ik merk van die vermoeidheid ook dat ik me moeilijker kan concentreren. Ik weet nog wel dat iemand de vorige dag wat tegen me gezegd heeft, maar wát…

Dus belangrijke dingen die je aan me kwijt wilt graag even schriftelijk in drievoud inleveren!

Het komende weekend ga ik mijn huisje hier in Ridderkerk in dozen verpakken. Maar eerst morgen nog even langs mijn klasje!

Ik ben er weer klaar voor!

Gisteren ben ik weer voor mijn drie wekelijkse APK keuring naar het ziekenhuis geweest. Het kostte wat moeite, mijn aderen kwamen in opstand. Ze weigeren informatie over mijn bloed los te laten. De vorige keer ging mijn infuus er ook pas de derde keer in, nu ging het bloedprikken dus ook al niet lekker. Jammer, maar helaas vrij weinig aan te doen.

Ik moest even terugdenken aan een paar maanden geleden. Als je me toen had verteld dat ik bloed moest laten prikken, had ik drie dagen in de zenuwen gezeten. En nu is het gewoon even drie tellen de andere kant op kijken. Maar of ik er nou zenuwachtig voor ben of niet, vooral die infuusprikken blijven kl*teprikken!

Mijn bloed was goed. Mijn leucocyten (witte bloedlichaampjes) waren in orde, maar die zouden te laag zijn geweest als ik de Neulasta injectie niet had gehad. Die zit er deze kuur dus weer gewoon bij, beter het zekere voor het onzekere nemen.

Ik heb wat nieuwe medicijnen meegekregen waarmee het beter zal moeten gaan. Hopelijk in ieder geval minder misselijk. Ook was mijn mond de vorige keer helemaal kapot, daar heb ik iets tegen gekregen.

Ik ben er dus weer helemaal klaar voor. Ik heb er nog niet echt over nagedacht, ik laat het maar op me afkomen. Ik hoop in ieder geval dat het geen herhaling van de vorige keer zal worden, maar ook dan kom ik er wel weer doorheen.

Dit weekend geniet ik nog even van mijn ‘goede’ weekend!

Ik ben er klaar voor!

Even een korte update.

Met mijn wond gaat het goed. Het is zo goed als dicht en het ziet er alweer een stuk mooier uit. Gelukkig!

Gisteren hebben pappa, Jonathan en ik even een bliksembezoek aan Vlie gebracht. We hebben de tent vast opgezet, zodat we er straks zodra ik beter ben van mijn chemo, meteen in kunnen. Het was heerlijk op Vlie met dit weer, hopen dat het straks ook zo is.

Vanmiddag om half drie moet ik voor mijn eerste chemo. Ik krijg mijn portie gif via een infuus toegediend. Dit duurt ongeveer 2,5 uur. Daarna mag ik weer gewoon naar huis en is het afwachten wat die zooi met mij gaat doen! Want behalve de kankercellen gaan er nog een hoop andere cellen aan, met de nodige bijwerkingen. Maar die bijwerkingen ga ik overigens niet afwachten, want als je dingen verwacht gebeuren ze juist natuurlijk!

De eerste week ben je ziek van de chemo en heb je last van de eventuele bijwerkingen. Bij de één kan het heel erg zijn, bij de ander minder. Dat is ook het enige waar ik zenuwachtig voor ben; wat gaat het bij mij doen? Als je weet hoe je er de eerste keer op reageert kan je ook een beetje inschatten hoe de volgende 4 kuren zullen gaan verlopen, dan weet je wat je kan verwachten en kan je je daarop instellen.

De tweede week is mijn weerstand het laagst en kan ik dus van alles oppikken. Dan moeten vooral zieke mensen bij me uit de buurt blijven! Een simpele verkoudheid kan al gevaarlijk zijn. Die week opletten dat ik geen bedorven dingen eet en geen handjes geven of mensen zoenen dus, dan weten jullie het vast.

De derde en laatste week knap je weer helemaal op. Als mijn bloed dan weer goed is, begint het hele circus weer van voren af aan. En dat 5 keer achter elkaar.

Ik ben nu vooral erg benieuwd wat de chemo precies met me gaat doen. Ik ben er niet bang voor, kom maar op met dat gif!
Misschien zeg ik achteraf wel geef mijn portie maar aan Fikkie, wie weet. Overigens weet ik dan ook al aan welke Fikkie je mijn portie mag geven, dat fijne beest van de achterburen die me elke ochtend keihard wakker blaft, grrr… Goed onthouden mensen, hihi!

Om half drie dus naar het ziekenhuis. Als alles goed gaat vanavond een update.

U heeft 1 nieuw SMS bericht:

“Operatie is om 13:45. Alles ok hier. Marloes is nu radioaktief, staat haar goed. De laatste uren van het Bobbeltje zijn geteld. x”

- Mamma

The day before...

Vandaag zou een rustig dagje worden, lekker uitrusten voor morgen.

Ik wilde alleen even naar school om mijn rapporten op te halen. Ik had afgesproken om tussen de middag even te gaan als de kinderen er niet waren, maar dat liep even in het honderd!
Ruim voordat de bel ging plopte het eerste hoofdje al op onder het zonnescherm. “De juf!” Zo snel als ‘t koppie voor het raam verscheen was het ook weer weg, om even daarna met een vriendinnetje terug te komen. En binnen tien seconden plopte het een na het andere hoofdje omhoog. Zo grappig! En ineens wilde ik ze ook even heel graag allemaal zien. Ik heb dus maar even gewacht tot ze allemaal in de klas zaten en ben toen even gaan kijken.

Ik weet nu hoe Sinterklaas zich moet voelen. Mocht ik ook nog eens niet meer voor de klas willen dan solliciteer ik voor zijn baan.

Maar wat een lieverds waren het! Ik kreeg ontzettend veel vragen, vooral over wanneer ik nou terug kom, waarom ik dan niet terug kom, of ik ook niet alleen de laatste week terug kom, of ik mijn verjaardag nog wel kom vieren, enzovoorts. Ze missen me duidelijk… En ondanks dat mijn leven even radicaal op z’n kop staat, mis ik hen ook! Ik hoop dat ik nog vaak langs kan komen straks.

Het was ook erg fijn om mijn collega’s even te spreken. Ook uit die hoek komen zoveel lieve reacties. En Leo, inderdaad, ik mis de humor af en toe wel hoor! Ik blijf bobbeltje trouwens gewoon bobbeltje noemen. Ik ben het er mee eens dat Nero erg goed bij ‘m past, maar ja zodra je iets een naam geeft ga je je eraan hechten en dat moet natuurlijk niet! Ik moet ook vooral niet aardig tegen hem gaan doen, stel je voor dat ‘ie zijn vriendjes erbij haalt.

Ik zit nu thuis, ga zo lekker douchen en dan naar bed. Jonathan is nog steeds bij me, ik heb weer veel aan ‘m. Al is het alleen maar omdat het in je eentje niet leuk is om om de Lama’s te lachen!

Morgenochtend vroeg moet ik in het ziekenhuis zijn.
Eerst krijg ik een radio-actieve vloeistof ingespoten. Daarmee kunnen ze later tijdens de operatie de poortwachterklier vinden, die ze er ook uit gaan halen. Ik word waarschijnlijk aan het begin van de middag geopereerd, en met een beetje geluk kan ik ‘s avonds al naar huis. Maar in principe moet ik een nachtje blijven.

Ik zal aan Jonathan of iemand anders vragen of ze een berichtje op mijn site zetten dat het goed is gegaan. (Waar we natuurlijk gewoon vanuit gaan!) Je kan ook altijd bellen, Jonathan zal mijn telefoon opnemen, als ‘ie daar zin in heeft. Dat weet je maar nooit met een van Denzen haha!

Dan wil ik jullie allemaal nog heel erg bedanken voor alle succeswensen. Ik heb een schorre stem van al het praten vandaag! Jullie zijn echt top. Jullie denken misschien dat jullie niks voor me kunnen doen, het is denk ik een machteloos gevoel, maar jullie hebben geen idee hoe goed al die berichtjes, telefoontjes en smsjes voelen. Ik moet het alleen doen, maar dat gevoel heb ik zeker niet. Super! WE komen er wel!

Tot morgen. Ik hoop dat ik zelf wat kan schrijven, maar ik ga er maar niet van uit. In ieder geval tot snel!

Vlieland

Het is heel raar om hier te zijn. Ik schakel normaal altijd al erg tussen Vlie en thuis, de boot is een bufferzone. Zeker het afgelopen jaar heb ik twee verschillende levens geleefd. Ik was bang dat ik alles hier weg zou stoppen, maar dat gaat helemaal niet!

Ook hier heb ik een boel lieve vrienden die erg geschrokken waren en die alles willen weten. Toch vind ik het nog steeds niet vervelend om erover te praten. Het helpt mij ook erg. Als ik even geen zin heb om het erover te hebben neem ik gewoon mijn telefoon niet op.

Bij Vicky is het heerlijk. Gewoon gezellig, lekker ‘down to earth’ en op z’n tijd cynische grappen en veel lachen. Ik merk dat ik zelf af en toe erg hard uit de hoek kom, dat mensen daarvan schrikken. Sorry! Ik kan het wel hebben, dus doe het vooral terug!

Het waait hier erg hard, dus mijn hoofd waait lekker door. Ik krijg alles goed op een rijtje. Af en toe nog een dipje, maar ik sta er nog altijd heel positief tegenover. Ik kan alles goed relativeren.

Ik blijf nog tot dinsdag hier, tenzij het ziekenhuis belt dat ik al eerder terug moet voor de MRI scan.