Verwerken

Bij mijn cursus Herstel & Balans kreeg ik de opdracht om te formuleren wat ik versta onder verwerken.
Een moeilijke vraag, die mij nu al een aantal dagen bezig houdt.

Wat is verwerken?
De Van Dale beschrijft het als ‘volledig beseffen en aanvaarden’.
Maar als je het volledig kunt beseffen en aanvaarden, heb je het dan ook verwerkt?
Dit dekt voor mij de strekking niet.

Omschrijvingen bedenken voor verwerken is nog te doen: een bestanddeel gebruiken, iets verbruiken, iets af maken, iets maken tot iets anders.

Maar hoe dóe je dat verwerken nou precies?
Stond daar nou maar een duidelijke omschrijving van in het woordenboek; zo moet het.
Maar helaas is dat niet mogelijk.

Verwerken doet iedereen op zijn eigen manier. De één heeft er meer moeite mee dan de ander. Sommige mensen zijn boos en zoeken naar een oorzaak, sommige mensen hebben hun lot geaccepteerd en zoeken naar een positieve manier om er mee verder te leven.
Sommige mensen steken hun kop in het zand, als ik er niet over praat, dan hoor ik niet hoe erg het is, wat ik niet zie dat is er niet. Andere mensen zijn er juist heel open over, hebben er baat bij hun verhaal te delen. Gedeelde smart is halve smart. En als je erover praat, dan ben je zelf weer een stukje kwijt. Ook al gaat het met kleine beetjes.

Van al deze manieren ben ik een mengelmoesje. Boos ben ik wel geweest. Heel emotioneel ook. Berusting, acceptatie, ontkenning, die kwamen allemaal in fases voorbij.

Maar het meeste kan ik me identificeren met de laatste manier: openheid.
Iets wat jullie als lezer ook vast al wel dachten, hihi.

Mijn site is bij mijn verwerking ontzettend belangrijk. Ik schrijf alles van me af, ik krijg dingen meer op een rijtje; ik krijg een overzicht, ik kan mensen duidelijk maken hoe het met me gaat.
Ik vind door mijn site lotgenoten, die mij als geen ander begrijpen.
En die ook weer sites hebben, waar ik weer wat aan heb.
Door dat contact met lotgenoten, kan ik zelf ook meer relativeren. Daarnaast doe ik natuurlijk ook een hoop nuttige tips op.
Soms krijg ik ook reacties van lotgenoten, die steun hebben aan mijn site. En dat doet mij dan ook weer ontzettend goed.

Kortom: mijn site is een belangrijk deel van mijn verwerking en iets dat bij mij hoort.
Ik ben een open en extrovert persoon.

De laatste tijd krijg ik ook weleens reacties van mensen, die mijn site niet begrijpen. Reacties van mensen, die heel anders in elkaar steken dan ik. Die verwerken liever bij zichzelf houden, die bij wijze van spreken hun vuile was niet op straat zouden gooien.
Die mijn stukjes te persoonlijk vinden en er niet mee geconfronteerd willen worden.
Dat is voor mij wel eens moeilijk. Maar natuurlijk snap ik dat iedereen zoiets op zijn eigen manier doet, en heb daar ook respect voor.
En hopelijk, hebben zij dat dan ook voor mij en mijn manier.

Weer even terug naar verwerken.
Mijn site is dus erg belangrijk, maar met alleen deze site kom ik er niet. Af en toe zal ik ook dingen weg moeten stoppen. Of erover moeten praten, soms met behulp van deskundigen.
Ik zal een nieuw evenwicht moeten leren vinden. Dat zal lukken door wat balast overboord te gooien, of door alles een goede plek te geven.
Ik zal de kanker een goede plek moeten geven. Figuurlijk dan natuurlijk, want de kanker zelf komt mijn lijf niet meer in hoop ik.
Geen plaatsje in mijn lijf dus, maar een plaatsje in mijn leven.

Ik denk dat ik straks een heel stuk verder ben als ik mijn eigen leventje weer kan oppikken, in mijn eigen huisje. Weer lekker aan het werk. Als ik weer wat meer op conditie ben na mijn cursus, zodat ik niet meer elke dag tegen die kanker oploop. Het loopt me af en toe namelijk nog behoorlijk in de weg!

Maar misschien val ik ook wel in een gat, als er weer wat meer rust en regelmaat in mijn leven is.

Kortom, verwerken is geen eenzijdig begrip, het is geen methode die je voorschrijft hoe het moet. Het is voor iedereen anders, en dat zal je gaandeweg zelf moeten ontdekken.
Dat is vaak moeilijk, maar stap voor stap (daar heb je ‘m weer!!) kom je er wel.
Wat is gebeurd, is gebeurd, later is morgen maar ik leef vandaag.
En daar ga ik maar van genieten!

En nu deze hersenspinsels maar eens op mijn site verwerken…

Update!

Het gaat goed hoor mensen! Door al jullie lieve en leuke berichtjes over mijn schrijven heb ik nu alleen een klein beetje last van een ‘writers block’ haha. Nee hoor, grapje. Ik heb gewoon niet echt iets boeiends meegemaakt. En om jullie nou elke dag te vervelen met verhalen over hoe ik in bed lig en welke visite er langs komt…

Het is nog steeds wel heel gezellig om ziek te zijn. Ik vind het echt superlief dat jullie langskomen. Het is gezellig en fijn om mijn verhaal kwijt te kunnen en de tijd gaat dan ook een beetje sneller. Want als je zo in bed ligt gaan die uren echt langzaam! Gelukkig werkt de zomertijd ook nog even in mijn voordeel.

Er zijn deze week zoveel dingen die meezitten, dat ik steeds meer vertrouwen begin te krijgen in een goede uitslag. Ik had vorige week een nieuwe bril besteld, die zou twee weken later klaar zijn. Gisteren kon ik hem al ophalen, binnen één week! Super van Pearle! Zo, als dank de naam maar even genoemd, met tussen de 200 en 300 bezoekers per dag is dat best een goede reclame, hihi.

Ja echt waar, tussen de 200 en 300 bezoekers per dag! Met als top de dag van de operatie, 334 mensen die wilden weten of het goed met me was, whahaaa!! Echt zo super tof en ik kan het echt niet vaak genoeg zeggen hoe dat me hierdoorheen sleept.
Ik ga trouwens lekker geen foto op de site zetten van mijn nieuwe bril, kom maar langs om te kijken!

Verder was er gister ook positief nieuws van Corien. Zij moest toevallig tegelijkertijd ook weer voor controle. EN ALLES WAS GOED! Gelukkig maar, een zorg minder voor iedereen en vooral voor oma. Nu ik nog…

Morgen de uitslag hopelijk… Ik durf niet te positief te zijn, de vorige keer donderde ik ook heel hard van mijn roze wolk naar beneden. Dit keer heb ik maar een roze bril gekocht, misschien dat dat helpt.

Over het algemeen heb ik nog steeds wel veel goede hoop. Het werd een beetje minder toen ik gister op www.de-amazones.nl las. Dat is een site over jonge vrouwen met borstkanker. Er staat heel veel duidelijke en goede informatie op, maar ook veel ervaringsverhalen. Die ben ik dus gaan lezen en dat had ik beter niet kunnen doen. Ik heb vooral gezocht op jonge meiden en die verhalen vond ik allemaal niet zo leuk. De meesten begonnen ook positief met een borstbesparende operatie, maar bij allemaal waren de snijranden steeds niet schoon en moesten ze uiteindelijk amputeren. Ik had zelf nog het volste vertrouwen dat mijn snijranden schoon zullen zijn, Ik heb de tumor in mijn borst zelf gevoeld en die lijkt me makkelijk in z’n geheel te verwijderen. Het had ongeveer de vorm van een kievitsei, helemaal glad dus. Maar nu ik dit allemaal zo las… Snel maar weer weggeklikt dus. Iedereen heeft tenslotte een ander, eigen verhaal, dus mijn verhaal verloopt wel positief!

Nog één dagje wachten, hoop ik dan. Het zou goed kunnen dat de uitslag er nog niet is namelijk. Ik had eerst een afspraak voor dinsdag, maar de chirurg vond dat erg lang en zei dat iedereen in het ziekenhuis het al graag wilde weten, laat staan ik. Daarom zou iedereen zijn best doen om het donderdag al te hebben.

Met de pijn van de operatie valt het verder mee, het gaat elke dag beter. Ik merk dat ik nog niet teveel moet doen, dan gaat de wond trekken en steken, maar ik kan wel al lekker de hele dag in de tuin liggen en alles verder zelf doen, drinken pakken, enz. Dat is wel heel fijn. En jullie hebben vast allemaal gezien wat voor lekker weer het de afgelopen dagen is… Vervelend he!

Wil ik alleen nog even mijn privéverpleegster Sanne en dikke kus geven. Iedereen is echt ontzettend lief, maar Sanne heeft nu even een dikke kus verdiend! Ze is hier heel vaak, heeft me haar Friends box geleend, neemt mijn werk op Vlieland over, informeert veel mensen voor me en is gewoon heel, heel, heel, lief! En dat terwijl ze ook nog eens aan het afstuderen is… Love u!

Oja, brengt me ook nog even op die andere van Denzen, Jonathan. NEE, WE HEBBEN NIET NU OPEENS EEN RELATIE!! Haha. Ik weet dat de meesten het nooit zullen snappen, ik geef toe het is wat apart, maar dankzij deze situatie zijn we niet ineens verliefd op elkaar geworden. Hij is ontzettend enorm belangrijk voor me, ik hou heel veel van hem, dat besef ik me nu des te meer. Maar het is geen andere relatie dan, bijvoorbeeld, met Sanne. (en ik weet dat er nu mensen zijn die beelden voor zich zien van Sanne en mij samen, neeeee!!)
Zo is dat ook duidelijk, hoeven jullie er niet allemaal meer naar te vragen…

Morgen hopelijk een nieuwe update met de uitslag van mijn poortwachterklier en snijranden.

Het bobbeltje bij de dokter

De dokter heeft het bobbeltje gevoeld en maakt zich geen zorgen. Wel verwijst hij me voor de zekerheid door voor een mammografie en eventueel een punctie. Beter het zekere voor het onzekere is zijn mening. Ik heb zelf aangegeven dat het bobbeltje er sowieso uit moet. Hij gaat maar ergens anders wonen, ik heb geen plek voor bobbeltjes.