Het leven

Soms overdenk ik in mijn bed, wat het leven eigenlijk is,
Over geluk, pijn en verdriet en alles wat ik mis.
Maar je ervaring maakt je sterk, en je toekomst wordt bepaald,
Door wat je vandaag beleeft, en uit je leven haalt.

Denk goed na over wat je wilt, en bepaal je nieuwe doelen,
Als je verleden kunt vergeten, dan kun je echt weer voelen.
Wees oprecht en eerlijk voor jezelf, en in het algemeen,
Verplaats je in gevoelens van mensen om je heen.

Leer je grenzen te bewaken, en durf anders te zijn,
Je aan principes houden, geen water bij de wijn.
Je werkelijke kracht, om gelukkig te kunnen leven,
Is niet bang of boos te blijven, maar berusten of vergeven.

Leer als je geluk wilt vinden, al heb je nog zo’ n pijn,
Alsof je nooit gekwetst bent, weer verliefd te kunnen zijn.
Al heb je nu veel zorgen, hou je toekomst in je hoofd,
En zie dat alles mogelijk is, als je er maar in gelooft

Het leven gaat goed. Ik begin te wennen aan alle veranderingen, ik begin te begrijpen wie ik ben, waar ik sta en wat ik wil. Het is weer rustig aan het worden, maar tegelijkertijd ook heel druk.

Ik ben weer fulltime aan het werk! Heel snel opgebouwd, want ik wilde graag voor de vakantie weer fulltime aan de slag zijn. En dat is me dus gelukt.
Ik moet er wel eerlijk bij vermelden dat het niet heel makkelijk is, dat het me eigenlijk een stuk zwaarder valt dan ik dacht.
Het kost me heel veel moeite om toe te geven dat ik inderdaad, waarvoor ik al was gewaarschuwd, misschien iets te snel ben gegaan.
En omdat het zoveel moeite kost, zie ik ook weer in de de volgende uitspraak van de deskundigen: een stap terug is altijd moeilijker, kleine stapjes vooruit is beter! klopt.

Het valt op zich wel mee, ik hou het wel vol, maar de balans op de weegschaal klopt niet helemaal. Ik moet alle zeilen bijzetten om te kunnen werken, waardoor er weinig energie over is voor andere dingen. En daar baal ik van, want ik heb juist het afgelopen jaar geleerd dat mijn sociale leven me meer waard is dan werken.

Ik heb constant het gevoel dat ik achter de feiten aanloop, ik vergeet weer van alles, telefoongesprekken gaan moeizaam, ik ben in gesprekken 9 van de 10 keer de draad al kwijt voordat ik een steek heb opgezet en ik maak spontane woordverbasteringen die zo in een Zuid Afrikaans woordenboek kunnen. Grappig, maar ook erg frustrerend. Ik moet weer vragen om begrip van de mensen om me heen. Ik vergeet belangrijke dingen die ze me net hebben verteld, (schriftelijk en in drievoud inleveren dus!!) ben niet meer zo attent als ik wil zijn en ik moet afspraken afzeggen omdat ik word geveld door een spontane, ‘ik kan niet meer, ik zie het niet meer zitten’ bui. Waar ik dan ook wel weer van baal, want willen en kunnen werken nog steeds niet samen.
En ik wilde nou juist weer gewoon normaal zijn.

Hopelijk went het gewoon weer, het werken. Ik weet nog dat ik het eerste jaar dat ik ging werken ook vaak om 8 uur al op de bank lag zonder dat er beeld of geluid binnen kwam.

Wat het overigens ook zo zwaar maakt is dat ik in 4 verschillende groepen werk, dat is nog een stuk vermoeiender dan de hele week je eigen klas.
Volgend schooljaar heb ik mijn eigen groep, dus wat meer rust. Ik heb trouwens groep 5, eindelijk is het plaatje rond bij ons op school! Liever had ik kleuters, maar de mogelijkheid was er helaas niet. Maar ik heb wel heel veel zin in 5!

Maar goed eerst nog een week werken en dan staan er alweer 6 vakantieweken voor de deur, dus dat komt wel goed.
Lekker naar Vlie, waar ik gelukkig zulke goede vervangers heb dat het me echt gaat lukken om maar heel weinig te doen deze zomer. In ieder geval wel lekker Kleine Arena!

Wie ook zin heeft in een heerlijke vakantie op een heerlijk eiland, en wie wel eens wil zien wat die Kleine Arena is, kom gerust langs!

Ik heb weer een nieuwe tent dus genoeg plek, dankzij Annelies! Zij heeft als verrassing een flink bedrag ingezameld voor een nieuwe tent, door zich te laten sponsoren bij de Ladies Run. Ze wilde eerst voor Pink Ribbon lopen, maar toen mijn tent gesneuveld was heeft ze er een persoonlijke actie van gemaakt, ze weet hoe belangrijk mijn uitvalsbasis op Vlie voor me is. Echt een geweldige actie, super vriendinnetje! Bij deze alle lieve mensen die hebben gesponsord, nogmaals bedankt! Ik ga heel hard genieten de komende zomers en zal daarbij vaak aan jullie denken.

Nu maar hopen dat de zon ook nog een beetje mee wil werken om er een heerlijke zomer van te maken…
Ik heb namelijk nog heel veel zonnestraaltjes nodig om mijn reservetank mee te vullen, anders kom ik straks de winter niet door.
Gelukkig heb ik al wat ervaring met het klimaat hier in Nederland, en heb ik de afgelopen tijd geleerd dat die straaltjes ook uit andere dingen te halen zijn.

Fijne zomer!

Na de storm

En dan zomaar ineens drie nieuwe stukjes op mijn site…

Dit gedicht heb ik een hele tijd geleden ergens gevonden. Ik heb het in mijn eigen woorden een beetje herschreven. Ik weet niet van wie het origineel is, maar ik wilde het toch even hier neerzetten.

Na de storm
Zopas werd ik door de draaikolk uitgespuwd
lichamelijk en emotioneel gekreukeld en kapot
de wervelwind van chaos is net geluwd
gemene valse kronkel in het lot

Als een parabool heen en weer gesmeten
tussen negatief en positief gedachtegoed
onbezorgde zorgeloosheid is vergeten
spontaniteit en speelsheid in negatief tegoed

Zwevend tussen verwerking en doorgaan
net voorbij de afgrond van de angst
aanslagen en verminking doorstaan
maar de onzekerheid knaagt het langst

Na het hele circus, het medische traject
komt nu wat rust en ruimte, hoewel wat instabiel
het dagelijks leven blijft toch steeds doorspekt
met de ziekte die me ongevraagd ten deel viel

Om me heen pak ik brokjes op van mijn oude leven
gek hoeveel je vergeet, hoe vaak je denkt hoe deed ik dat?
ik probeer de dingen weer als voorheen te beleven
niet meer kleurloos, vlak en mat

Waar is de rode draad, de weg, het pad
waar is mijn richting, wat is mijn doel
als ik me besef dat ik nog niet alles heb gehad
bekruipt me soms een diep ontredderd gevoel

Waar ik me aan vastgrijp en omhoog trek
is de voortgang van de stijgende lijn
hopelijk brengt die me naar een plek
waar ik weer mezelf kan zijn

Maar wie was ik ook weer?

13-03-2008 Lang zullen we leven!!

Morgen is een bijzondere dag.

Allereerst is mijn pappa dan jarig, maar het is ook nog eens mijn kankerverjaardag.

Morgen precies een jaar geleden kreeg mijn vader een kankerbobbeltje voor zijn verjaardag. En nee, dat stond zeker niet op zijn lijstje.

Een jaar voorbij. Soms lijkt het alsof de tijd is gevlogen, maar als ik terugdenk lijkt het soms ook wel eens 10 jaar geleden. Er is zo verschrikkelijk veel gebeurd.
De afgelopen dagen zijn veel van die gebeurtenissen weer even voorbij gekomen. Soms was dat fijn, om te zien wat ik allemaal heb overwonnen, soms was het ook minder fijn.

Ook al kan ik er helemaal niks meer aan veranderen en hebben gedachtes als ‘wat als’ en ‘stel nou dat’ helemaal geen zin, toch stel ik mezelf heel soms weleens de vraag: hoe anders was mijn leven gelopen als we die dag een goede uitslag hadden opgehaald?

Dan had mijn medische kennis niet danig verbeterd geweest.
Dan had mijn lijf niet ruim 10 kilo extra gewicht met zich mee gedragen. (in de vorm van zeer vasthoudende vetcellen)
Dan had ik niet geweten wat ‘doodziek’ betekent.
Dan was ik niet kaal geweest.
Dan had ik niet geweten dat angst iets verschrikkelijks is.
Dan had ik niet geweten wat het is om een erfelijke ziekte te hebben.
Dan had ik niet geweten wat een impact dat heeft.
Dan had ik nog twee mooie borsten gehad.
Dan had mijn toekomst nog onbezorgd geweest.
Dan kon ik nog genieten zonder grijze wolk.
Dan had ik een hele stap verder geweest in mijn carrière.

Maar dan had ik ook:

Niet geweten hoe sterk ik eigenlijk ben.
Niet nog eens goed gezien hoeveel mensen nou eigenlijk van mij houden.
Niet geweten dat ik liefde en vriendschap eigenlijk veel belangrijker vind dan ambitie en carrière.
Niet goed beseft hoe lief Jonathan is en hoeveel hij voor me betekent.
Niet goed beseft uit wat een verschrikkelijk warm nest ik kom.
Niet geweten dat gemillimeterd haar me eigenlijk best goed staat.
Geen donkere krullen gehad.
Niet op mijn 25e al geweten wat mijn leven me waard is.
Niet al die geweldige bondgenotes ontmoet.
Niet goed kunnen genieten van kleine dingen.
Niet van dag tot dag kunnen leven, wat eigenlijk veel lekkerder is dan alles maar ver vooruit plannen.
Niet het mooiste huisje van de wereld gehad.

Maar om nou te zeggen dat die kanker dit alles waard was?
Nee. En daarom geef ik mijn vader dit jaar maar gewoon een paar sokken ofzoiets voor zijn verjaardag.

Verwerken

Bij mijn cursus Herstel & Balans kreeg ik de opdracht om te formuleren wat ik versta onder verwerken.
Een moeilijke vraag, die mij nu al een aantal dagen bezig houdt.

Wat is verwerken?
De Van Dale beschrijft het als ‘volledig beseffen en aanvaarden’.
Maar als je het volledig kunt beseffen en aanvaarden, heb je het dan ook verwerkt?
Dit dekt voor mij de strekking niet.

Omschrijvingen bedenken voor verwerken is nog te doen: een bestanddeel gebruiken, iets verbruiken, iets af maken, iets maken tot iets anders.

Maar hoe dóe je dat verwerken nou precies?
Stond daar nou maar een duidelijke omschrijving van in het woordenboek; zo moet het.
Maar helaas is dat niet mogelijk.

Verwerken doet iedereen op zijn eigen manier. De één heeft er meer moeite mee dan de ander. Sommige mensen zijn boos en zoeken naar een oorzaak, sommige mensen hebben hun lot geaccepteerd en zoeken naar een positieve manier om er mee verder te leven.
Sommige mensen steken hun kop in het zand, als ik er niet over praat, dan hoor ik niet hoe erg het is, wat ik niet zie dat is er niet. Andere mensen zijn er juist heel open over, hebben er baat bij hun verhaal te delen. Gedeelde smart is halve smart. En als je erover praat, dan ben je zelf weer een stukje kwijt. Ook al gaat het met kleine beetjes.

Van al deze manieren ben ik een mengelmoesje. Boos ben ik wel geweest. Heel emotioneel ook. Berusting, acceptatie, ontkenning, die kwamen allemaal in fases voorbij.

Maar het meeste kan ik me identificeren met de laatste manier: openheid.
Iets wat jullie als lezer ook vast al wel dachten, hihi.

Mijn site is bij mijn verwerking ontzettend belangrijk. Ik schrijf alles van me af, ik krijg dingen meer op een rijtje; ik krijg een overzicht, ik kan mensen duidelijk maken hoe het met me gaat.
Ik vind door mijn site lotgenoten, die mij als geen ander begrijpen.
En die ook weer sites hebben, waar ik weer wat aan heb.
Door dat contact met lotgenoten, kan ik zelf ook meer relativeren. Daarnaast doe ik natuurlijk ook een hoop nuttige tips op.
Soms krijg ik ook reacties van lotgenoten, die steun hebben aan mijn site. En dat doet mij dan ook weer ontzettend goed.

Kortom: mijn site is een belangrijk deel van mijn verwerking en iets dat bij mij hoort.
Ik ben een open en extrovert persoon.

De laatste tijd krijg ik ook weleens reacties van mensen, die mijn site niet begrijpen. Reacties van mensen, die heel anders in elkaar steken dan ik. Die verwerken liever bij zichzelf houden, die bij wijze van spreken hun vuile was niet op straat zouden gooien.
Die mijn stukjes te persoonlijk vinden en er niet mee geconfronteerd willen worden.
Dat is voor mij wel eens moeilijk. Maar natuurlijk snap ik dat iedereen zoiets op zijn eigen manier doet, en heb daar ook respect voor.
En hopelijk, hebben zij dat dan ook voor mij en mijn manier.

Weer even terug naar verwerken.
Mijn site is dus erg belangrijk, maar met alleen deze site kom ik er niet. Af en toe zal ik ook dingen weg moeten stoppen. Of erover moeten praten, soms met behulp van deskundigen.
Ik zal een nieuw evenwicht moeten leren vinden. Dat zal lukken door wat balast overboord te gooien, of door alles een goede plek te geven.
Ik zal de kanker een goede plek moeten geven. Figuurlijk dan natuurlijk, want de kanker zelf komt mijn lijf niet meer in hoop ik.
Geen plaatsje in mijn lijf dus, maar een plaatsje in mijn leven.

Ik denk dat ik straks een heel stuk verder ben als ik mijn eigen leventje weer kan oppikken, in mijn eigen huisje. Weer lekker aan het werk. Als ik weer wat meer op conditie ben na mijn cursus, zodat ik niet meer elke dag tegen die kanker oploop. Het loopt me af en toe namelijk nog behoorlijk in de weg!

Maar misschien val ik ook wel in een gat, als er weer wat meer rust en regelmaat in mijn leven is.

Kortom, verwerken is geen eenzijdig begrip, het is geen methode die je voorschrijft hoe het moet. Het is voor iedereen anders, en dat zal je gaandeweg zelf moeten ontdekken.
Dat is vaak moeilijk, maar stap voor stap (daar heb je ‘m weer!!) kom je er wel.
Wat is gebeurd, is gebeurd, later is morgen maar ik leef vandaag.
En daar ga ik maar van genieten!

En nu deze hersenspinsels maar eens op mijn site verwerken…

Het einde is in zicht.

Nog 2 bestralingen te gaan!
De laatste loodjes wegen zwaar. Ik ben begonnen aan het laatste traject van mijn bestraling, een boost gericht op het tumor gebied. Ex tumor gebied feitelijk, want die tumor hebben we al een tijd geleden de nek om gedraaid.
De straling richt zich nu op een veel kleiner gebied, en is ook nog eens sterker.

Meteen de eerste bestraling van deze serie hakte er al in, mijn huid was felrood. Alsof ik in slaap was gevallen in de volle zon. Omdat deze plek aan de zijkant en onder mijn oksel zit, schuur ik er langs met kleding en mijn arm, niet echt een fijn gevoel.
Na nog 3 van deze bestralingen is mijn borst erg pijnlijk, veel steken omdat het van binnen ook kapot is.
Maar, mijn huid is nog wel heel, met nog 2 te gaan zal dat hopelijk ook zo blijven.

Het einde is dus heel erg in zicht. Dat maakt me heel erg blij, maar tegelijkertijd ook wel bang.
Vanaf het moment van de uitslag kwam er zo’n enorme drive om te vechten vrij, Kom maar op! Dacht ik. Maak je borst maar nat, hier ben ik. (hihi, flauwe woordgrap, sorry)

Stap voor stap ben ik bezig geweest met strijden. Dat ging me zo goed af, dat het een hobby is geworden. En die hobby is bijna voorbij. Ik wilde me nu gaan inschrijven voor een cursus origami, maar dat verschilt toch iets te veel van elkaar denk ik.

Maar even zonder grapjes: de gedachte dat ik nu bijna klaar ben maakt me soms echt wel bang.
Ik heb alles gedaan wat ik kon, ik heb alles gegeven en me overal behoorlijk goed doorheen geslagen. Nu kán ik niks meer doen. Er ligt niks meer binnen mijn macht om de kanker uit mijn lijf te houden. Ik kan mijn energie niet meer stoppen in alle stappen van kankerbestrijding, ik ben mijn veilige leidraad kwijt.

Ik moet vertrouwen gaan krijgen in mijn eigen lijf.
En dat is moeilijk. Want dan komt die waarom vraag weer. Waarom krijg je kanker? En waarom krijgt iemand het twee keer?
Een vraag waar nog niemand een antwoord op weet, hoeveel dokters en wetenschappers er ook mee bezig zijn.
Ik moet vertrouwen hebben in mijn toekomst, juist ook omdat er zoveel dokters en wetenschappers mee bezig zijn. Als je ziet hoeveel de medische wereld op het gebied van kanker is ontwikkeld in de laatste jaren, dan heeft dat veel hoop voor de toekomst te bieden.

Ik moet proberen die angstige gedachten naast me neer te leggen. De zekerheid of het nou wel of niet terug komt, zal ik nooit krijgen. Maar feitelijk heeft niemand die natuurlijk.

Het is een soort russische roulette. En ik heb nooit zo van gokken gehouden.

Wijze les hier uit is leven op dit moment. Het gaat om nu, dat is de enige zekerheid. En ik moet zeggen dat dat iets is wat ik heb geleerd uit deze periode. Ik leef vandaag, en daar geniet ik van.
Of zoals Loesje zegt: “Pluk de dag, voordat je zelf in een vaas eindigt”.

De komende periode ga ik dus de regie van mijn leven grotendeels weer overpakken van de dokters.
En ik heb graag de touwtjes in handen, dus ik denk dat me dat wel zal gaan bevallen.

De komende 6 weken zijn gericht op herstellen, daarna pas mag ik weer voorzichtig aan werken gaan denken. Nooit gedacht dat een bedrijfarts mensen verbied om aan het werk te gaan, ik dacht altijd dat het andersom was…

Gelukkig verveel ik me nog altijd niet heel erg met al die vrije tijd. In mijn huisje is genoeg te doen en ik doe genoeg andere leuke dingen.
Zoals bijvoorbeeld Bokito kietelen met Jeroen in Blijdorp, en dankzij het weer kijken welke dieren er allemaal kunnen zwemmen.
Ook kan ik weer lekker op stap af en toe, was gezellig he Annelies!
Ik kreeg die avond overigens ontzettend veel complimenten over mijn koppie.
“Mag ik zeggen dat je echt de meest sexy vrouw bent die hier rondloopt? Jij hebt echt lef dat je dat durft, je haar eraf scheren.”
“Nou dat is niet echt een kwestie van lef”
“Nee? Was het een weddenschap?”
“Nou, nee, meer een paar chemokuren…”
“Echt?! Jeetje, vandaar dat je zoveel kracht uitstraalt!”

“Wist je dat je echt mooi bent? Ja als je zonder haar zelfs mooi bent, dan ben je echt knap!”
“straal!!”

Je begrijpt, een goede avond voor mijn ego. Ik ben nooit zo onzeker geweest en deed wel vaker extreme dingen met mijn haar, maar nu is dat vertrouwen toch wel behoorlijk verminderd.
Ik denk van iedereen die iets positiefs tegen me zegt dat dat vast komt uit medelijden, of zelfs doordat ze een weddenschap hebben met vrienden.
Niet echt een verandering waar ik blij mee ben, hopelijk komt het wel weer terug.

Dit weekend mamma’s verjaardag vieren, maandag en dinsdag nog naar het ziekenhuis. En dan het weekend daarna hard feest vieren op Vlie!