Ter herinnering aan mijn Albatros junior (1998-2008)

Het gaat goed! Nog steeds erg aan het genieten van mijn eigen huisje.
Ik ben nu 3 volledige dagen aan het werk, ik heb mijn eigen kleutergroep. Over 2 weken komt er weer een dag bij en voor het einde van het schooljaar hoop ik weer full-time aan de slag te zijn.
Na de zomervakantie start ik gewoon weer helemaal met een eigen groep, geen reïntegratie meer, geen ziekteverlof meer. Ondanks dat ik mijn vrije dagen best zal missen, kijk ik er wel naar uit! Toch weer een stapje verder dichterbij een ‘normaal’ leven.

Mijn verjaardag was trouwens super. Wat een weekend, wat een gezelligheid! Iedereen bedankt voor je bezoekje, belletje, smsje, kaartje, krabbeltje, berichtje, enz. Echt heel tof!
Ik was gebroken na het weekend en heb twee dagen in bed moeten bivakkeren om weer bij te komen, maar het was het waard.

Zo op je verjaardag, wanneer iedereen “lang zal ze leven” zingt en je nog vele jaren wenst, ga je toch nadenken over die normaal gesproken zo weinig betekenisvolle tekst. Een liedje dat iedere kleuter op school al kent, maar dat je pas echt kan waarderen als je weet dat de tekst helemaal niet zo vanzelfsprekend is als dat je hem uitspreekt.

Met de overtuiging dat ik nog lang zal leven, denk ik dan ook na over de jaren die al zijn geweest.
De eerste jaren, toen ik nog een kalender boven mijn bed had met hoeveel nachtjes nog bijvoorbeeld. Toen ik nog het hele huis doorzocht op zoek naar mijn cadeautje. (toegeven, dat deed ik vorig jaar toen ik thuis woonde ook nog, maar dat terzijde)

Zo kan ik me nog een jaar herinneren, dat ik echt niks in huis wat ook maar op een cadeautje leek kon vinden. Een paar jaar eerder had ik al eens een schommel gehad die in de tuin stond, dus zelfs de tuin had ik dit keer doorgespit.
Op de ochtend van die bewuste verjaardag zelf, ik geloof mijn tiende, was ik al heel vroeg wakker, stikzenuwachtig want ik had echt geen enkel idee wat ik kreeg.

Ik kreeg een setje houten haringen. Vreemd. Niet gek dat ik mijn cadeautje niet vond dacht ik nog. De haringen waren maar een heel klein onderdeel van mijn eigenlijke cadeau: mijn eerste echte eigen de Waard tent.
Jarenlang heb ik met veel plezier in mijn kapmeeuw gekampeerd. Eerst vlak naast de tent van mijn ouders, toen ietsje verder en uiteindelijk aan de andere kant van de camping op het stafkamp, tijdens mijn eerste jaren werken op de camping.

Toen Renee groot genoeg was (herstel, oud, groot genoeg was ze al vrij snel) voor een eigen tent, mocht zij in mijn tent kamperen en kwam er een nieuwe tent in onze collectie: de Albatros junior. Eigenlijk bedoeld voor mijn ouders als tent wanneer ze er samen op uit zouden trekken, deze was wat makkelijker te verslepen dan hun eigen enorme tent. Maar zolang ze toch nog lekker op Vlie bleven mocht ik hem gebruiken.

En dat heb ik met heel veel plezier gedaan. Ik was ontzettend trots op mijn stoffen huisje, ik schepte er graag over op. Waar hij ook stond, ik voelde me er veilig en thuis. Veel avonturen heb ik ermee beleefd. Veel logees heeft hij geherbergd. Veel keren heb ik nachten doorgeslapen tijdens stormen, vol vertrouwen in mijn tent die toch wel bleef staan, terwijl de halve camping met noodhulp bezig was. Veel keren heeft hij gediend als schuilplaats voor mensen waarvan hun eigen onderkomen was gesneuveld in de storm. Veel stormen heeft hij doorstaan. Tot die ene van afgelopen weekend.

Zaterdagnacht en zondag overdag stond er een dikke oostenwind, met windstoten die zelfs het houten stafgebouw deden kraken.
Een de Waard tent is gebouwd om alle stormen te doorstaan, behalve als er teveel factoren niet meewerken.
Slecht weer komt meestal vanaf de achterkant, dit keer stond de wind recht op de voorkant. Daarnaast stond ik ook nog eens bovenop een duin, vol in de wind. En is mijn tent al wat ouder, dus is het doek wat zwakker.

Na een nacht met maar een paar kwartiertjes slaap (ok, ik lag er ook pas aan het begin van de ochtend in, moet ik eerlijkheidshalve vermelden) trok mijn tentje het niet meer, en scheurde de voorluifel horizontaal doormidden. Snel leegruimen en afbreken mocht niet meer baten, het doek sloeg van de stokken en de stokken vervolgens door het doek met als resultaat een flinke winkelhaak.

Tja, het is maar een tent zul je denken, kanker is erger. Maar het was wel mijn tent, mijn rust en veiligheid de afgelopen jaren, een belangrijke plek voor me.

Komend weekend gaan we hem naar de Waard brengen, om te kijken of hij nog te maken is. Maar zeer waarschijnlijk is hij gewoon op, en zal ik verliefd moeten worden op een nieuwe tent.

Moet ik mijn advertentie voor een leuke man maar veranderen in:
gezocht! Leuke vent, in bezit van een de Waard tent…

Het rijmt in ieder geval leuk.

De zon is er weer!

Ik heb in mijn hoofd nog wat zonlicht bewaard, dus ik ben de laatste die lacht

Vanaf Vlieland, een hoognodige update.
Geen bericht is goed bericht, en inderdaad: Het gaat goed!
Ik heb geen zin meer om te schrijven, ik heb geen zin meer om te vertellen hoe het gaat. Het gaat goed, ik voel me goed.

De zon schijnt weer! Niet alleen buiten, maar ook in mijn hoofd.
Het is heerlijk in mijn huis, het is heerlijk weer aan het werk.

Ik werk nu drie dagen in de week, weer een eigen groep. Kleuters dit keer! En ik geniet elke dag weer van ze. Ik vind het ook zo fijn weer te werken, weer deel uit te maken van de maatschappij! Na deze meivakantie hoop ik vier dagen te gaan werken, en voor het einde van dit schooljaar weer gewoon fulltime.

En inderdaad, Vlieland is ook weer van de partij. Dit jaar maar eens niet elk weekend heen en weer, ik doe alleen de leuke dingen. Ik heb het seizoen een beetje voorbereid en ik heb de afgelopen week twee geweldige meiden ingewerkt die mijn werk over gaan nemen. Deze zomer ga ik alleen die twee back-uppen, stagiaires begeleiden en natuurlijk Kleine Arena spelen. En verder ga ik stappen, feest vieren en van de zon genieten!! (Als die zich deze zomer net zo laat zien als de afgelopen dagen dan…)

Met Jonathan gaat het ook goed. Ik mis hem niet eens zo erg, ik ben vooral heel jaloers op wat hij doet en meemaakt. Hij heeft een eigen site waarop je zijn belevenissen kunt volgen: Jonathan in Tanzania
Ik doe hard mijn best om bruiner te worden dan hij (ik mag weer in de zon dit jaar!!!) maar hij leeft daar als een echte Mowgli in the jungle dus ik ben bang dat ik het niet zal redden…

Samengevat: Na regen komt zonneschijn!

En ik beloof wederom dat de volgende update sneller volgt…

het bobbeltje op wintersport deel 2

Voorwoord
Mijn nieuwe stukje draag ik op aan Jonathan D van Denzen, omdat het hem zo tof lijkt een keer in een voorwoord te worden genoemd.
En omdat hij dat dan ook heeft verdiend.

Jeetje wat heb ik weer een hoop te vertellen.
De afgelopen weken is er heel veel gebeurd.

Het begon allemaal met een weekje ziek zijn. Normaal gesproken zou zo’n griepje in een dag of 2 over zijn, nu was ik er bijna een week door uitgeschakeld.
En het was natuurlijk precies de week dat ik zou verhuizen…

Op mijn verhuisdag zelf heb ik nog de hele dag geslapen, ‘s avonds voelde ik me al een heel stuk beter en kon ik er in ieder geval zelf bij zijn.
Wat een avond was dat zeg! Binnen 2 uur stonden al mijn spullen boven. En dan ook echt al mijn spullen, jemig wat heb ik een zooi!!
Bedankt lieve verhuizers, zonder jullie hing ik nu nog halverwege de trappen!

Ondertussen hebben bijna al mijn spulletjes hun plekje gevonden.
Het is echt heerlijk in mijn huis. De lang gewenste periode van rust is eindelijk aangebroken.

Mijn nieuwe jaar begon in Oostenrijk, in de sneeuw. Daar waar het bobbeltje een bedreiging werd, is het nu afgerond.
Van te voren had ik heel hard getraind om in ieder geval een paar afdalingen normaal naar beneden te komen, maar ik heb mezelf behoorlijk verbaasd door gewoon de hele week keihard te kunnen skieën! Ik had een wat langere rustpauze nodig af en toe, maar daar heeft Jonathan goed voor gezorgd.

Jona dacht dat het grappig was als hij dit jaar met een bobbeltje zou komen, daarom heeft hij zichzelf maar in een onmogelijke houding op de piste gedrapeerd. Gevolg: Een bobbeltje, een gebroken sleutelbeen!
Ik maak er een grapje over, maar erg grappig was het natuurlijk niet. Want het was best pijnlijk, en het gebeurde ook nog eens op de eerste afdaling van dag 2. Einde wintersport voor hem.
En zo hebben we dus ook eens een Oostenrijks ziekenhuis van binnen gezien!

Afgezien van Jona’s val was de wintersport verder heerlijk. We zijn lekker bijgekomen, uitgerust, opgeknapt, bijgetankt, volgevreten, uitgelachen en vol energie teruggekomen.
Ik had een paar dagen nodig om bij te komen, maar dat was het zeker waard.
Na de vakantie werd er ook nog een ‘klein’ cadeautje van opa en oma bezorgd: een supermooie tv! Echt te mooi is ‘ie. Helemaal niet erg dus, om een paar daagjes op de bank te hangen.
Helemaal niet als die bank in mijn eigen huisje staat!

Na de vakantie had ik mijn kankerjaar echt afgesloten. Een nieuw jaar, een nieuwe periode. Patient af, gewoon weer juf Marloes.
Groot was de deceptie dan ook toen ik weer bij herstel en balans binnenstapte. Daar had helaas niet iedereen zulke positieve verhalen zoals ik.
Ik had even totaal genoeg van alle kankerverhalen, en ik schrok tegelijkertijd heel erg van mijn eigen eerste reactie. Ik wilde namelijk heel hard wegrennen, terwijl die mensen me ook best dierbaar zijn geworden ondertussen.

We hebben er later nog over gepraat en het is op zich wel een begrijpelijke reactie. Je wil verder, en daar past geen kanker meer bij. Tijd dus om wat meer afstand te gaan nemen. Ik probeer ook wat minder sites van lotgenoten te gaan lezen, maar die verleiding blijft toch groot.

De cursus duurt nu nog 2 weken, daarna wil ik weer 3 dagen gaan werken. Dat zal wel even zwaar worden, maar het lijkt me heerlijk om weer eens voldaan moe op de bank te liggen.

Zo dat was weer een flinke update. Vanaf nu dan maar wat meer bij gaan houden!

*Ik vergeet hier nog aan toe te voegen dat de uitslagen van mijn mammografieën en echo’s goed waren! Dat had ik nog niet eens vermeld…

Me siente muy bien!

Oftewel, ik voel me goed!
Terwijl ik mijn tas aan het inpakken ben voor Spanje, toch nog even een stukje.

De laatste tijd ben ik alleen maar leuke dingen aan het doen.
Ik had er wat moeite mee dat ik nog niet mocht gaan werken, maar ik moet zeggen dat ik nu ook wel kan genieten van mijn vrije tijd.
Ik heb me er bij neergelegd dat het nog even niet kan.
En, belangrijker nog, ik heb ook wel ervaren dat het nog niet kan.

Mijn artsen hadden weer gelijk, de echte verwerking begint pas als je klaar bent met behandelen.
Voor ‘het zwarte gat’ ben ik nog steeds niet bang, mocht ik aan die rand staan dan heb ik genoeg puin verzameld om dat er in te flikkeren, zodat ik over een rechte weg door kan lopen.

Maar ik merk wel dat mijn leven echt niet meer hetzelfde is als voordat ik ziek werd. Ik ben klaar, maar zo voelt het niet!
Je zou zeggen alle behandelingen zijn achter de rug, nu weer terug naar het gewone leven, maar dat leven is niet zo gewoon meer.

Het is een heel dubbel gevoel, aan de ene kant lees en hoor ik elke dag verhalen die zoveel heftiger zijn dan het mijne, aan de andere kant zie ik mensen die zich druk maken om dingen waarvan ik denk… tja!

Het is niet meer allemaal hetzelfde, ik kan niet terug naar mijn gewone leven. Ik merk met veel dingen dat ik veranderd ben, dat ik anders tegen dingen aankijk. In veel situaties is dat positief, soms is het even wennen. Ik moet gewoon even opnieuw mijn draai zien te vinden.
Dat gaat goed, maar dat is niet in één dag gedaan. Ik voel me in ieder geval rustig, ben nog steeds aan het genieten van alles.
Het zal straks ook sneller gaan als ik lekker in mijn eigen huisje zit. Dat zal niet voor de jaarwisseling zijn, maar het schiet wel al op! De leuke dingen gaan nu komen, gisteren heb ik bijvoorbeeld de tegels voor mijn badkamer en toilet uitgezocht.

Verder ben ik dus voornamelijk bezig met leuke dingen, zoals ik eerder al zei.
Vorige week ben ik in tapasbar de Dijk gaan eten met alle meiden van de keek. Ontzettend gezellig en lekker! We hebben erg gelachen, vooral toen Loes en ik gingen proberen hoe krullen bij mij staan. Ook waren er een paar traantjes.
Ik heb een lekkere fles Cava gekregen van de eigenaar, top!

De afgelopen weekenden heb ik ook weer lekker feest gevierd, eerst op Vlie en vorig weekend in Rotterdam. Erg gelachen! Ik ben blij dat ik weer lekker op stap kan. Alleen mijn voetje nog beter, dan kan ik ook weer lekker uit mijn dak gaan op de dansvloer.

Eind november start ik waarschijnlijk met een revalidatiecursus, Herstel en Balans. Eerst werd dat niet vergoed door mijn verzekering, maar dat blijkt nu gelukkig wel zo te zijn!
Het is de bedoeling dat ik straks 2/3 keer in de week ga trainen onder begeleiding van fysiotherapeuten.
Dan zal het hopelijk snel gedaan zijn met mijn vermoeidheid en is mijn conditie weer zo dat ik alles kan doen wat ik wil, en niet meer rekening hoef te houden met dat ik nog op halve krachten loop.

Ook horen er gesprekken met psychotherapeuten en lotgenoten bij deze cursus. Daar ben ik wel benieuwd naar, omdat ik merk dat ik toch wel veel jonger ben dan de meeste lotgenoten. De thema’s zijn bijvoorbeeld, hoe vertel ik dingen aan mijn man en kinderen. Ik ben vooral benieuwd hoe en wanneer ik het vertel als ik een nieuw iemand ontmoet. Ik merk dat ik toch met andere dingen zit dan de meeste vrouwen, omdat ik in zo’n andere situatie zit.

Deze maand heb ik een intakegesprek om te kijken of het echt iets voor mij is. Ik heb er wel zin in, in ieder geval!

Nu ben ik dus bezig met mijn tas inpakken, want zaterdag ga ik naar Spanje! Ik heb zo’n zin om Jonathan weer te zien, om te zien wat hij daar doet en om lekker van alles te gaan genieten.
Nog 3 nachtjes slapen, en als ik nu snel naar bed ga zijn het er nog maar 2.
Dus… Buenos noches, beso!

Live your life with GLAMOUR!

16 september 2007. Een half jaar en 3 dagen na die verschrikkelijke 13 maart. Een half jaar vol heftige gebeurtenissen en tegenstrijdige emoties. Een half jaar verder in mijn leven.

Ik vraag me af of ik de rest van mijn leven zo blijf doortellen. Operatie voorbij, uitslag gehad, weer een chemo achter de rug, alle chemo’s achter de rug, eerste bestraling gehad, over de helft van de bestralingen…

Door! Door! Door! Want ik leef nog! En ik blijf lekker leven, want het is veel te leuk! Lekker een huis kopen, voor later!
Hoofd naar boven, borst vooruit! Niemand haalt mij ooit nog onderuit. Ik kan alles aan, niet te verslaan!!! Zoals K3 zo leuk zingt, hihi.

Maar dan toch, zo alweer een half jaar later, neem ik even de tijd om ook eens terug te kijken, in plaats van steeds maar vooruit. Want hoe meer tijd er voorbij gaat, hoe meer ik me besef wat er in godsnaam allemaal al is gebeurd.

Ik leefde van moment tot moment, van gebeurtenis tot gebeurtenis. Ik dacht niet aan wat nog zou komen, maar ook niet aan wat al geweest was. Enkel en alleen aan nu, waar ik op dat moment mee bezig was. En dat was goed om mijn koppie boven water te houden, want dat is me wel gelukt.

Maar als je dan ineens stilstaat bij het feit dat er alweer een half jaar voorbij is, terwijl het voelt als een maand, besef ik me dat mijn leven echt even in een stroomversnelling was geraakt die nu langzaam bijna uitgekolkt is.

Het was soms ook wel erg fijn om alleen met de dag van vandaag bezig te zijn. Het gaf houvast. Nu ik voorzichtig wat verder durf te kijken dan vandaag, ben ik soms wel bang voor wat de dag van morgen brengt.

Het zit dan in hele kleine dingetjes. Beslissingen nemen over mijn huis bijvoorbeeld. (Beslissingen nemen gaat me op alle fronten trouwens niet zo heel goed af, heel irritant soms.)

Maar ook als ik weer ergens lees dat iemand na 2 jaar weer opnieuw borstkanker kreeg. Of als ik ineens weer een bobbeltje denk te voelen. Of als ik in spanning ben over de uitslag van iemand anders. Als ik weer ergens een schattig kindje zie of een zwangere vrouw, en me afvraag of dat ooit nog voor mij weggelegd is. Voorzichtig nadenken over de uitslag van het erfelijkheidsonderzoek die nog moet komen, en de consequenties daarvan.

Dingen die er soms voor zorgen dat ik nachten niet kan slapen, maar die ik gelukkig vaak ook goed kan relativeren. Of het de goede manier is weet ik niet, maar ik grijp dan altijd maar weer naar mijn methode: Pluk de dag, leef vandaag! Nu gaat alles goed, dus ik ben nu gelukkig. En wat straks komt, dat komt, maar dat is de volgende stap pas. En we gaan nog altijd stap voor stap vooruit.

Het afgelopen weekend heb ik een heerlijk meidenweekend gehad met mamma, Dianne en Renee. Cadeautje voor mamma’s verjaardag. (Verjaardagen, eigenlijk, hihi) Het was echt super gezellig, en lekker. (Bij deze een eervolle vermelding voor Sven voor de eettip!)

Ik heb vrij weinig last gehad van vermoeidheid, ik had gelukkig een paar goede dagen. Ook heb ik lekker zonder doekje rondgelopen. Ik geloof dat geen enkele Belg doorhad dat die gemillimeterde kop kwam door een paar chemo’s in plaats van dat ik een recalcitrante pot ben, hihi. Maar goed, misschien had ik het eerst op een ander volk moeten uitproberen dan Belgen natuurlijk.

Mijn haar groeit hard, maar niet hard genoeg. Het is dat de mensen om me heen verbaasd blijven kijken hoe snel het groeit als ze me zien, want naar mijn idee groeit het helemaal zo hard niet. Ik kan ook nog steeds niet goed zeggen of het nou krullen worden.

En dan als laatste een mededeling van commerciële aard:
KOOP ALLEMAAL DE GLAMOUR!
Want het interview met Vicky staat er in deze maand. Het is echt een ontzettend mooi verhaal geworden. Ik besefte me maar half dat het verhaal over mij gaat, mijn eigen verhaal. Weer zo’n moment waarop ik me besefte hoe snel de tijd is gegaan, en wat er eigenlijk allemaal gebeurd is.
Maar goed, ga snel de Glamour kopen! En nee, ik sta inderdaad niet op de cover zoals de inhoudsopgave wel doet vermoeden. Zelfs met pruik lijk ik nog niet zo op Angelina Jolie, helaas.

Wie straalt het hardst?

Ik ben alweer aan de derde week van mijn bestralingen bezig. De tijd gaat ontzettend snel!

De eerste twee weken merkte ik er niets van, pas sinds gisteren voelt mijn borst wat gevoelig aan.

Van het bestralen zelf merk je helemaal niks. Je ligt op een tafel met allemaal steunen: onder je hoofd, onder je knieën, onder je armen, die boven je hoofd liggen. Ze leggen je eerst helemaal goed, zeg maar waterpas. Daarvoor gebruiken ze de tattoeage punten die eerder gezet waren.

De ene keer lig ik meteen goed, de andere keer moet er nog wat geschoven worden. Als het apparaat goed is ingesteld verdwijnt iedereen uit de kamer (behalve ik natuurlijk) en begint het bestralen. Het duurt ongeveer 30 seconden, je ziet of voelt er niets van. Je hoort alleen een piep. Na die 30 seconden draait het apparaat, kijken ze of alles nog goed is en begint het bestralen vanaf de andere kant.

Ik vind het helemaal niet vervelend om elke dag naar het ziekenhuis te moeten. Het is soms zelfs gezellig! Je ziet bijna altijd dezelfde mensen die aan het werk zijn en er gaan ook vaak genoeg gezellige mensen met me mee.

Wel merk ik dat ik alweer wat vermoeider begin te worden. Nou zou dat ook goed kunnen doordat ik weer thuis ben en dus ook meer doe.

Het lijkt af en toe ook een ander soort vermoeidheid, ik heb dan gewoon nergens zin in. Geen zin om de telefoon op te nemen, om op mijn site te schrijven, om mail te beantwoorden. Volgens het boekje is dat een veel voorkomend verschijnsel. Leef ik ook eens een keer volgens het boekje, hihi.

Vorige week ben ik ook een paar dagen ziek geweest, een flinke verkoudheid. Mijn weerstand gaat er toch weer aan. Een duidelijke waarschuwing dus dat ik het weer wat rustiger aan moet gaan doen.

Met mijn huis gaat het goed, het staat er nog. Af en toe ga ik eens kijken of er wonder boven wonder een kolonie kabouters aan het werk is gegaan, maar helaas. Tot nu toe heeft mijn vader er een groot deel van de tegels uitgesloopt. Veel zijn we er nog niet bezig geweest, maar daar hebben we dan ook geen tijd voor. Aan de ene kant is het wel heel erg fijn dat het zo relaxed gaat, maar aan de andere kant heb ik zo’n behoefte aan mijn eigen plekje! Ik kijk zo naar het moment uit dat het af is en ik er lekker woon. Maar dat duurt nog wel een hele tijd, helaas.

Mijn haar groeit hard. Tenminste, lang niet hard genoeg natuurlijk, maar elke dag zie je wel dat het weer wat langer is geworden. Het is in ieder geval donker. Ik kan nog niet duidelijk zeggen of het nou krullen worden. Ik ga het maar wassen met krulshampoo, afdwingen!

Met hardlopen ben ik overigens weer gestopt. Ik vond het wel erg leuk, maar het was iets teveel van het goede. Ik bouw volgens het ziekenhuis nu toch nog geen conditie op en mijn borst gaat pijn doen door het lopen. Na het bestralen ga ik weer beginnen.

Het nieuwe schooljaar is deze week ook weer begonnen. Wel raar hoor! Ik probeer nu al af en toe even naar mijn nieuwe school te gaan, mijn collega’s leren kennen. Ik durf het nog niet aan om weer aan het werk te gaan, dat zal nog wel even duren helaas. Maar aan de andere kant bevalt deze vakantie me ook best hoor…

Waar ik me nu nog het meeste zorgen om maak is dat het wel lijkt alsof ik besmettelijk ben… De een na de ander om me heen moet voor controle. Hou daar eens mee op!!

Koos is overigens vandaag geopereerd, we hebben net gehoord dat de operatie goed is verlopen. Sterkte met opknappen Koos, en veel plezier met Ernie!

Ra ra ra, wie ben ik ik... Stoere Sam!!!

Daar ben ik weer! Terug van een bijna 4 weken durende vakantie. Ik weet niet waar ik moet beginnen met vertellen.

Het was heerlijk. De afgelopen periode vloog mijn leven als een razende voorbij, ik leefde in een 3 wekelijkse cyclus. Ik was bang dat de vakantie ook snel voorbij zou zijn, maar dat was gelukkig niet zo.

Het was even heerlijk tot rust komen. Even niks meer hoeven en moeten of niet meer mogen, gewoon weer lekker zelf mijn leven leiden. Opknappen ging snel, de eerste dagen kwam ik de strandovergang echt niet over, de laatste dagen rende ik iedereen voorbij. (Iedereen die stil stond dan, maar dat zeggen we er niet bij hihi)

Het zijn ontzettend gezellige weken geweest, er kwamen heel veel leuke mensen langs. Iedereen ontzettend bedankt voor de gezelligheid, ik heb echt super genoten!

Ik heb me even helemaal nergens druk om proberen te maken, zoals bijvoorbeeld om vriendschappen die niet bleken te zijn wat ze waren. Dat ging me redelijk af.

Doordat ik nu echt even tijd had om zelf mijn leven te leven kreeg ik ook alles wat meer op een rijtje. Alhoewel ik, zoals voorspeld, nu wel ook ineens ging overzien wat er nu in godsnaam allemaal met me gebeurd is. Dat besef is ook wel even goed geweest, ook weer een deel van de verwerking.

En dan was daar natuurlijk de Kleine Arena. Vanaf het begin van de afgelopen periode heb ik voor ogen gehad dat ik daar graag in wilde spelen. Er kon nog een hoop misgaan, kuren die uitgesteld moesten worden, bestralingen die juist niet uitgesteld mochten worden…

Maar het is me gelukt, de laatste 3 weken kon ik meespelen. En het was echt een topjaar! Ik speelde een heerlijk karakter, Stoere Sam. Een ondeugend meisje dat later graag piraat wil worden. Ik kon me ontzettend uitleven en ik barstte op die momenten soms van de energie. Je krijgt zo’n kick van de Arena!

Ook het feit dat ik eindelijk eens iets nuttigs kon doen, ergens mee bezig zijn.

Veel heb ik deze vakantie niet gedaan eigenlijk. Aan het eind van de middag Kleine Arena-vergadering en spelen, ‘s avonds nog even naar de kroeg, overdag heel veel slapen. Op het strand of in mijn tent, heel af en toe met de regen lekker op het doek. Soms ook lekker een terrasje pakken en natuurlijk heel veel spelen met de kids van Vicky. Mijn broodnodige vitamine k (van kids) heb ik weer opgehaald, het zijn ook allemaal zulke leuke kids! Maar ja wat wil je met zo’n geweldige oppas.

Ik kan er nog wel veel meer woorden voor gebruiken, maar ik kan het ook gewoon kort samenvatten:
Het was heerlijk. Een broodnodige vakantie, waar ik mijn accu weer helemaal heb opgeladen. Zelfs de reserve accu zit weer helemaal vol, dus ik kan er weer hard tegenaan.

Ik zie niet echt op tegen de bestralingsperiode die morgen begint. Ik ben er helemaal klaar voor! En vanaf nu lekker aan de slag in mijn huisje, daar heb ik onwijs veel zin in! Als er nog mensen willen rijden naar de bestralingen of willen klussen, graag. Lijkt me erg gezellig.

De thuiskomst vandaag was nogal heftig. Daarover in het volgende berichtje meer…

En zo varen we lachend, de zon tegemoet!

Vandaag vertrok ik met grijze wolken en af en toe flinke regenbuien richting Vlieland.

In Harlingen was het noodweer, maar eenmaal op de boot bij Robert zagen we in de verte al wat zonnestralen door de wolken komen. Robert zei al: “Let maar op, op Vlie schijnt gewoon de zon!” En inderdaad! Mijn fijne eilandje lag in de stralende zon, met een grote krans van donkere wolken eromheen. Heel bijzonder om te zien.

Een situatie ook die precies mijn leven op dit moment schetst: Een boel donkere wolken met af en toe een fikse regenbui, maar in de verte schijnt de zon.

De afgelopen kuur is weer helemaal achter de rug. Het begon vrij zwaar, zoals in het stukje van mijn vader al te lezen was. Ik zag het ook echt even helemaal niet meer zitten. Het ziek zijn met alle beperkingen die daarbij horen, ik was het zo verschrikkelijk zat en ik voelde me echt beroerd. Maar gelukkig krabbelde ik na de eerste vervelende dagen bijzonder snel weer op, en was de kuur uiteindelijk één van de minst zware.

Het is erg fijn dat ik zo ben ingesteld dat ik de postieve momenten erg goed kan onthouden, maar de rotmomenten vrij snel weer ben vergeten. Als ik er middenin zit is het afzien, maar achteraf valt het dan wel weer mee.

Maandag moest ik naar het ziekenhuis voor een intake gesprek over de komende periode: de bestralingen. Ik had zelf in gedachten dat ik eerst lekker op vakantie zou gaan en dan eind augustus zou starten. Eerst even lekker bijtanken. En niet alleen ik, maar ook mijn ouders zijn daar hard aan toe.

Nu bleek in dat gesprek dat ik 3 tot 4 weken na mijn laatste chemo al moest beginnen. Dat was even schrikken! Dat zou dus geen Kleine Arena worden, en maar kort op Vlie.

En wat doe je dan… Ik mag natuurlijk zelf de beslissing uiteindelijk nemen wanneer ik wil beginnen, maar ga je tegen iemand in die er zijn vak van heeft gemaakt? Ik heb er zelf ook altijd een hekel aan als ouders proberen mijn manier van lesgeven te beïnvloeden.

En waarom zou je gaan discussieren over zoiets onbenulligs als vakantie terwijl je met kanker te maken hebt??

Maar zo onbenullig is die vakantie voor mij niet, ik heb het echt heel erg nodig om weer even op kracht te komen. Er zit een lichamelijke kant en een geestelijke kant aan deze ziekte, ik denk zeker dat het tot nu toe zo goed gaat doordat het geestelijk ook goed met me gaat.

Ik kan nog altijd de zon in de verte zien, zeker met mijn huisje in het vooruitzicht. Maar het wordt echt steeds zwaarder en alle bijkomende dingen beginnen me af en toe best op te breken.

Het constante vergeten van dingen bijvoorbeeld, ik kan soms niet eens meer op de namen van heel normale voorwerpen komen. Het niet meer goed kunnen volgen van gesprekken, omdat ik zo snel afgeleid ben. Het gewoon een uur later alweer vergeten wat iemand heeft verteld. De vermoeidheid, ik word er erg chagerijnig van om te merken dat ik de conditie heb van schildpad die aan een springveer vast zit. Ik wil wel veel maar ik kan het allemaal niet. Mijn geur en smaak die anders zijn. De irriterende wondjes aan mijn slijmvliezen.

Allemaal hele kleine dingetjes waar ik ook helemaal niet over wil zeuren, maar alles bijelkaar zorgt het er wel voor dat ik het redelijk zat begin te worden.

Het is ook gewoon een heel vervelend idee dat je een gezond lichaam, stelselmatig aan het afbreken bent. Ben ik net weer een kleine beetje opgeknapt van die chemische troep, komt de volgende lading gif alweer binnen. Een beetje dweilen-met-de-kraan-open idee.

Maar… Het einde is zo dichtbij! Ik hoef er nog maar één! En het maakt me echt geen ruk uit hoe zwaar die zal zijn, het is de laatste! Elke minuut is de laatste minuut, elke druppel is de laatste druppel. En de emmer loopt lekker niet over, want het gevoel van overwinning komt al naar boven. Ik hoor Lee Towers al zingen! “You’ll never walk alone!!” En dat doe ik zeker niet, jullie zijn allemaal echt super supporters!!

Maar, terug naar de bestralingen: Na overleg met dokter v/d Bosch en met Carla die dezelfde beslissing moest nemen, heb ik besloten dat ik toch lekker op vakantie ga en mijn bestralingen 1 á 2 weken uitstel.
(klik op Carla’s naam voor haar site. Zij loopt 3 dagen voor met haar chemo’s op mij, wel interessant misschien om te zien hoe een ander het ervaart.)

Als er al kankercellen in mijn lichaam achtergebleven waren zitten die nu echt te bibberen in een hoekje na al dat chemische geweld. Die komen daar echt zo snel nog niet uit! Ik geloof ook niet dat het uitstellen veel kwaad kan.

Ik heb tot nu toe het geluk gehad dat al mijn kuren door konden gaan, voor hetzelfde geld was één van de kuren uitgesteld en begon ik dus sowieso later met bestralen. Nou moet je natuurlijk altijd van het optimale genezingsproces uitgaan, maar toch. Ik sta er helemaal achter. Dus gewoon lekker vakantie en hopelijk Kleine Arena dit jaar!

Nu eerst weer lekker een weekje bijtanken, zodat die laatste kuur er ook nog wel even bij kan. Nothing can beat me!

Ik ben er weer klaar voor!

Gisteren ben ik weer voor mijn drie wekelijkse APK keuring naar het ziekenhuis geweest. Het kostte wat moeite, mijn aderen kwamen in opstand. Ze weigeren informatie over mijn bloed los te laten. De vorige keer ging mijn infuus er ook pas de derde keer in, nu ging het bloedprikken dus ook al niet lekker. Jammer, maar helaas vrij weinig aan te doen.

Ik moest even terugdenken aan een paar maanden geleden. Als je me toen had verteld dat ik bloed moest laten prikken, had ik drie dagen in de zenuwen gezeten. En nu is het gewoon even drie tellen de andere kant op kijken. Maar of ik er nou zenuwachtig voor ben of niet, vooral die infuusprikken blijven kl*teprikken!

Mijn bloed was goed. Mijn leucocyten (witte bloedlichaampjes) waren in orde, maar die zouden te laag zijn geweest als ik de Neulasta injectie niet had gehad. Die zit er deze kuur dus weer gewoon bij, beter het zekere voor het onzekere nemen.

Ik heb wat nieuwe medicijnen meegekregen waarmee het beter zal moeten gaan. Hopelijk in ieder geval minder misselijk. Ook was mijn mond de vorige keer helemaal kapot, daar heb ik iets tegen gekregen.

Ik ben er dus weer helemaal klaar voor. Ik heb er nog niet echt over nagedacht, ik laat het maar op me afkomen. Ik hoop in ieder geval dat het geen herhaling van de vorige keer zal worden, maar ook dan kom ik er wel weer doorheen.

Dit weekend geniet ik nog even van mijn ‘goede’ weekend!

De hemel op vlie

De afgelopen dagen zit ik dus weer op Vlie.

Ik heb het idee dat beter worden hier veel sneller gaat dan in de Randstad. Sowieso doe ik hier ook echt iets, lig ik niet alleen maar in bed of op de bank. Het herstellen zal daardoor een stuk sneller gaan.

Ik ben zelfs in de kroeg geweest. Ik zat nog in mijn eerste week, maar voelde me goed. De nacht ervoor had ik ook tot drie uur klaarwakker in mijn bed gelegen, dus ik dacht ‘schijt aan alle regels, op naar de Zeevaert!’

Na lang twijfelen mijn zwarte lange pruik opgezet. Eigenlijk wilde Vicky hem op, die is er mee over de camping gereden. Weten de mensen die ‘s nachts nog steeds nachtmerries hebben van dat rare gedaante ook hoe het zit, hihi!

Maar het was echt gaaf! Ik kreeg echt zoveel complimentjes over mijn ‘haar’, echt supertof. Het deed me echt onwijs goed, ik werd er steeds blijer van. Het was wel even spannend namelijk, normaal gesproken spierwit en kort en dan nu ineens met pikzwart lang haar de kroeg in lopen.
Het was echt een superavond, mensen: Bedankt allemaal!

Afgelopen maandag, een week na mijn eerste kuur, was ik weer even thuis. Een druk dagje! Ik heb namelijk een tijdje geleden een heel leuk koophuisje gezien op de Hoogstraat in Rotterdam, tegenover Frank’s bureau.

Maar ja, kan je wel een huis kopen als je borstkanker hebt? Ik heb in ieder geval tijd genoeg, dus daar lag het niet aan. Na twee hypotheek gesprekken werd duidelijk dat het voor mij niet onmogelijk is een huis te kopen. En na nog een keer het huis gezien te hebben, zag ik het al helemaal zitten!

Ik had er al een optie op willen nemen, maar iemand was me nét een half uurtje voor. Balen! Diegene had tot maandag de tijd om te beslissen, en maandag kwart over 5 hadden ze nog niks laten horen. Om half 6 ging het kantoor dicht, dus ik dacht al zeker te weten dat het huis van mij was. Maar helaas, de volgende dag belden ze dat het huis toch verkocht was. Ik baal er nog steeds van! Hopelijk komt er snel een ander huisje…

Die maandag ben ik ook nog in het NKI-AVL ziekenhuis in Amsterdam geweest. Ik was gevraagd om mee te werken aan een informatieve DVD over keuzes rond borstkanker. Ik werd hiervoor geïnterviewd. Het was erg leuk om mee te maken! Ik had van te voren de vragen al doorgekregen. Het was leuk om mijn verhaal voor de camera’s te vertellen. Ik ben erg benieuwd naar het eindresultaat! Als alles goed gaat wordt de DVD ook uitgezonden op pinkribbontv. Ik hou jullie op de hoogte.

Dinsdagochtend vroeg ben ik weer naar Vlie gereden. Het wordt mooi weer, dus tja… Lekker bij Vicky en d’r kids. Ik weet dat het gezien mijn weerstand niet slim is om hier te slapen, maar lekker puh! Hihi. Lichamelijk is het misschien niet goed, geestelijk wel en dat vind ik ook erg belangrijk.

Dinsdagavond vertrokken we nietsvermoedend naar de Bolder, het restaurant/café op de camping om wat te gaan eten. We dachten heel even dat we in de hemel aangekomen waren… Het hele terras zat vol met mannen!! Brede, gespierde, stoere mannen!!! De ME Friesland had het jaarlijkse trainingskamp op Vlie. Goh, wat vervelend…

Helaas waren ze allemaal eigenlijk te oud om echt interessant te zijn, maar leuk was het wel. Helemaal toen Maaike, Vicky en ik met een groepje aan de praat raakten bij de open haard. Ze waren stuk voor stuk, zonder dat ze me irritant probeerden te versieren, vol lof en complimentjes over hoe ik eruit zag met mijn hoofddoekje en later met mijn kale koppie.

Omdat ik één van hen was zo als GI Jane, heb ik mijn hoofddoekje nog omgeruild voor een echte mobiele eenheid pet, vet! Veel te laat voor een doordeweekse dag gingen we naar ons bedje. Allemaal alleen, ja!

Ik heb heerlijk geslapen, het was echt een super gezellige avond, die heel goed was voor mijn zelfvertrouwen. Ook zonder haar blijft iedereen me mooi vinden, toch wel erg fijn om te horen. Bedankt mannen! Tot van de zomer, of volgend jaar!

Vandaag heb ik de hele dag nagenoten van gister, lekker in de zon in de tuin bij Vick. Kindjes om me heen, boekje lezen, heerlijk! Ik dacht vanmorgen dat ik wel een half uurtje zonder zonnebrand in de zon kon, ik zie een beetje grauw van de chemo, een beetje bijbruinen kan geen kwaad.

Na 10 minuten stond mijn shirtje al op mijn lijf en werd ik rood! Normaal gesproken verbrand ik zelden, en smeer ik me ook nooit in. Dat moet nu dus wel… Meteen maar factor 30 er op gesmeerd en niet meer vol in de zon. Toch zie ik er gelukkig al wel weer wat gezonder uit.

Mijn hoofd begint nu echt glimmend kaal te worden. Vicky heeft vanmiddag met het babyborsteltje van Juultje een boel stekeltjes van mijn hoofd geveegd. Lekker hoor!

Ik blijf hier nog tot 1 juni. Het komende weekend komen Frank en Dianne een weekendje, en ook mijn ouders en Renee zijn er weer. Gezellig Frank’s verjaardag zaterdag vieren!

Je ziet, die paar slechte dagen ben ik alweer vergeten. Nog drie keer te gaan, ik zie er al wat meer tegenop maar het moet lukken!