Er is er één jarig hoera, hoera, dat kun je wel zien dat ben IK IK IK IK!!!

Yeah! 26!!

Na 2 weken ultiem genieten op Vlie, staat er nu een feestweekend voor de deur. Heerlijk, ik heb er zin in!

En zo om 2 minuten over 12 op mijn verjaardag wil ik nog maar eens zeggen:

What doesn’t kill you, makes you stronger!

Zie jullie dit weekend?
Voor nu: weltrusten!

Me siente muy bien!

Oftewel, ik voel me goed!
Terwijl ik mijn tas aan het inpakken ben voor Spanje, toch nog even een stukje.

De laatste tijd ben ik alleen maar leuke dingen aan het doen.
Ik had er wat moeite mee dat ik nog niet mocht gaan werken, maar ik moet zeggen dat ik nu ook wel kan genieten van mijn vrije tijd.
Ik heb me er bij neergelegd dat het nog even niet kan.
En, belangrijker nog, ik heb ook wel ervaren dat het nog niet kan.

Mijn artsen hadden weer gelijk, de echte verwerking begint pas als je klaar bent met behandelen.
Voor ‘het zwarte gat’ ben ik nog steeds niet bang, mocht ik aan die rand staan dan heb ik genoeg puin verzameld om dat er in te flikkeren, zodat ik over een rechte weg door kan lopen.

Maar ik merk wel dat mijn leven echt niet meer hetzelfde is als voordat ik ziek werd. Ik ben klaar, maar zo voelt het niet!
Je zou zeggen alle behandelingen zijn achter de rug, nu weer terug naar het gewone leven, maar dat leven is niet zo gewoon meer.

Het is een heel dubbel gevoel, aan de ene kant lees en hoor ik elke dag verhalen die zoveel heftiger zijn dan het mijne, aan de andere kant zie ik mensen die zich druk maken om dingen waarvan ik denk… tja!

Het is niet meer allemaal hetzelfde, ik kan niet terug naar mijn gewone leven. Ik merk met veel dingen dat ik veranderd ben, dat ik anders tegen dingen aankijk. In veel situaties is dat positief, soms is het even wennen. Ik moet gewoon even opnieuw mijn draai zien te vinden.
Dat gaat goed, maar dat is niet in één dag gedaan. Ik voel me in ieder geval rustig, ben nog steeds aan het genieten van alles.
Het zal straks ook sneller gaan als ik lekker in mijn eigen huisje zit. Dat zal niet voor de jaarwisseling zijn, maar het schiet wel al op! De leuke dingen gaan nu komen, gisteren heb ik bijvoorbeeld de tegels voor mijn badkamer en toilet uitgezocht.

Verder ben ik dus voornamelijk bezig met leuke dingen, zoals ik eerder al zei.
Vorige week ben ik in tapasbar de Dijk gaan eten met alle meiden van de keek. Ontzettend gezellig en lekker! We hebben erg gelachen, vooral toen Loes en ik gingen proberen hoe krullen bij mij staan. Ook waren er een paar traantjes.
Ik heb een lekkere fles Cava gekregen van de eigenaar, top!

De afgelopen weekenden heb ik ook weer lekker feest gevierd, eerst op Vlie en vorig weekend in Rotterdam. Erg gelachen! Ik ben blij dat ik weer lekker op stap kan. Alleen mijn voetje nog beter, dan kan ik ook weer lekker uit mijn dak gaan op de dansvloer.

Eind november start ik waarschijnlijk met een revalidatiecursus, Herstel en Balans. Eerst werd dat niet vergoed door mijn verzekering, maar dat blijkt nu gelukkig wel zo te zijn!
Het is de bedoeling dat ik straks 2/3 keer in de week ga trainen onder begeleiding van fysiotherapeuten.
Dan zal het hopelijk snel gedaan zijn met mijn vermoeidheid en is mijn conditie weer zo dat ik alles kan doen wat ik wil, en niet meer rekening hoef te houden met dat ik nog op halve krachten loop.

Ook horen er gesprekken met psychotherapeuten en lotgenoten bij deze cursus. Daar ben ik wel benieuwd naar, omdat ik merk dat ik toch wel veel jonger ben dan de meeste lotgenoten. De thema’s zijn bijvoorbeeld, hoe vertel ik dingen aan mijn man en kinderen. Ik ben vooral benieuwd hoe en wanneer ik het vertel als ik een nieuw iemand ontmoet. Ik merk dat ik toch met andere dingen zit dan de meeste vrouwen, omdat ik in zo’n andere situatie zit.

Deze maand heb ik een intakegesprek om te kijken of het echt iets voor mij is. Ik heb er wel zin in, in ieder geval!

Nu ben ik dus bezig met mijn tas inpakken, want zaterdag ga ik naar Spanje! Ik heb zo’n zin om Jonathan weer te zien, om te zien wat hij daar doet en om lekker van alles te gaan genieten.
Nog 3 nachtjes slapen, en als ik nu snel naar bed ga zijn het er nog maar 2.
Dus… Buenos noches, beso!

Kijken wie het langst kan stralen, ik denk dat ik win!

Ik ben klaaaaar!!!
Vanmorgen heb ik mijn laatste dosis straaltjes opgehaald.

Vanaf nu:

• Niet meer elke dag naar het ziekenhuis.
• Niet meer verplicht luisteren naar alle doemverhalen in de wachtkamer. (Mensen, serieus, het is geen spelletje ‘wie heeft het ‘t ergst’. Zonde van je energie en hoogst irritant.)
• Niet meer op een kleurplaat lijken met al die lijnen.
• Niet meer voorzichtig douchen en afdrogen.
• Niet meer de hele dag onder de talkpoeder zitten.
• Gewoon niet meer niet meer niet meer niet meer!!!

Mijn borst heeft het redelijk goed volgehouden. Het is nog even spannend of mijn huid heel blijft, want de straling zeurt nog ongeveer 2 weken door. Voor de zekerheid dus toch nog even brandzalf meegekregen. Bij de apotheek kreeg ik ook nog een hele pot creme mee, omdat ik dat wel kon gebruiken. Zo lief!

En, nog iets heel leuks… Mamma en ik hebben een saunadag gekregen! Daar kon je je voor opgeven via de stichting Samen Sterk Tegen Kanker, en die hebben wij dus gekregen! Een dagje naar Thermae 2000 in Valkenburg, zooo lekker.

Toen ik me opgaf en een motivatie schreef, voelde dat een beetje als liegen, maar dat is natuurlijk onzin. Het is gewoon allemaal waar, we hebben het hartstikke verdiend. Zo zie je, kanker heeft zo zijn voordelen!

Voor andere (ex-)kanker patiënten die dit lezen, kijk eens op samensterktegenkanker.nl. Ook mensen die juist willen sponsoren, neem eens een kijkje. Een geweldig initiatief!

Met mijn voet gaat het ook iets beter. Ik kan al een klein beetje lopen (Lees strompelen). Als je lievelingskleur blauw is moet je maar eens naar mijn voet komen kijken, ik heb verschillende tinten in de aanbieding.

Daarnet heb ik lekker gebak gegeten met Pappa (O nee, die is meteen naar zijn werk gegaan, die had natuurlijk helemaal geen tijd voor gebak…) Corien en oma. Onder het toeziend oog van een enorme bos zonnebloemen. Voor elke bestraling één. Tweeënderdtig dus, en eentje extra voor de goede afloop. Ze zijn echt ontzettend mooi en vrolijk! Ze stonden me voor de deur toe te stralen toen we thuiskwamen.

Ik dacht nog, jammer! Hebben we Corien net gemist! Maar toen over de bos heen geklommen waren naar binnen, bleken ze prima inbrekers te zijn, hihi. Dankjewel!

En vanavond… Knalt de champagne! Kom maar een glaasje halen hoor!

Verhuisdozen en chocoladecake...

De afgelopen dagen heb ik een boel leuke dingen gedaan. Ik had ook een weer prima week, ik voelde me goed. Wel merk ik dat de vermoeidheid nu toch niet meer helemaal weggaat, zoals eerdere kuren wel zo was. het wordt nu natuurlijk ook steeds zwaarder.

Woensdagavond ben ik sinds lange tijd weer op school geweest. Er was een ouderbedankavond voor alle hulpouders die dit jaar actief zijn geweest op school. Ook waren er een boel collega’s. Ik vond het wel een beetje eng, ze hadden mij nog niet gezien met pruik.

Het was uiteindelijk echt supergezellig. Ik besefte wel dat ik het werken toch mis. Ik ben er echt al zo uit! Ook de lol met collega’s mis ik heel erg, al heb ik dat weer redelijk ingehaald toen iedereen deze avond jumples kreeg, hahaha!

Vrijdag ben ik weer eens in mijn klas geweest. Ook dat was erg gezellig. Het was fijn om te merken dat ze me echt wel missen, ze zijn me na ruim drie maanden nog niet vergeten!
Weer even kletsen met vooral mijn meiden deed me erg goed. Ik ben weer helemaal op de hoogte!

Ik heb nog een Juf Marloes Verwenpakket gekregen, zoals jullie in de reactie van Joy op mijn vorige bericht al hebben gelezen. Erg lekker hoor Joy! De chocola is natuurlijk al lang op!

Vrijdagavond was er bij Sanne een Kleine Arena vergadering. Met een beetje geluk kan ik dit jaar nog een paar weekjes meespelen. Ik hoop het wel, want van het spelen krijg ik ook wel weer een boel energie. En het is nu eenmaal verslavend. Het lijkt weer een heel leuk seizoen te gaan worden!

(Voor de mensen die niet weten wat Kleine Arena is:
De Kleine Arena is een duinpan net buiten kampeerterrein Stortemelk op Vlieland, waar elke avond van maandag t/m donderdag een avondverhaal wordt gespeeld voor de kinderen, maar ook een beetje voor de pappa’s en mamma’s. Gemiddeld komen er zo’n 400 kinderen en ouders! De spelers van de Kleine Arena zijn op het eiland dan ook best een beetje plaatselijke beroemdheden.)

Vandaag heb ik in 2,5 uur tijd mijn hele huis ingepakt. Samen met Jacqueline, Karin en mamma, girlpower!!
Het is toch wel raar om zo in mijn huisje bezig te zijn. Het is nog zo mooi! Dat komt dan ook wel omdat de verf nog maar net droog is… Ik heb er maar heel kort gewoond, dus eigenlijk is het heel zonde. Maar, mijn nieuwe huis wordt gewoon nog veel mooier. Zeker nu Jopie het gaat opknappen!

Vanavond hebben we lekker pizza gegeten. Ik mocht mijn galgenmaal uitkiezen, hihi. Daarna volgde er nog een heel lekker toetje! We waren net klaar met eten toen de bel ging. Toen ik open deed stond Joeri, een kind uit mijn klas, voor de deur met zijn vader. Hij had vrijdag op school al gezegd dat hij graag een cake had willen bakken, maarja die kon hij niet opsturen.
Dus kwam hij hem maar brengen! Een heerlijke cake met chocola eroverheen, nog helemaal warm! Hij was echt heerlijk, en zo lief!
Zelfs na een hele pizza kon er nog wel een stukje cake in. En voor vanavond heb ik lekker nog een stukje. Als jullie op school eens wat anders willen eten in de pauze dan moeten jullie het maar aan Joeri vragen dus!

Zometeen ga ik met Jonathan en Renee naar Shrek3. Lekker even heel hard lachen hoop ik. En proberen niet te denken aan morgen… Als ik aan het infuus denk lopen de rillingen alweer over mijn rug. Ik heb wel goede hoop dat het niet zo zwaar wordt als de vorige keer, dit keer heb ik dan ook geen overdosis aan medicijnen zoals de vorige keer wel zo bleek te zijn…

Het gaat weer even een rotweekje worden, hopelijk gaat de tijd snel voorbij. Maar, over een week kan ik wel zeggen dat ik er nog maar één te gaan heb!!

Achter de wolken schijnt de zon!

Gelukkig volgt er na elke kloteperiode ook weer een betere.
al duurde het deze keer wel lang voordat de lijn weer omhoog ging!

Wat een rotperiode was deze chemo, zeg. De eerste twee kuren was ik vrij snel weer helemaal de oude, bij deze laatste kuur kan ik eigenlijk pas sinds een paar dagen zeggen dat het weer helemaal OK gaat.

De afgelopen week had ik het ook helemaal gehad met ziek zijn. Als je me toen gevraagd had hoe het ging had ik gezegd dat ik ermee wilde stoppen. Ik ben dan al wel over de helft, die laatste twee kuren zijn er toch twee teveel.

Nu ben ik er weer zo goed als klaar voor. Natuurlijk sta ik nog steeds niet te springen, maar ik ben er in ieder geval zeker van dat ik het weer aan kan. En ik heb natuurlijk ook niks te willen, het moet gewoon! Gelukkig weet ik heel goed waar ik het voor doe.

Vandaag ben ik in het ziekenhuis geweest. Mijn bloed was weer in orde. Mijn kuur maandag gaat dus gewoon door.

En daar mag ik blij mee zijn, want ik spreek steeds meer lotgenoten bij wie er vervelende bijwerkingen zijn opgetreden, die in het ziekenhuis hebben gelegen na een kuur bijvoorbeeld.
Dat is me tot nu toe allemaal bespaard gebleven! Ondanks dat ik niet heel braaf ben met het volgen van alle voorschriften… Sorry dokter v/d Bosch! Maar het is voor mij echt onmogelijk om die enorme rij onweerstaanbare mannen niet te zoenen hoor! Hihi!

Maar de komende kuur zal ik wel wat meer op moeten letten, aangezien mijn weerstand steeds lager wordt. Dus vanaf nu geen handen en zoenen meer, dan weten jullie dat! En mensen die verkouden zijn of wat dan ook hebben, blijf uit mijn buurt of laat het me even weten! Ik ben er nu bijna, vier van de vijf kuren mochten gewoon doorgaan en ik hoop de laatste ook.

Verder ben ik de afgelopen week druk bezig geweest met mijn huis! Ik ben er echt zo verschrikkelijk blij mee! Echt alles eraan is perfect! Het is ook echt heerlijk om eens met iets anders bezig te zijn dan kanker. Lekker keukens plannen, inrichtingen bedenken. Het gaat allemaal lekker op m’n gemakje zodat ik me er niet druk over hoef te maken. Ik zie wel wanneer ik er in kan. In principe krijg ik 1 augustus de sleutel, maar als het een beetje meezit al eerder.

Dan ben ik dus klaar met mijn chemokuren. Ik ga wel gewoon de maand augustus lekker naar Vlieland, vakantie vieren. En als het meezit een paar weekjes Kleine Arena meepakken!

Als in september mijn bestralingen beginnen ga ik ook meteen lekker klussen. Dus… Wie er in september nog een gaatje vrij heeft in zijn agenda!?

Ik zal het allemaal heel rustig en met veel hulp moeten gaan doen, want ik merk dat mijn energielevel niet meer op het oude peil terugkomt, ook niet in deze derde en dus goede week. Ik moet de dingen die ik doe goed plannen, dat is soms wel erg frustrerend. Ik merk van die vermoeidheid ook dat ik me moeilijker kan concentreren. Ik weet nog wel dat iemand de vorige dag wat tegen me gezegd heeft, maar wát…

Dus belangrijke dingen die je aan me kwijt wilt graag even schriftelijk in drievoud inleveren!

Het komende weekend ga ik mijn huisje hier in Ridderkerk in dozen verpakken. Maar eerst morgen nog even langs mijn klasje!

Weer gif in mijn lijf! Hopelijk niet in de grond van mijn nieuwe huis...

Ik heb mijn portie gif weer binnen! Het prikken ging dit keer in één keer goed, dat was erg fijn. Naast me kwam een mevrouw bij wie zelfs de anesthesist die erbij werd gehaald drie keer misprikte. Het kan dus allemaal nog erger.

Daarna hadden we een afspraak bij Dokter Collee, voor het erfelijkheidsonderzoek. Zij heeft onze stamboom uitgetekend, en gekeken naar de relevantie van zo’n erfelijkheidsonderzoek. Gezien mijn extreem jonge leeftijd, en gezien het feit dat (tante) Corien ook erg jong was en zelfs twee keer borstkanker heeft gekregen, vindt ze het een goed plan om DNA onderzoek te gaan doen.

We hebben gepraat over de gevolgen hiervan, waarom zou je het willen of niet willen weten? Ik zou het zelf wel willen weten, is de kans aanwezig dat het weer terugkomt? Maar dan komt een behoorlijk zware beslissing, ga ik preventief mijn borsten en/of eierstokken verwijderen?

Een hoop vragen dus, ook voor de rest van de familie natuurlijk. De komende maanden gaan we daar eens goed over nadenken.

En dan het beste nieuws van de dag: Ik heb zeer waarschijnlijk een huis!!! Ik had een paar stukjes geleden al geschreven dat ik een leuk huisje gezien had. Daar was ik toen net te laat voor. Maar… Het geluk probeert duidelijk iets goed te maken met me!

Die kopers hebben het blijkbaar afgezegd en toen was de beurt aan mij. Vandaag, tussen de verschillende infuuszakjes door, ben ik aan het onderhandelen geweest en uiteindelijk tot een heel goed bod gekomen. Het huis is onder voorwaarde dat ik de financiën rondkrijg, van mij!!!

Spannend spannend… Als alles volgens plan verloopt krijg ik 1 augustus de sleutel. Zet maar vast in je agenda, hihi!

Eerst deze chemo nog maar even door zien te komen. Ik heb er goede hoop op dat het een herhaling van de eerste keer gaat worden, niet van de tweede keer. Ik heb nu andere medicijnen gekregen die beter zouden moeten helpen en ik voel me al wat beter. Wat wil je met zulk nieuws!

Zeg nee tegen bobbeltjes!

Zondag 15 april, de Fortis marathon Rotterdam. Heerlijk weer, voor de toeschouwers dan. Ik stond lekker in de wind op de Erasmusbrug, te genieten van de gezelligheid en de zon.

Ineens doemde er halverwege de brug een ontzettend mooi shirt op. “Zeg nee tegen bobbeltjes! www.marloeshartman.nl”
Iedereen werd even stil om vervolgens in een luid gejuich uit te barsten, wat een geweldig initiatief van deze knappe loper!

Ok, dat laatste was wat overdreven, maar het gevoel was hetzelfde. Wat was ik trots op mijn buurbroertje!

Hij heeft de marathon aan mij opgedragen, om symbolische de strijd met mij aan te gaan. En hij heeft hem uitgelopen!! Topatleten haakten af, de marathon werd verkort en uiteindelijk afgelast, maar hij liep de volle 42 kilometer uit. 4 uur en 7 minuten heeft hij erover gedaan. 4 uur lopen in bijna 30 graden. 4 minuten zou voor mij al te veel zijn!

Nu hij de finish gehaald heeft, is het natuurlijk vrij duidelijk dat ik hem ook ga halen. Het zal af en toe veel te heet zijn, heel af en toe zal ik er wel even helemaal geen zin meer in hebben, maar met zoveel supporters langs de lijn komt het zeker goed en zal ook voor mij de overwinning zoet zijn.

Tim, je bent een topper! Zie je bij de finish!

(Ik kwam trouwens ook nog een bekende van de halve marathon op Vlieland tegen, ene Wim Schildpad Hartman. Dit jaar schrijf ik je dus in voor de halve marathon en niet voor de 10 kilometer! Super gedaan trouwens ook. Had je wel door dat je speciaal Vlielands water van me hebt gekregen?)

Positivity!!

Hallo lieve mensen! Het gaat nog steeds super!

Ik heb de afgelopen dagen na liggen denken over hoe goed het allemaal gaat de laatste tijd. Vanaf het moment van het slechte nieuws bekeken dan. Ik heb er veel over nagedacht, waarom voel ik me nou zo goed, moet ik me nou niet heel erg rot voelen? Ik voel me namelijk echt goed. Ik heb alle vertrouwen van de wereld dat het ook allemaal goed komt. En dat jullie dat allemaal ook hebben, voelt goed. Natuurlijk zeggen jullie toch niet tegen me: “Nou Marloes, ik heb er echt een ontzettend slecht gevoel over!” Maar toch…

Zelfs mijn vader zei gister dat het leek of alles met een sisser af zou gaan lopen. En dat zegt heel wat als hij zoiets zegt, hihi!
Natuurlijk vergeten we niet dat er nog heel veel wacht, chemotherapie is niet niks en dat zal waarschijnlijk het zwaarste van alles gaan worden. Maar toch, het had allemaal zo veel erger kunnen zijn.

Het gaat nog steeds elke dag beter. Ik kan gewoon weer normaal slapen, op mijn zij. Zelfs op de kant van de littekens, en dat is wel heel erg fijn. Ik kan ook bijna alles alweer, heb nog het meeste last van de spieren in mijn arm die ze flink te pakken hebben gehad bij de operatie. Vanavond ga ik zelfs ook alweer eventjes de stad in! Even lekker eruit, als het niet gaat ben ik zo weer thuis. Ik kan nog niet autorijden, gelukkig ‘bobt’ Yvette toch altijd.

Cees van Denzen, woordgoochelaar, heeft ooit eens gezegd:

Het geluk ligt voor het oprapen, maar als je je poot stijf houdt is het moeilijk bukken.

En daar wilde ik mee eindigen!

(Bent u van mening dat bovenstaand artikel onjuist taalgebruik bevat, of verkeerd gebruikte citaten, dan kunt u zich wenden tot de webmaster middels een email: marloeshartman@mac.com)

Feestje!!!!

IK BEN KANKERVRIJ! Haha!

Wat een dag zeg. Het begon al met een slapeloze nacht, ik heb elk uur wel gezien op de klok. Vanmorgen heb ik meteen het ziekenhuis gebeld, of de uitslag er al was. En die was er!

Om 10.50 uur had ik een afspraak bij dokter Plaisier. Om 10.45 uur zaten we in de wachtruimte, daar werd aangegeven dat de wachttijd 45 minuten was… Dat was echt verschrikkelijk! Ik dacht af en toe dat ik flauw zou vallen. De dokter was tussendoor al steeds langs gekomen, die gaf af en toe aanwijzingen dat het wel goed zat. “Het komt goed hoor!” “Jullie mogen wel alvast rustiger ademhalen hoor.” Ik durfde dat niet als goed nieuws te interpreteren, maar eigenlijk kon ik niet anders.

Na meer dan een uur wachten mochten we naar binnen. Gelukkig kregen we dit keer meteen de uitslag, de vorige keer moest ik eerst nog onderzocht worden voordat ze een bom in mijn wereld gooiden. En het was goed! Het belangrijkste: mijn klieren waren schoon, dus niet uitgezaaid; de snijranden waren schoon, dus niet nog een keer geopereerd worden en ook het moedervlekje wat meteen was weggehaald is geen kanker. Heel positief nieuws dus! Ik was zo blij en opgelucht…

Mijn pleisters zijn er afgehaald, het ziet er op zich mooi uit. het is best een groot litteken, ik zie zelf ook wel dat de vorm van mijn borst veranderd is. Er is dan ook best een stuk weg, de tumor had een doorsnede van 2,7 cm, daar snijden ze voor de zekerheid nog 1 á 2 cm omheen. Maar… Ik heb allebei mijn borsten nog! En met een mooie bh zie je er niks van.

Over mooie bh’s gesproken. Gisteren was de presentatie van de nieuwe collectie van Marlies Dekkers. Ik mocht een tijd geleden, als het bobbeltje geen kanker zou zijn, van pappa een BH uitkiezen. Helaas bleek dit bobbeltje toch een monster te zijn, dus geen bh. Maar ik mocht er nu toch één uitkiezen. En dat heb ik gedaan! Ik kan hem nog niet aan; ik heb hem met moeite gepast, maar hij is zo mooi!! Ik hoop echt dat ik hem snel aan kan.

Na het verwijderen van de pleisters hebben we nog even gesproken over het vervolgtraject. Want ondanks deze positieve berichten, ben ik nog steeds wel een kankerpatient en heb ik nog een lange weg te gaan. Ik moet nog steeds rekenen op ruim een half jaar. Ik mag ook voorlopig nog niet gaan werken, ik moet alle aandacht op mezelf richten en ook proberen alleen met mezelf bezig te zijn. Hmm…
Hij waarschuwde ook dat het na dit half jaar nog niet over zal zijn, meestal volgt daarna de psychische verwerking pas. Dan valt al het medeleven en de aandacht van de mensen om je heen weg, want je bent immers weer genezen. Dan moet je je normale leven weer oppakken… Maar, ach, dat is nog zo ver weg! Ik ga nog steeds stap voor stap, het gaat prima zo.

Maandag wordt in het overleg met alle specialisten, ook uit andere ziekenhuizen, besproken hoe het nu verder gaat. Dinsdag heb ik weer een afspraak, dan hoor ik meer. Of er chemotherapie volgt is nog niet helemaal zeker, maar daar moest ik maar wel vanuit gaan. De reeks bestralingen staan sowieso vast.

Nu ben ik vooral erg moe. Al dat wachten met zoveel spanning in je lijf… Maar ik ben echt zo opgelucht en blij! Super bedankt allemaal weer voor het medeleven. Dat er zoveel mensen aan me dachten heeft vast geholpen!

Jullie zijn zo lief!

Het is misschien een rare manier om erachter te komen hoeveel mensen er om je geven, maar het werkt wel, haha! Ik heb het adres van deze site nog niet eens echt aan iedereen doorgegeven, hij is nog niet helemaal af, maar toch al zoveel reacties!

Wat ik me niet besefte is dat ik dan natuurlijk elke keer weer zit te janken bij het lezen van jullie lieve reacties. Maar dat is geen reden dat jullie geen berichtjes meer achter moeten laten hoor, want het doet me zo ontzettend goed! Ik zei net al tegen Sanne dat het een ander soort huilen is, huilen omdat je gelukkig bent.

Want jeetje, nogmaals, al die reacties… Echt zo goed! Ik ben zelf positief, maar dankzij jullie blijf ik dat zeker! Ik heb borstkanker, ik moet de strijd aan, maar er staat wel een heel leger achter me. Geweldig.

Het spijt me dat ik niet op alle berichtjes of telefoontjes reageer. Ik heb er niet altijd zin in, maar vaak ben ik ook druk. Ik wilde jullie met deze site allemaal in ieder geval up-to-date houden, dat werkt blijkbaar. Maar ik ben er, zoals ik nu al wel 100 keer heb gezegd geloof ik, wel heel blij mee. Dus voel je zeker niet bezwaard om me gewoon te blijven bestoken met alle vormen van contact!

Ik hou van jullie!!