Verslag van de operatie.

zo. Eindelijk kan ik mijn armen zo ver bewegen dat ik een beetje normaal kan tikken op mijn laptop! Het is ook hoog tijd voor een verslag van de afgelopen dagen. Inmiddels ben ik thuis en heb ik mijn zusjes kamer en bed geconfiskeerd. Maar laten we bij het begin beginnen!

Maandag 27 september, 7.00 uur. Samen met Berry rijd ik naar het ziekenhuis, waar we om 7.15 moeten zijn en waar mijn ouders voor de deur zouden wachten. Berry weet een snellere weg, rijdt de snelweg op en… file. En dus paniek. Ber ziet al snel in dat het hem niet gaat lukken mij rustig te krijgen en rijdt dus maar met alarmlichten over de vluchtstrook. Zodoende komen we alsnog stipt op tijd aan in het ziekenhuis.

De nachtzuster vangt me op, brengt me naar mijn bed begint aan een aantal checks en uitleg en voor ik het goed en wel door heb mag ik al op mijn bed plaatsnemen om naar de OK gebracht te worden. Heerlijk, zo snel. Geen tijd om me druk te maken dus. Mijn bril mag ik gelukkig ophouden tot ik onder zeil ben.
Op de gang komen we dokter Menke tegen. Ze kwam nog even snel een praatje maken en gedag zeggen. Dat geeft me wel een goed gevoel. In de OK maak ik kennis met de anesthesist en haar assistent. Ook hiermee heb ik een fijn gesprek. Gek genoeg ben ik absoluut niet bang of emotioneel, ik ben eigenlijk gewoon rustig. Eindelijk gaat er gebeuren waar ik al zo lang naar toe aan het leven was. De anesthesist vraagt naar mijn vorige narcoses en ik vertel dat de vorige niet zo fijn was, omdat ik toen redelijk in paniek vertrok en omdat ik iets te vroeg wakker werd, ik had de beademingsslang nog in mijn keel. Ze stelt me gerust en we praten over mijn werk en de aankomende operatie. Ze verteld dat de plastisch chirurg die mij gaat opereren zeer goed werk levert, dat ze in het ziekenhuis allemaal erg blij zijn met haar komst. Natuurlijk zal ze haar collega nooit afvallen, maar toch geeft het me een goed gevoel. Beide artsen (chirurg en plastische) komen even later binnen. Ze vertellen nog eens wat er precies gaat gebeuren en de plastisch chirurg kijkt naar mijn borsten. Ze zegt dat de bestraalde borst er erg goed uit ziet, ook zij verwacht niet dat ze de rugspier nodig heeft. In principe gaat ze dus alleen voor de expanders, ze denkt dat mijn huid er goed genoeg uitziet om te kunnen rekken. Ook is het model van mijn borsten een voordeel, mijn borsten zijn vrij breed en daardoor kan ze ook een brede expander plaatsen, waardoor het vullen makkelijker gaat en het resultaat waarschijnlijk ook mooier wordt.
De beide artsen hebben een goed contact met elkaar en in de hele OK hangt een prettige en vriendelijke sfeer. Zoveel anders dan bij mijn vorige operatie, niet dat het daar vervelend was maar dit is gewoon veel fijner. Het zijn maar kleine dingetjes, maar als je zo relaxt een narcose ingaat, kom je er gewoon ook weer fijn uit! En dat was ook zo.

De operatie heeft uiteindelijk 3 uur geduurd. Ik word wakker op de uitslaapkamer van een vriendelijke zuster die me roept. Ik heb mijn bril al op dus ik kan haar meteen aankijken (het zijn de kleine dingetjes!!) Ze vraagt me hoe het gaat en vertelt me dat ze geen rugspier hebben gebruikt. Ik voel geen pijn en voel me eigenlijk heel goed en ben wakker. Ik mag dan ook meteen terug naar mijn kamer. Papa, mama en Berry zijn er ook al. Ik ben er eigenlijk helemaal bij, niet wazig zoals de vorige keer, ook niet moe. Alsof ik helemaal geen narcose gehad heb!
Niet lang daarna komen de artsen aan mijn bed. Ze vertellen dat alles heel goed is gegaan. Ik heb een heel goede huid, de spier eronder was iets beschadigd door de bestraling maar nog goed genoeg. Ze zijn zelf erg tevreden over het resultaat. Ze hebben de expanders zelfs al iets kunnen vullen. Ze hebben ook nog mijn oude litteken mooier gemaakt. Dat is de vorige keer door een gewone chirurg gedaan, en hoewel ik niet ontevreden was, een plastisch chirurg kan dat natuurlijk veel mooier. Ze hadden dat niet van te voren besproken, maar dachten dat ik het vast niet erg zou vinden. Een extra litteken maakt op dit moment natuurlijk ook helemaal niks uit. En het wordt er straks alleen maar mooier van!
Ook zie ik voor het eerst mijn borsten. Nou ja, borsten… Ik was goed voorbereid op hoe het er in het begin uit zou zien, maar het viel me alles mee! Ik had verwacht dat het bont en blauw zou zijn en in het verband, maar dat was niet zo. De littekens waren afgedekt met doorzichtige pleisters, ze zagen er netjes uit en er zat zelfs al wat volume in. Natuurlijk is het nog niet mooi, maar voor wat er gedaan is wel, en ik weet gelukkig dat het uiteindelijk heel mooi zal worden.
Na al deze geruststellingen voel ik me eigenlijk gewoon heel goed. Ik snap het ook niet helemaal, er was gezegd dat ik zelf pas de dag erna een beetje op aarde zou landen.
Maar ik voel me echt goed, ik ben gewoon helder en wakker, ook niet misselijk. Alsof er niets gebeurd is! Ik mis ook geen stukken en zeg ook geen rare dingen zoals de vorige keer.
Wel moet ik ongelofelijk plassen. Tot drie keer toe hebben ze me op een po gehesen, maar plassen lukt gewoon niet met al die mensen erbij. (ik lag op een zaal met nog twee andere mensen)
Uiteindelijk vraagt een verpleegster of ik naar de wc wil. Als ik het aandurf, dan mag het. Drie verpleegsters gaan met me mee. Eentje met mijn infuuspaal en vier drains, twee verpleegsters ondersteunen me aan weerszijden. Als ik rechtop sta (nou ja, rechtop) merk ik toch wel dat er het een en ander gedaan is en dat ik flink onder de morfine zit. Maar, ik kan naar de wc, en dat is zooo fijn!
Daarna val ik na het inklikken van mijn morfinepomp heerlijk in slaap.
Als ik wakker word zijn Frank, Dianne en Renee er. Weer voel ik me goed, ik heb erg honger maar mag nog niks eten. Logisch, want stel dat ik toch misselijk word en moet spugen, dat zou echt ondraaglijk zijn met een borst die al pijn doet als ik te diep ademhaal.
Ondertussen zijn er ook meer artsen langs geweest, allemaal zijn ze zeer tevreden en complimenteren ze me met mijn huid en het resultaat.
Ik begin wel wat pijn te voelen, maar met 1 klik op mijn morfinepomp is dat zo weer weg. Door de morfine voel ik me wel een beetje raar.
‘s avonds voel ik me goed genoeg om ook Annelies en Nabila langs te laten komen. Annelies krijgt de verpleging zover dat ze me een beschuitje hagelslag mag voeren. Heerlijk!
Daarna komen papa, mama en Berry ook nog, mama voert me papa’s groentesoep en die smaakt me ook zeer goed.
Ook zij gaan weer naar huis, Ber blijft bij me tot ik in slaap val. Maar na een klik op m’n morfinepomp zak ik meteen weg en kan hij bijna nog in dezelfde lift mee naar buiten.

De nacht is wat minder. De eerste 24 uur word ik streng in de gaten gehouden, dan is de kans op nabloedingen en afstoten van de expanders het grootst. Dat betekent dus dat ik om het uur wakker word van een verpleegster die: of een thermometer in mijn oor stopt, of mijn pyama open knoopt om naar het wondgebied te kijken of het doorlopen van mijn drains controleert, of mijn infuuszakken vervangt… Ik lig natuurlijk op mijn rug en kan eigenlijk totaal niet op mijn rug slapen, dus voordat ik elke keer weer in slaap val is er weer flink wat tijd voorbij. Zodoende slaap ik dus steeds maar heel kort. Maar goed je komt in het ziekenhuis ook niet voor je rust, het is ergens goed voor!
Al met al kom ik de eerste 24 uur goed door. De pijn is redelijk te doen, maar van de morfine word ik wel een beetje naar. Ze besluiten om ‘s avonds mijn morfine pomp eraf te halen, zodat ook het infuus eraf kan. Daardoor moest ik ook heel vaak naar de wc en dat is geen pretje! Sowieso is het haast een wereldreis te noemen met al die potten en slangen.