Donderdag en vrijdag, dag 4 en 5.

Donderdagochtend mag ik douchen! Heerlijk die warme stralen over mijn rug, ik knap er echt van op. Ik vind het wel verschrikkelijk dat ik echt helemaal niets kan behalve lopen, ik moet echt overal bij geholpen worden.
Na het douchen mag mijn tweede drain er al uit. De eerste ging er al vrij snel uit, op dinsdag. Het verwijderen van de drains is niet heel pijnlijk, wel vervelend. De slangetjes zitten met een hechtinkje vast wat wordt losgeknipt, dan worden de korstjes een beetje weggeveegd en moet je in en uitademen. bij het uitademen trekken ze de slang eruit. Deze zit toch nog wel een stuk in je lijf, dus dat voel je goed! Het voelt vooral heel raar, niet pijnlijk.
het verwijderen van mijn tweede drain gaat helaas niet zo makkelijk, hij zit vast. Twee verpleegsters pielen er aan en dat is toch wel vervelend. Uiteindelijk moeten ze de chirurg erbij halen. Deze is wat minder zachthandig, na de mededeling “dit is even wat minder prettig mevrouw” rukt hij de drain er in een beweging uit. Naar mijn idee is die drain nu weer hard nodig aan de binnenkant, maar dat is volgens hem niet zo.
‘s middags komen papa en mama me halen. Eerst krijgen mama en ik nog draininstructie, wat we moeten doen als het vacuüm van de pot is of als de slang verstopt zit. Het is niet moeilijk, mama krijgt meteen al een praktijkexamen. Gelukkig geslaagd.
Ik loop lekker zelf het ziekenhuis uit en kan helaas niet zwaaien, ik had het graag gedaan. Bij papa in de auto zit ik eigenlijk wel lekker. Gelukkig maar, want ik zit er ook wel even! ruim 1,5 uur om precies te zijn! Papa reed dit keer maar eens over de snelweg, dan had ik geen last van alle verkeersdrempels en bochten en stoplichten. Zul je net zien dat er een ongeluk gebeurt op de Brienenoord, waardoor we dus ruim een uur stil hebben gestaan… Maar goed zoals ik al zei, ik zat wel lekker! En ik had toch alle tijd hihi.
Eenmaal thuis staat mijn bedje al klaar en begint mijn moeder aan haar nieuwe functie: hoofdverpleegster. Ik kan namelijk nog steeds vrij weinig. Net als ruim 26 jaar geleden galmt er nu weer een “mama!!! ben klaar!!!” vanaf de wc.
‘s avonds eet ik zelf aan de tafel krootjes met speklappen. Ik kijk nog wat tv op de bank en mama masseert mijn rug, nek en schouders. Ik heb zo’n spierpijn daar dat het soms zelfs helemaal doodslaat. Ik zal echt nooit meer klagen dat ik spierpijn heb… Door het masseren trekt de pijn wat weg, maar helemaal weg krijg ik hem helaas niet ondanks de zware pijnstillers.
De nacht slaap ik gelukkig goed. Om half 7 moet ik de hoofdzuster uit bed pingen om me naar de wc te brengen, maar die is dan gelukkig al wakker. Waarschijnlijk omdat ze zenuwachtig was, ze is namelijk vandaag jarig!
Ondanks dat ze het eigenlijk pas volgende week viert, komt er toch wel wat visite. Natuurlijk de opa’s en oma’s en Frank en Dianne, ook Renee is even over vanuit Groningen. Marion, Marga en Harry en ook Yvonne komt nog langs met mijn zonnestraaltjes Roos en Maas. Ik vind het echt heerlijk al die mensen, maar…

‘s avonds komt de klap. Ik weet niet meer waar ik het zoeken moet van de pijn, ik kan niet meer liggen, zitten of wat dan ook. Ik word echt moedeloos, het vooruitzicht dat ik nog zo lang moet dat gaat echt niet lukken. Ik heb wel vaker pijn gehad maar deze pijn is uitputtend, constant aanwezig. De dagen duren zo lang. Huilen kan ook helemaal niet, mijn middenrif bewegen op welke manier dan ook is pijnlijk. Gelukkig krijgt Ber me nog even rustig vlak voordat hij moet werken en stelt Dianne mijn medicatie nog anders in.
Dat is wel een klein minpuntje van het ziekenhuis, ze hebben over mijn medicatie eigenlijk niet echt veel gezegd.
Gelukkig slaap ik wel gewoon in. Ik ben blij dat ik zo’n makkelijke slaper ben. Zelfs op mijn rug val ik uiteindelijk gewoon in slaap.

De volgende dag word ik al een stuk beter wakker. De nacht heeft mijn rug goed gedaan, ik heb even geen pijn. Het zal een deel door de beter ingestelde medicatie komen, maar ook is het gewoon een feit dat ik teveel heb gedaan de afgelopen dagen.

Normaal gesproken moest ik een week in het ziekenhuis blijven en daarna nog een week plat. Ik zit op dag 5 alweer vrolijk de halve dag rechtop aan tafel.
En dan te weten wat er allemaal gedaan is in de operatie, dat kan natuurlijk gewoon nog niet allemaal. Die spieren kunnen dat nog helemaal niet aan en gaan verkrampen. Daarnaast heb ik ook veel gepraat terwijl dat ook nog wel pijnlijk is, er stond gewoon veel te veel spanning op spieren die zoveel te verduren hebben gekregen.
Ik kan het wel willen, en het is voor mijn lijf ook wel goed om af en toe even te bewegen, maar ik zal me toch echt moeten overgeven aan de tijd. Want de tijd heelt alle wonden, schijnt…