De tweede en derde dag.

Dinsdag overdag komt mamma al voor het bezoekuur met vers fruit van de markt. ‘s avonds komt ze met spaghetti, een stuk beter dan het eten in het ziekenhuis! Bers moeder en Ber zelf komen ook langs, en Ber blijft weer lekker bij me als het bezoekuur al voorbij is. We kijken samen wat onbenullige series op mijn laptop. Ik ben heel blij dat hij bij me is, het voelt fijn en hij masseert wat pijn weg. Voordat ze voor het slapen gaan mijn infuus en morfinepomp verwijderen heb ik deze lekker nog een paar keer ingeklikt. Onder het mom van dan slaap ik tenminste lekker!

Ik heb die nacht dan ook prima geslapen. Om 6 uur werd ik helaas al weer wakker van de verpleegsters, dan begint de dag al in een ziekenhuis.
Bij het wakker worden is de pijn altijd even erg aanwezig. Gelukkig krijg ik meteen een zooi pijnstillers en die beginnen snel te werken.
Daarna mag ik mezelf wassen in de badkamer. Voor het eerst zie ik mezelf recht van voren, naakt, in de spiegel. Dat is toch wel even schrikken. Door de (spier)pijn is mijn hele lijf kromgetrokken en waar ooit 2 borsten zaten zitten nu wat littekens en bulten en deuken. Ook ben ik een soort octopus met al die drainslangetjes die uit mijn lijf steken. Ik moet mezelf echt even toespreken dat het uiteindelijke resultaat over een paar maanden vast mooi zal zijn.

De pijn in mijn rug van het op mijn rug liggen en de rare houding door de aangepakte borstspieren overtreft inmiddels bijna de pijn op mijn borst. Ik wil dan ook graag even bewegen. Dat mag gelukkig ook. Tussen de middag haalt Ber lekkere broodjes die we opeten in de familiewachtkamer in de andere gang. Ik weiger natuurlijk me te laten duwen in een rolstoel, lopen gaat ook wel goed. Maar als ik halverwege de gang ben geschuifeld en ik me besef dat ik ook nog weer helemaal terug moet, en mezelf ook nog eens in de weerspiegeling van de deuren zie, vraag ik me toch wel af wat het verschil is tussen mij en mijn 86 jaar oude oma. En vooral ook vraag ik me af wat die knappe vent naast me doet. Als ik hierover begin tegen Ber krijg ik alleen maar een opgetrokken wenkbrauw en een kus, en de mededeling dat ik me daar nou vooral niet druk om moet gaan maken.
Precies 4 maanden hebben we nog maar een relatie, maar als we deze periode overleven ligt er ook wel meteen een dikke basis!

Na een half uur ben ik eigenlijk alweer terug op mijn kamer en val ik ook uitgeput in slaap.
Als ik wakker word staat Jacqueline (m’n reservemama) voor mijn neus met warme kippevleugeltjes! Heerlijk. Na Jacq komt Yvonne langs. Als zij er is komt ook de mammacare verpleegkundige me een paar nepborsten aanmeten. Ik moet de komende weken 24 u per dag een steunbh dragen om de expanders te ondersteunen. In deze bh zitten ook ruimtes voor vulling, dus ik heb zowaar ineens een gevuld pyamajasje.

‘s avonds komt Ber me pannenkoeken brengen die zijn moeder heeft gebakken. Heerlijk!
Hij blijft weer bij me tot ik in slaap val. ‘s avonds wordt er nog een drainpot verwisseld die verstopt zit, met zijn assistentie. Hij mag weer gewoon blijven, hij ontpopt zich tot een super broeder, de verpleegsters zijn geloof ik wel blij met hem.
Eigenlijk had ik vanavond zelfs al naar huis gemogen omdat het zo goed gaat, maar gek genoeg wil ik dat zelf niet. Van te voren dacht ik dat ik zo snel mogelijk naar huis wilde, maar het valt toch wel mee in het ziekenhuis. En het belangrijkste is, ik heb hier mijn verstelbare bed! Ik kan niet zelf overeind komen. Mijn borstspieren zijn natuurlijk losgemaakt en verlegd, die doen bij de minste aanspanning heel veel pijn. Ook kan ik alleen mijn onderarmen bewegen en kan ik mezelf absoluut niet opduwen of optrekken.
Ik ben dus eigenlijk behoorlijk gehandicapt, en de pijn is toch wel zo heftig dat ik niet naar huis durf.