The end?

Tja daar zijn we dan weer.
Al ruim 2 jaar ben ik bezig met het schrijven van een afsluitend stuk.
Eerst was het ‘geen nieuws is goed nieuws’, daarna was mijn zin om te schrijven weg, daarna was de drempel te hoog geworden…
Er staan 3 concept stukken op mijn laptop, maar geen enkele was goed genoeg.
Misschien lukte een afsluitend stukje niet, omdat ik altijd al wist dat het nog niet helemaal afgesloten was?

Na een heel intensieve, zware, emotionele, maar ook een mooie en leerzame periode, ging het eigenlijk vrij snel al weer gewoon goed. Ik was weer aan het werk, deed veel leuke dingen met vrienden, had een leuk huisje en was kortom gewoon echt gelukkig.
Maar toch was daar altijd de angst. Een angst die zomaar de kop op kon steken. Meestal op momenten dat het gewoon eventjes niet zo lekker ging, wanneer ik weer eens voor controle moest, wanneer er nieuwe ontwikkelingen met mijn lotgenootjes gebeurden, wanneer (borst)kanker gewoon weer even erg dichtbij kwam. Maar soms ook zomaar ineens, wanneer ik het niet verwachtte.
Helaas is deze angst reëel. Ik héb het BRCA-1 gen, ik héb 70 tot 90% kans op terugkeer van de kanker.
Voor mij is het nooit de vraag geweest of de kanker nog een keer terug zou komen, maar wel wanneer het terug zou komen.
Die angst op terugkeer was nu nog mijn enige vijand. En ik heb vanaf het moment dat ik wist dat ik erfelijk belast was, geweten dat er een manier was om ook het gevecht met de angst te winnen. De oplossing is simpel: gewoon al het borstweefsel weghalen zodat er simpelweg geen mogelijkheid meer is voor het vormen van een tumor in dat gebied.
Een gevecht dat ik dus makkelijk kan winnen, maar waar ik wel een flinke prijs voor moet betalen. Want zo simpel als de oplossing lijkt, is hij natuurlijk niet. De prijs die ik hiervoor moet betalen, is flink hoog. Want ondanks dat mijn borsten tijdbommen zijn, het zijn toch mijn borsten…

Dat ik voor een borstamputatie en reconstructie zou gaan, stond eigenlijk al meteen vast. Dat was een van de weinige beslissingen in mijn leven die ik heel makkelijk heb genomen. Voor de acceptatie en verwerking van deze beslissing heb ik ruim de tijd genomen. Ik had een deadline gesteld: Mijn chemo beschermt 5 jaar, voor de zekerheid maak ik daar 4 van, dus over 3 jaar is het tijd om stappen te ondernemen.
En dat heb ik gedaan. Het juiste ziekenhuis is gekozen, de juiste artsen, de juiste methode, de juiste periode… Over werkelijk alles heb ik nagedacht en ik heb een weg gevonden die heel goed voelt.

Nu is de dag waar ik me al bijna 3 jaar op aan het voorbereiden ben, bijna aangebroken. Na wat tegenslag door een ontsteking die tussendoor kwam, waardoor mijn operatiedatum werd verschoven, is het aanstaande maandag 27 september dan zover.

Om 7.15 uur moet ik mij melden in het Daniel den Hoed, waar ik dezelfde dag nog word geopereerd.
In principe zal de operatie inhouden dat al het borstweefsel wordt weggehaald en dat er expanders worden geplaatst. Deze worden nadat mijn huid is hersteld van de operatie, om de zoveel tijd bijgevuld met een vloeistof, totdat de huid zover opgerekt is dat er definitieve siliconen protheses geplaatst kunnen worden.
Deze methode is eigenlijk voor mij niet vanzelfsprekend, doordat ik een hoge dosis chemo en bestraling heb gekregen. Maar doordat ik een hoop puntjes mee heb (niet roken, slank, goede conditie, geen huidbeschadigingen door de bestraling) denkt mijn arts dat deze methode voor mij wel haalbaar is.
Maar mocht nou tijdens de operatie blijken dat mijn huid of de borstspier van mijn behandelde borst toch te beschadigd zijn, wordt er tijdens dezelfde operatie gekozen voor de rugspiermethode. Kort gezegd wordt er dan een spier van mijn rug met een daarbij behorende lap vlees naar voren gehaald om de borst te ondersteunen en vorm te geven.
Mijn arts acht de kans op deze zwaardere methode klein, maar ik heb toch liever dat het besluit in dezelfde operatie genomen kan worden dan wanneer ik wakker word uit mijn narcose en blijkt dat er niks is gedaan!

Ik sta dus aan het begin van een lange periode van ziekenhuis, herstel, spanning, emoties, revalidatie en zeer waarschijnlijk ook wel pijn, maar ik zie er niet tegenop. Ik heb er zelfs bijna zin in, dan heb ik t gewoon maar gehad!
Ik heb me hier zo lang op voorbereid, ik ben allang klaar om weer te vechten.
Mijn legertje is alweer verzameld, dit keer aangevuld met een nieuwe strijder: Berry. Mijn lieve vriendje! Jaja, Marloes heeft zich eindelijk overgegeven aan de liefde. En hoe!
Ik doe het al jarenlang alleen en ik heb het altijd prima gered in mijn eentje, maar het is toch wel erg fijn om in deze periode iemand naast me te hebben die veel om me geeft en waar ik alles mee kan delen. Zodat ik het gewoonweg niet meer allemaal alleen hoef te doen. Het is niet niks, zo aan het begin van een relatie maar hij loopt er niet voor weg en daarom alleen al durf ik er ook volledig voor te gaan.

De verwachting is dat ik een paar dagen tot een week in het ziekenhuis moet blijven. Daarna mag en kan ik nog steeds vrijwel niks, daarom heb ik de oude kamer van mijn studerende zusje ingepikt en wil mijn lieve mama weer de rol van hoofdverpleegster spelen.

Ik zie niet op tegen de komende periode, ik laat het gewoon allemaal maar op me af komen. Via mijn site zal ik (of iemand anders) jullie op de hoogte houden.
Ik hoop zo snel mogelijk mijn Iphone en laptop weer in handen te hebben, dus voel je vrij om berichten te sturen!
Zodra het gaat (en mag van hoofdzuster Tonny…) ben je natuurlijk ook welkom om langs te komen en te helpen de tijd te doden.
Voor nu in ieder geval: Fijn dat je (weer) mee leest!