Ter herinnering aan mijn Albatros junior (1998-2008)

Het gaat goed! Nog steeds erg aan het genieten van mijn eigen huisje.
Ik ben nu 3 volledige dagen aan het werk, ik heb mijn eigen kleutergroep. Over 2 weken komt er weer een dag bij en voor het einde van het schooljaar hoop ik weer full-time aan de slag te zijn.
Na de zomervakantie start ik gewoon weer helemaal met een eigen groep, geen reïntegratie meer, geen ziekteverlof meer. Ondanks dat ik mijn vrije dagen best zal missen, kijk ik er wel naar uit! Toch weer een stapje verder dichterbij een ‘normaal’ leven.

Mijn verjaardag was trouwens super. Wat een weekend, wat een gezelligheid! Iedereen bedankt voor je bezoekje, belletje, smsje, kaartje, krabbeltje, berichtje, enz. Echt heel tof!
Ik was gebroken na het weekend en heb twee dagen in bed moeten bivakkeren om weer bij te komen, maar het was het waard.

Zo op je verjaardag, wanneer iedereen “lang zal ze leven” zingt en je nog vele jaren wenst, ga je toch nadenken over die normaal gesproken zo weinig betekenisvolle tekst. Een liedje dat iedere kleuter op school al kent, maar dat je pas echt kan waarderen als je weet dat de tekst helemaal niet zo vanzelfsprekend is als dat je hem uitspreekt.

Met de overtuiging dat ik nog lang zal leven, denk ik dan ook na over de jaren die al zijn geweest.
De eerste jaren, toen ik nog een kalender boven mijn bed had met hoeveel nachtjes nog bijvoorbeeld. Toen ik nog het hele huis doorzocht op zoek naar mijn cadeautje. (toegeven, dat deed ik vorig jaar toen ik thuis woonde ook nog, maar dat terzijde)

Zo kan ik me nog een jaar herinneren, dat ik echt niks in huis wat ook maar op een cadeautje leek kon vinden. Een paar jaar eerder had ik al eens een schommel gehad die in de tuin stond, dus zelfs de tuin had ik dit keer doorgespit.
Op de ochtend van die bewuste verjaardag zelf, ik geloof mijn tiende, was ik al heel vroeg wakker, stikzenuwachtig want ik had echt geen enkel idee wat ik kreeg.

Ik kreeg een setje houten haringen. Vreemd. Niet gek dat ik mijn cadeautje niet vond dacht ik nog. De haringen waren maar een heel klein onderdeel van mijn eigenlijke cadeau: mijn eerste echte eigen de Waard tent.
Jarenlang heb ik met veel plezier in mijn kapmeeuw gekampeerd. Eerst vlak naast de tent van mijn ouders, toen ietsje verder en uiteindelijk aan de andere kant van de camping op het stafkamp, tijdens mijn eerste jaren werken op de camping.

Toen Renee groot genoeg was (herstel, oud, groot genoeg was ze al vrij snel) voor een eigen tent, mocht zij in mijn tent kamperen en kwam er een nieuwe tent in onze collectie: de Albatros junior. Eigenlijk bedoeld voor mijn ouders als tent wanneer ze er samen op uit zouden trekken, deze was wat makkelijker te verslepen dan hun eigen enorme tent. Maar zolang ze toch nog lekker op Vlie bleven mocht ik hem gebruiken.

En dat heb ik met heel veel plezier gedaan. Ik was ontzettend trots op mijn stoffen huisje, ik schepte er graag over op. Waar hij ook stond, ik voelde me er veilig en thuis. Veel avonturen heb ik ermee beleefd. Veel logees heeft hij geherbergd. Veel keren heb ik nachten doorgeslapen tijdens stormen, vol vertrouwen in mijn tent die toch wel bleef staan, terwijl de halve camping met noodhulp bezig was. Veel keren heeft hij gediend als schuilplaats voor mensen waarvan hun eigen onderkomen was gesneuveld in de storm. Veel stormen heeft hij doorstaan. Tot die ene van afgelopen weekend.

Zaterdagnacht en zondag overdag stond er een dikke oostenwind, met windstoten die zelfs het houten stafgebouw deden kraken.
Een de Waard tent is gebouwd om alle stormen te doorstaan, behalve als er teveel factoren niet meewerken.
Slecht weer komt meestal vanaf de achterkant, dit keer stond de wind recht op de voorkant. Daarnaast stond ik ook nog eens bovenop een duin, vol in de wind. En is mijn tent al wat ouder, dus is het doek wat zwakker.

Na een nacht met maar een paar kwartiertjes slaap (ok, ik lag er ook pas aan het begin van de ochtend in, moet ik eerlijkheidshalve vermelden) trok mijn tentje het niet meer, en scheurde de voorluifel horizontaal doormidden. Snel leegruimen en afbreken mocht niet meer baten, het doek sloeg van de stokken en de stokken vervolgens door het doek met als resultaat een flinke winkelhaak.

Tja, het is maar een tent zul je denken, kanker is erger. Maar het was wel mijn tent, mijn rust en veiligheid de afgelopen jaren, een belangrijke plek voor me.

Komend weekend gaan we hem naar de Waard brengen, om te kijken of hij nog te maken is. Maar zeer waarschijnlijk is hij gewoon op, en zal ik verliefd moeten worden op een nieuwe tent.

Moet ik mijn advertentie voor een leuke man maar veranderen in:
gezocht! Leuke vent, in bezit van een de Waard tent…

Het rijmt in ieder geval leuk.