het bobbeltje op wintersport deel 2

Voorwoord
Mijn nieuwe stukje draag ik op aan Jonathan D van Denzen, omdat het hem zo tof lijkt een keer in een voorwoord te worden genoemd.
En omdat hij dat dan ook heeft verdiend.

Jeetje wat heb ik weer een hoop te vertellen.
De afgelopen weken is er heel veel gebeurd.

Het begon allemaal met een weekje ziek zijn. Normaal gesproken zou zo’n griepje in een dag of 2 over zijn, nu was ik er bijna een week door uitgeschakeld.
En het was natuurlijk precies de week dat ik zou verhuizen…

Op mijn verhuisdag zelf heb ik nog de hele dag geslapen, ‘s avonds voelde ik me al een heel stuk beter en kon ik er in ieder geval zelf bij zijn.
Wat een avond was dat zeg! Binnen 2 uur stonden al mijn spullen boven. En dan ook echt al mijn spullen, jemig wat heb ik een zooi!!
Bedankt lieve verhuizers, zonder jullie hing ik nu nog halverwege de trappen!

Ondertussen hebben bijna al mijn spulletjes hun plekje gevonden.
Het is echt heerlijk in mijn huis. De lang gewenste periode van rust is eindelijk aangebroken.

Mijn nieuwe jaar begon in Oostenrijk, in de sneeuw. Daar waar het bobbeltje een bedreiging werd, is het nu afgerond.
Van te voren had ik heel hard getraind om in ieder geval een paar afdalingen normaal naar beneden te komen, maar ik heb mezelf behoorlijk verbaasd door gewoon de hele week keihard te kunnen skieën! Ik had een wat langere rustpauze nodig af en toe, maar daar heeft Jonathan goed voor gezorgd.

Jona dacht dat het grappig was als hij dit jaar met een bobbeltje zou komen, daarom heeft hij zichzelf maar in een onmogelijke houding op de piste gedrapeerd. Gevolg: Een bobbeltje, een gebroken sleutelbeen!
Ik maak er een grapje over, maar erg grappig was het natuurlijk niet. Want het was best pijnlijk, en het gebeurde ook nog eens op de eerste afdaling van dag 2. Einde wintersport voor hem.
En zo hebben we dus ook eens een Oostenrijks ziekenhuis van binnen gezien!

Afgezien van Jona’s val was de wintersport verder heerlijk. We zijn lekker bijgekomen, uitgerust, opgeknapt, bijgetankt, volgevreten, uitgelachen en vol energie teruggekomen.
Ik had een paar dagen nodig om bij te komen, maar dat was het zeker waard.
Na de vakantie werd er ook nog een ‘klein’ cadeautje van opa en oma bezorgd: een supermooie tv! Echt te mooi is ‘ie. Helemaal niet erg dus, om een paar daagjes op de bank te hangen.
Helemaal niet als die bank in mijn eigen huisje staat!

Na de vakantie had ik mijn kankerjaar echt afgesloten. Een nieuw jaar, een nieuwe periode. Patient af, gewoon weer juf Marloes.
Groot was de deceptie dan ook toen ik weer bij herstel en balans binnenstapte. Daar had helaas niet iedereen zulke positieve verhalen zoals ik.
Ik had even totaal genoeg van alle kankerverhalen, en ik schrok tegelijkertijd heel erg van mijn eigen eerste reactie. Ik wilde namelijk heel hard wegrennen, terwijl die mensen me ook best dierbaar zijn geworden ondertussen.

We hebben er later nog over gepraat en het is op zich wel een begrijpelijke reactie. Je wil verder, en daar past geen kanker meer bij. Tijd dus om wat meer afstand te gaan nemen. Ik probeer ook wat minder sites van lotgenoten te gaan lezen, maar die verleiding blijft toch groot.

De cursus duurt nu nog 2 weken, daarna wil ik weer 3 dagen gaan werken. Dat zal wel even zwaar worden, maar het lijkt me heerlijk om weer eens voldaan moe op de bank te liggen.

Zo dat was weer een flinke update. Vanaf nu dan maar wat meer bij gaan houden!

*Ik vergeet hier nog aan toe te voegen dat de uitslagen van mijn mammografieën en echo’s goed waren! Dat had ik nog niet eens vermeld…