13-03-2008 Lang zullen we leven!!

Morgen is een bijzondere dag.

Allereerst is mijn pappa dan jarig, maar het is ook nog eens mijn kankerverjaardag.

Morgen precies een jaar geleden kreeg mijn vader een kankerbobbeltje voor zijn verjaardag. En nee, dat stond zeker niet op zijn lijstje.

Een jaar voorbij. Soms lijkt het alsof de tijd is gevlogen, maar als ik terugdenk lijkt het soms ook wel eens 10 jaar geleden. Er is zo verschrikkelijk veel gebeurd.
De afgelopen dagen zijn veel van die gebeurtenissen weer even voorbij gekomen. Soms was dat fijn, om te zien wat ik allemaal heb overwonnen, soms was het ook minder fijn.

Ook al kan ik er helemaal niks meer aan veranderen en hebben gedachtes als ‘wat als’ en ‘stel nou dat’ helemaal geen zin, toch stel ik mezelf heel soms weleens de vraag: hoe anders was mijn leven gelopen als we die dag een goede uitslag hadden opgehaald?

Dan had mijn medische kennis niet danig verbeterd geweest.
Dan had mijn lijf niet ruim 10 kilo extra gewicht met zich mee gedragen. (in de vorm van zeer vasthoudende vetcellen)
Dan had ik niet geweten wat ‘doodziek’ betekent.
Dan was ik niet kaal geweest.
Dan had ik niet geweten dat angst iets verschrikkelijks is.
Dan had ik niet geweten wat het is om een erfelijke ziekte te hebben.
Dan had ik niet geweten wat een impact dat heeft.
Dan had ik nog twee mooie borsten gehad.
Dan had mijn toekomst nog onbezorgd geweest.
Dan kon ik nog genieten zonder grijze wolk.
Dan had ik een hele stap verder geweest in mijn carrière.

Maar dan had ik ook:

Niet geweten hoe sterk ik eigenlijk ben.
Niet nog eens goed gezien hoeveel mensen nou eigenlijk van mij houden.
Niet geweten dat ik liefde en vriendschap eigenlijk veel belangrijker vind dan ambitie en carrière.
Niet goed beseft hoe lief Jonathan is en hoeveel hij voor me betekent.
Niet goed beseft uit wat een verschrikkelijk warm nest ik kom.
Niet geweten dat gemillimeterd haar me eigenlijk best goed staat.
Geen donkere krullen gehad.
Niet op mijn 25e al geweten wat mijn leven me waard is.
Niet al die geweldige bondgenotes ontmoet.
Niet goed kunnen genieten van kleine dingen.
Niet van dag tot dag kunnen leven, wat eigenlijk veel lekkerder is dan alles maar ver vooruit plannen.
Niet het mooiste huisje van de wereld gehad.

Maar om nou te zeggen dat die kanker dit alles waard was?
Nee. En daarom geef ik mijn vader dit jaar maar gewoon een paar sokken ofzoiets voor zijn verjaardag.